geneugten van de stad

ge·neug·te (de; v; meervoud: geneugten) 1(formeel) genot, genoegen, vermaak

Jawel hoor, véél geneugten hier!  Maar soms toch ook die uitspraak al spottend gezegd.  Zoals vandaag.  Want reizen in een stad is altijd een beetje spannend.  Het is altijd een beetje reizen, zoals reizen met de trein, hehe.  Ik heb blijkbaar nogal gemakkelijk pech als het op dat reizen aan komt.  Stakingen, al dan niet aangekondigd; een uur met de auto over de Leien; een tram die in panne staat ... ik heb al met al deze dingen ervaring!

Maar begrijp me niet verkeerd.  Want eigenlijk doet het me niet zoveel.  Het is allemaal wel vervelend, dat wel.  Echter, ik wist dat dat erbij zou horen toen ik besliste te verhuizen naar 't Stad.  Het is hier anders dan op de parking, hé.  Hihi.  Ja hoor, ik begin me al helemaal thuis te voelen.  Lierenaar in mijn hart, maar toch ook heel wat plaats voor A.

Ik ontdek ook meer en meer de geneugten van het kamperen.  Uhu, geneugten, alweer spottend bedoeld.  Want wat eet een mens kamperend in een appartement?  Wel, die mens gaat vaak op het laatste moment iets helemaal geprepareerd kopen.  Of beter nog, die mens laat dat gewoon aan huis brengen!  Just-Eat is een succes hier!

Dat aan de deur brengen kan mee- of tegenvallen.  Afgelopen vrijdag viel het héél goed mee!  Empanadas van Bar Buenos Aires, met zowaar chimol als salsa!  Omg!  Chimol voor mij klaargemaakt, in België!  Zó zalig!  Nog zaliger was dat die man z'n eerste thuislevering deed bij mij.  Daardoor was hij zeer netjes op tijd (een kwartier te vroeg zelfs) en stuurde hij me nadien nog een bericht om te vragen wat ik van het eten vond.  Hij was duidelijk gelukkig met mijn reactie, want ik mag dezelfde bestelling nog eens van het huis bestellen!  Of ter plaatse gaan opeten.  Leuk, toch?

Neen, met empanadas lach ik niet!

Echter, ik word de empanadas, pizza's en al het Aziatische eten toch echt beu.  Ik wil koken!  Gek om te lezen van iemand die niet graag kookt.  Ik kan het me voorstellen.  En toch wil ik dat!  Echter, nog even verder geduld uitoefenen.  Dus reed ik vandaag naar de Colruyt in Merksem, om microgolfeten te kopen.  Een hele buit bracht ik mee!  Lekker?  Bwa...  maar ik heb eten, en het is alleszins goedkoper dan het warme eten dat ik tot hiertoe vaak kocht.  Niet onbelangrijk!

Ik ben trouwens fan van die Colruyt!  Het is iets verder rijden dan Deurne, maar wat een aanbod aan vegetarische producten!  Ik kijk al uit naar mijn eerste rit naar daar, nadat de diepvriezer in gebruik wordt genomen!  Ik vond het ook veel aangenamer en rustiger winkelen, maar volgens de winkelbediende had ik gewoon geluk.  Tja, dat mag ook wel eens, denk ik dan.  

Met Saartje gaat het wel.  Want sommigen zijn misschien wel benieuwd naar haar.  Ze doet het nog steeds heel goed.  Buiten die ene keer dat ze op mijn bed plaste, vorige week.  Een uitschuiver, we zullen het zo noemen.  Afgelopen nacht was wel een korte, omdat ze me wakker hield.  Doch, het was deels mijn eigen schuld.  Ik had haar namelijk een pipet gegeven tegen beestjes, maar daar reageert ze altijd nogal fel op.  Bijgevolg was het nog eens een nacht van een drietal uren.  Voor haar overigens ook, maar zij haalde dat natuurlijk al ruimschoots in overdag.

Amai, ik schrik van mijn tekst.  Al zo veel geschreven!  Ja, ik heb een betere dag, blijkbaar.  Het was me al opgevallen, want ik heb mezelf vaak betrapt op neuriën vandaag.  Toch raar op wat voor een rollercoaster ik me weer bevind.  Gisteren nog huilend vertrokken uit de dansles.  Ik laat het terug wat meer toe, want ik voel hoe vermoeiend het is om dat niet te doen.  Ik sliep afgelopen week(end) echt veel, en toch blijf ik moe.  Dus emoties uiten, dat is de boodschap!

