Anderen helpen maakt gelukkig.

Eigenlijk zou ik beter/liever nu in de douche springen en nog wat dingen buiten huis doen, maar toch wil ik ook deze blogpost schrijven.  Dit bericht zit al enkele dagen in mijn hoofd, en het wordt ook steeds langer.  Of het effectief zo lang zal zijn als in mijn hoofd, dat valt nog af te wachten.  Ik zie het wel!

Afgelopen zondag waren we op een salsafeestje.  Aankondiging: Er is een mooi buffet, jullie gratis aangeboden door (naam traiteur); de mensen die een bonnetje kregen, mogen eerst aanschuiven, maar er is genoeg voor iedereen.  Een klein uur na de aankondiging is het vrij rustig aan het buffet, dus we schuiven aan.  "Hebben jullie een bonnetje?"  Oei...neen, dus we verlaten de rij.

Nog geen minuut later komt de arrogante, agressieve, assertieve Fie naar boven.  Ik stap op de man af en verwoord niet zo proper dat ik zijn eten niet meer hoef.  Even later komt de man tot bij ons, intussen was ik al terug gekalmeerd.  Hij vond mijn houding erover, want hij deed dat gratis voor de mensen, en hij hoefde dat niet te doen, en of ik al ooit eens iets voor een ander had gedaan.  

Verkeerde vraag aan de verkeerde vrouw!  En de man aan mijn zijde ging ook op zijn achterste poten staan.  Neen, een jaar vrijwilligerswerk, waarvoor ik zelf betaald heb, dat deed ik voor mezelf.  Dat ik toen les gaf, en dat nu nog steeds doe, dat is voor mezelf.  Maar hij, hij doet dit voor anderen.

Natuurlijk, zo wat reclame op een drukbezocht salsafeestje, dat is niet mooi meegenomen of wat?  Uiteraard doet hij dat voor zichzelf.  Want toen we er nadien met zijn tweeën nog over praatten, dacht ik terug aan dat artikel dat ik kortelings las.  De titel van deze post stond boven het artikel.

In dat opzicht doe je nooit iets voor een ander.  Al wat je doet om anderen te helpen, daar word je zelf gelukkiger van.  Dus onbaatzuchtigheid bestaat eigenlijk niet.  Echter, dat geloof ik dan ook weer niet.  En toch, als je er zelf gelukkiger van wordt, is het toch niet helemaal onbaatzuchtig.  De kip en het ei, ik geraak er niet uit.

Dat artikel stond in de Metrokrant, die ik 's ochtends meeneem om te lezen op de trein.  Het personeel bij NMBS heeft dat artikel zelf niet gelezen denk ik.  Want zij laten wederom duizenden mensen in de onzekerheid of ze wel op hun bestemming zullen geraken.  Ook mij, als 'trouwe' openbaar-vervoer-reiziger.

Wat een onaangename verrassing was me dat donderdagochtend.  Aangezien ik buiten de Metrokrant geen actualiteit volg, was ik helemaal niet op de hoogte van de officieuze, spontane staking.  Bijgevolg was ik drie kwartier te laat op mijn werk.  En veel erger, ik hoorde gisterenmorgen ook geruchten over dat dit wel eens tot woensdag zou gaan duren.  Net als wij onze jaarlijkse trip naar een pretpark gepland hebben: 130 leerlingen op de trein naar Walibi...

Info konden ze niet verschaffen in het station.  Ik heb gisterenavond behoorlijk gepiekerd over wat ik zou doen: trein of auto nemen, of de bus misschien, en wat als ik daar toekom en we geraken niet in Wallonië?  Dan stond ik vroeger op om een hele dag te babysitten op school.  Wat een gedoe!

Gisterenavond kwam ik bloggen, maar eerst deed ik nog even Smartschool open.  Bleek dat de directie nog bussen had kunnen inleggen, dus dat de geplande trip kon doorgaan.  Super!  Doch, mijn eigen probleem was nog niet opgelost.  Ik ging slapen met een plan, gebaseerd op informatie die ik terugvond op de website van NMBS:

We weten hoe belangrijk goede informatie voor u in dergelijke omstandigheden is. Daarom zullen we er alles aan doen om u in real time en zo gedetailleerd mogelijk te informeren over het treinverkeer