Om af te ronden, want ik ga anders blijven typen, geloof ik, vertel ik jullie nog even over mijn plannen deze week.  Vandaag werk ik nog even voor school (nog even, want het is al laat), morgen poetsen en dansje placeren, donderdag bij Lolly gaan opkuisen (ben ik al weken aan het doen, in mijn hoofd), vrijdag Lara haar verjaardag gaan vieren (joepie!), zaterdag date met Athina (nog eens joepie!) en zondag natuurlijk werken.  Dat staat al allemaal vast.  En tussendoor natuurlijk nog tijd bij zoeken om mijn thuis verder thuis te maken! 
 

blijvend kamperen

Ik kan jullie nog steeds niet het nieuws brengen dat mijn thuis klaar is.  Ik blijf kamperen.  Ik word het als het ware gewoon.  Niet dat er niet wordt verder gewerkt, hoor.  Het blijkt gewoon veel werk.  En telkens komt er wel iets nieuw tevoorschijn dat boeiend genoeg lijkt om voorrang te krijgen.  Maar ik kom er wel.

De keuken staat intussen eindelijk in elkaar.  De elektriciteit is nog niet in orde.  Andere zaken die nog afgewerkt dienen te worden: deurstijlen in de keuken, poetsen, schilderen, wasplaats proper maken en isoleren, wintertuin opkuisen en schilderen, verlichting ophangen, gordijnen bevestigen, foto's en andere kadertjes ophangen,...  en waarschijnlijk vergeet ik nog minsten tien andere prutsen.

Er komt verdorie wat bij kijken, een woning die niet helemaal instapklaar is.  Nu ja, ze was dat wel hoor, maar ik wilde ze mooier maken.  En het resultaat zal zeker gezien mogen worden!  (Ah, nog een prul: hangmat bevestigen!)  Maar daar twijfelt niemand aan, geloof ik.  Wanneer ik het kan tonen, dat blijft nog een vraagteken.

Want vier weken wachtten we op het nieuwe werkblad voor de keuken, dat we dan stukmaakten bij het boren van de opening voor de wasbak.  Resultaat: toch het oude, beschadigde werkblad geplaatst (ja, dat zie je voor altijd), en nadenken over de bestemming van het andere.  Want er kan nog heel wat mee gedaan worden, zoals een bureaublad op maat maken.  Klinkt wel als iets interessant.  Dus ik ben er nog niet.  Want ik dien nog steeds beslissingen te nemen aangaande mijn thuis.

Of ik verder veel doe?  Wel, eigenlijk niet.  Dat verbaast jullie waarschijnlijk.  Neen, ik ben nogal moe, om eerlijk te zijn.  Daardoor probeer ik het even wat rustiger aan te doen.  Ik kruip goed op tijd in mijn bed, en slaap zeer lang (toch naar mijn normen de laatste maanden).  

Dus dit weekend was ik alleen maar hier thuis.  Om te slapen, voor school te werken, wat te surfen op zoek naar informatie over Kopenhagen, een beetje te poetsen.  Ik doe het de komende week ook nog wat kalm aan, denk ik.  Het doet me goed.  Maar ik kijk enorm uit naar vrijdagavond in Cuba, samen met mijn vrienden!  Lara haar verjaardagsfeestje wordt onvergetelijk!  Zeg dat ik het geschreven heb! :-)

un año

Deze post zit al even in m'n hoofd.  Ik zit bijna op mijn plaats.  Een jaar na datum.  Onvoorstelbaar, eigenlijk.  Dat het bijna een jaar ging zijn, dat wist ik.  Maar eigenlijk was ik niet bezig met concrete data.  Tot ik het zaterdagnacht wat moeilijk kreeg.  Ik besliste mijn boekje boven te halen om even te schrijven.  En bij het noteren van de datum, was het daar...

Een waterval!  Niet te stoppen.  Redelijk vervelend.  Ik wilde de knop wel omdraaien, maar het ging gewoon niet.  Ik wist dat het ging gebeuren nu ik eindelijk mijn eigen plek heb.  Ik weet dat er nog veel vastzit.  Doch, het is niet zo fijn naargelang in welk gezelschap ik me bevind.  Maar gelukkig reageren mensen telkens zeer begripvol.  Mensen begrijpen dat ik diep gekwetst ben.  Mensen begrijpen dat ik dat nog niet verwerkte.  En degenen die het niet begrijpen, zwijgen gelukkig.

Ze hebben ook geen reden om te spreken. Want ik draai heel vaak de knop op.  Ik kan dat wel terug.  Meestal.  Vaak.  Neen, niet zo gezond, maar het lukt wel.  Ik voel me echt wel terug gelukkiger.  Zeker en vast.  Ik ervaar al wat meer rust en structuur.  Nog onvoldoende, pero ahí voy.

Op 't gemakske hé.  Mezelf de tijd blijven geven.  Mezelf er bewust van blijven dat dat nodig is.  Want ik durf het ook wel eens te vergeten, door alle drukte.  De drukte rond het appartement blijft bestaan.  Blijven doorgaan, dus.  Toch werkte ik gisteren goed voor school.  Dat deed deugd.  Ja, het lukt wel.  Gewoon nog niet altijd.

kerstvakantie: check!

Fijne avond Night of the Proms achter de rug.  Persoonlijk hoogtepunt was uiteraard John Miles met Music.  Niets kan daaraan tippen.  Het omschrijft het gewoon.  Het is wat het is.  Het is wat muziek met een mens doet.  En ik ben zeker niet de enige die daar zo over denkt.  

Andere aanwezigen waren onder meer Hooverphonic, Blue en Sam Sparrow.  En natuurlijk waren er ook het fantastische orkest en het prachtige koor.  Er waren zelfs opnieuw lichtjes, maar helaas bleken die al allemaal uitgedeeld toen wij arriveerden.  Met de metro, en zo kwam ik ook terug naar huis.  Excuseer, premetro, maar laat het mij toch maar gewoon de metro noemen.  Jups, I love it here!  En de verkeersellende met de auto, tja, die neem ik erbij.  Ik tracht de wagen zo veel mogelijk aan de kant te laten, maar af en toe kan ik er niet buiten.  En dan blijf ik rustig, met wat muziek en af en toe een sigaretje.  Goed bezig, goed bezig!

Nog beter bezig, eigenlijk!  Want na zo'n NOTP kwam ik vol energie terug thuis.  En ik had naar Lier kunnen rijden, of iets anders kunnen doen.  Maar neen, ik koos ervoor om met de laptop in bed te kruipen.  En eindelijk de kerstreis in orde te brengen.  De plannen zijn wat gewijzigd, Londen werd opgeborgen.  We kozen voor een vliegreis naar...

Kopenhagen!

Joepie!

Geen idee wat er te zien valt, maar dat zoek ik nog wel uit tegen die tijd.  Als ik er tenminste tijd voor vind.  En anders is het nog eens een reisje op gevoel.  Mag en kan allemaal.  Waarom Denemarken?  Tja, waarom niet?  De vluchten leken me nog redelijk voordelig, en het is al wat dichter bij Scandinavië.  Scandinavië dat al jaren op mijn lijstje staat.  Maar ja, wat niet?  Fie en de reiskriebels...

Ja, Scandinavië, daar wilde ik nog een EVS gaan doen.  Zal niet voor in dit leven zijn.  Ach, las cosas de la vida.  Si, las cosas de la vida.  Todavía, aunque menos y menos.  Pero pasando por Berchem todos los días ... todavía me da ese sentimiento de rencor.  (????)  No sé.  También de tristeza y de melancolía.  Pués, así es la vida...aparentamente...

Maar goed, dat hoefde misschien niet.  Maar als ik dan eens schrijf zonder nadenken, belandt het hier toch.  Nu ik zo eens tijd heb, op een vrijdagnacht.  Nu ja, tijd...  Het is dat Saartje me weinig nachtrust gunt, dus kan ik beter nog wat laptoppen.  Hoewel ik toch wat moetjes begin te worden.  Ik zie wel wat de nacht me nog brengt, hier in mijn appartementje!

Het wordt sowieso weer kort, aangezien papa hier binnen een zestal uren zal staan om verder te werken aan mijn keuken.  Ja, die keuken.  Volgende week wordt het werkblad opnieuw geleverd.  Dus met wat geluk heb ik tegen eind volgend weekend een afgewerkte keuken!  Dan kan ik beginnen poetsen, uit- en inladen, verfkleuren bepalen, schilderen,...  Nog even geduld eer het helemaal klaar is!  Maar ik woon hier :-) Ik heb een thuis!  En dat is onbetaalbaar!

Ja, tijd om af te ronden.  Ik voel het. Toch nog even melden dat de krokusvakantie dus ook nog steeds in de maak is.  Marrakesh laat me niet los, dus dat wordt het waarschijnlijk.  Doch, het reisgezelschap baart me nog kleine zorgen.  Ga ik alleen?  Blijf ik zoeken naar een vriendin om samen naar de hammam te kunnen op mijn verjaardag?  Ga ik voor de romantische trip?  Ik overdenk het nog even verder...  Later ongetwijfeld meer nieuws!
 

Hollanders!

Een leuke week met leuke Hollanders achter de rug!  [ je hebt hem zeker ;-) ]

Genoten van Jan Jaap Van der Wal 's woensdags, en gisterenavond was de try out van Javier Guzman ook een succes.  Het was ook ontzettend gezellig om met Lily nog eens weg te zijn, en ook om op de koffie te gaan bij Nick en Sara.  Lily zag m'n gevuld appartementje nu; ook leuk!  Allemaal leuk dus!

Oei, geen blogbui precies.  Beetje chaotisch weeral.  Zaterdag I love techno was minder succesvol.  Hormonale migraine, helaas.  Ik kon het niet volhouden.  We gingen terug naar huis met de taxi.  Een taxi die overigens aan de kant werd gezet door de politie wegens overdreven (echt wel overdreven) snelheid.  De chauffeur mocht onmiddellijk z'n rijbewijs inleveren voor 15 dagen.  Details zal ik jullie besparen.  Het deed wel niet zo goed, nog een half uur vertraging.  Gelukkig haalde ik de slaap op de luchtmatras zonder overgeven.  Het was nipt.

Een frustratieke toch ook: Tien jaar lang naar I love techno willen en dan... (man man man)

De laatste nacht (nu ja, ochtend) was het op de luchtmatras.  Ondertussen is mijn nieuwe matras toegekomen en in gebruik genomen.  Weer een stapje verder.  De keuken begint ook al een beetje vorm te krijgen.  Er hangen al negen kasten omhoog (als ik goed geteld heb).  Echter, de muur is nog steeds niet volledig droog, dus nog niet alles kan gemonteerd worden.  Daarenboven wordt mijn werkblad pas geleverd op 20 november, dus het blijft nog verder kamperen.

Maar het lukt, want ik ben thuis.  En dat scheelt echt veel!  Ik poetste vandaag (de bereikbare plaatsen alleszins), en dat deed deugd.  Poetsen voor Saar en mij.  Saartje die het overigens zeer goed doet.  Buiten haar agressieve uitvallen naar mij toe.  Doch, dat doet ze niet wanneer er andere mensen in huis zijn.  Dus blijf ik andere mensen toelaten, hehe.

Zo, ik ga afronden.  Want mama zit bij me in de buurt en wil nog even babbelen.  En ik wil seffens gaan dansen in Putte. Kwestie van daar ook eens wat mensen te leren kennen.  Dansen blijft belangrijk, uiteraard!  En morgen dan weer flink voor het schooltje werken hé!  Woensdagnamiddag met mama nog wat op zoek naar spulletjes voor mijn appartement, donderdag met Elzy naar het kerkhof (met vertraging, jammer genoeg), vrijdag naar The Proms (joepie!) en dan hopelijk zaterdag eens langs de kermis in Lier.  Die kermis loopt al naar z'n einde toe, en ik ben er nog niet geraakt.  Ook nog een momentje zoeken om de rest van mijn spullen bij Lolly op te halen.  Vandaag ongeveer de helft opgehaald.  Straks nog veel trappen op en af om de auto leeg te maken.  Tja, dat hoort erbij.  Helemaal oké!

groene wijn in kerstsfeer

Lange dagen, korte nachten.  Zo gaat het momenteel / nog steeds.  Maandag werken en dansles; dinsdag werken, Ikea en dansles; gisteren werken, lunchen, Jan Jaap; morgen werken; zaterdag I love Techno; zondag met Lily naar Nick en Sara en Javier Guzman; maandag allerlei dingen regelen, te veel dus nog onbepaald want keuzes zijn nodig; dinsdag schoolwerk inhalen en ook nog bezig zijn in mijn appartement.

NU hier zijn, thuis.  Gewoon thuis zijn.  Na een dag vol spannende trips met het openbaar vervoer.  Wachten, vooral veel wachten.  En het nog steeds koud hebben daardoor.  Veel plannen gemaakt voor deze avond, maar beslist dat ik gewoon wil zijn.  Een beetje voelen en doen waar ik zin in heb.  Zonder televisie weliswaar.

En dan wil ik een serie opnieuw zien, maar blijk ik die niet meer te hebben.  Neen, ik leende ze ooit uit, en heb ze nog steeds niet terug.  Ik zal ze ook niet meer terug krijgen, want ik heb geen contact meer met die persoon.  Gelukkig zal dat met mijn Spaanse boeken anders verlopen.  Die krijg ik ongetwijfeld terug op één of andere officiële housewarming.  Ergens rond de jaarwisseling.

Ergens rond de jaarwisseling, voor of na Londen.  Niet dat dat al vast ligt.  En ik heb er uiteindelijk toch geen zin in.  Om dat nu te doen, bedoel ik.  Ik ben echt wel weer op.  Mijn nachten zijn nogmaals gehalveerd: van zes naar drie uren.  Deels is dat mijn eigen keuze waarschijnlijk, maar Saar zit er ook voor iets tussen.  Een extreme kat, en mensen vinden dat ik dan drastische beslissingen dien te nemen.  Neen, toch niet.  Ik zie haar echt wel graag, ondanks de hel.  [soms]

Heel veel inspiratie, maar echt te moe.  Dus ik ga seffens nog maximum een half uur rommelen, en dan ga ik op zoek naar iets om te bekijken vanuit de zetel.  Gewoon hangen en niets doen.  Zonder deken weliswaar.  Want die zijn allemaal in gebruik om dozen te bedekken zodat Saar er niet zou aan prutsen.

Ja, een avondje thuis.  Want te veel chaos.  Echt rust nodig.  En dat kan best met een wijntje erbij.  Dus ik op zoek naar gekoelde wijn.  Want zonder koelkast is dat de beste optie.  Fantastische buurt, toffe producten!  Maar wijn valt niet zo makkelijk te scoren hier.  Zeker niet als de Carrefour gesloten blijkt te zijn op donderdag!  Portugese winkel, mét wijn.  Zelfs gekoeld!  Al is het dan Vinho Verde.  Niet helemaal m'n ding, maar wijn.  Groene witte wijn.  Prikkelend.
En aangezien ik mijn dozen nog niet wil openmaken zolang ik de keukenspullen geen vaste plaats kan geven, is het mezelf behelpen met wat ik heb.  En dat is een kerstmok die ik mocht lenen van mamie.  Jups, een kerstmok!  Dus drink ik groene wijn uit een mok met kerstdecor.  En het smaakt zelfs een beetje goed.  Zó hard had ik dit nodig: een avondje thuis!  Mijn thuis!

spanningsverlof

Zo, het is al zondag.  Het einde van een drukke vakantie.  Ontspanningsverlof?  Neen, toch niet.  Toegegeven, ik ging enkele dagen naar Nijmegen, maar ook dat was niet om te rusten.  We vertrokken de dag na de grote verhuis.  's Zaterdags was alles naar hier verhuisd (behalve Saar en mijn spullen bij Nico).  

Ook de keuken werd die dag geleverd.  Helaas met een beschadigd werkblad.  Daarover later meer (als ik er dan nog aan denk).

's Zondags kwamen we tegen de middag toe in Nijmegen.  Een wandelingetje, een gedeelde maaltijd, en véél struinen in de winkels.  Want ik had schoenen nodig, omdat ik die ochtend niet binnen geraakte bij Nico.  Lastig, want ik had dus ook geen afscheid genomen van Saar, noch alles klaar gezet zodat hij voor haar kon zorgen de dagen dat ik er niet was.  Tja, het is goed gekomen.  Ik kon het zelfs vrij snel loslaten (goed zo, Fie!).

Net zo snel als de hele zaterdag, eigenlijk.  Want die zaterdag had me toch wel wat emoties bezorgd.  Op een zeker moment ben ik volledig geblokkeerd.  Dat was nadat de Ikea-mannen weer vertrokken waren.  Want een beschadigd werkblad houdt in: klantendienst contacteren.  En daar heb ik geen te beste ervaringen mee.  Ik besliste daarom niet te telefoneren, maar een mail te versturen.  Op zondag liet ik alles los, en vergat ik even alle Antwerpse zorgen.

Zondagavond aten we in een fantastisch restaurant!  Ik was het op voorhand al tegengekomen op Tripadvisor.  Het heet De Firma en het concept is kleine gerechten delen.  We ontdekten nog van die restaurants in Nijmegen.  Een succesvol recept, blijkbaar.  We kozen voor een menu en genoten van begin tot bijna aan het eind.  De desserten vonden we niet zo lekker.  Ach, kan gebeuren.  Misschien lagen onze standaarden wat te hoog, of zo.

Maandag een ontbijtje in de B&B, nadien verder op zoek naar schoenen.  Geen succesvolle tocht.  Tja, als ik iets in mijn hoofd heb...ben ik niet tevreden met minder!  Maandagavond een restaurant dichtbij binnen gewandeld.  Het viel wat tegen.  Eigen schuld, ik had nog andere opties gevonden via Tripadvisor, maar was vermoeid en wilde niet te ver wandelen.

Dinsdags een luxe ontbijt genomen in de Blonde Pater.  Weer zo'n adresje van Tripadvisor (amai, ik heb precies aandelen, hihi).  Weer zo'n succes!  Daarna was het al middag, en reden we naar een parking buiten Nijmegen, om een stevige wandeling te starten.  Toen we weer bij de auto kwamen, was het al aan het schemeren.  We aten onze picknick (sushi, slaatje, fruit) op in de wagen voor we terugkeerden naar België.

Je merkt het wel: leuk, maar niet rustig.  Sinds woensdag ben ik bijna non-stop in mijn appartement.  Ik heb me vooral bezig gehouden met het verplaatsen van dingen, zodat ik bij andere dingen bij kon.  Zware (fysieke) arbeid, maar het heeft geloond!  Een tweetal uren geleden kwam Saartje toe in haar nieuwe thuis.  Een thuis die nog niet op orde staat, een thuis waar haar voorzieningen in de badkamer staan, een thuis zonder keuken en zonder zicht naar buiten (vanachter toch), MAAR een THUIS!  Echt wel!  

Ik heb het hier eigenlijk al heel 'Fie' kunnen maken op die enkele dagen.  Hopelijk vindt Saartje dat ook.  Ik wacht al sinds onze aankomst op een toiletbezoekje van haar, maar het komt maar niet.  En telkens ze op de zetel springt, krijg ik al schrik voor een herhaling van de geschiedenis.  Want de geur van kattenpis is niet weg te krijgen, en ook zij heeft het al geroken.  Afwachten... (maar fingers crossed houden!)

En nu is het dus zondag, en heb ik nog héél véél werk voor school.  En ook nog héél véél werk in mijn appartement.  En wil ik graag eens een dag ontspannen.  Wat surfen, hangen, een glaasje drinken, een boekje lezen, een dvd'tje zien,...  Het zal nog niet voor direct zijn.  

Het zou fijn zijn als ik tegen 1 december eindelijk echt op m'n plaats zit, mét keuken én wintertuin die volledig geschilderd, gepoetst en toegankelijk zijn.  Nog eens: fingers crossed!

Toch nog wat doorbijten.  Maar misschien ook wat ruimte laten voor zovele gevoelens.  Want die gevoelens hebben geen plaats gekregen de voorbije weken.  Het was allemaal wat te hectisch.  Echter, het komt helemaal goed.  Dat geloof ik echt!  Het komt helemaal goed met mijn thuis, met onze thuis.  Die van Saar en mij.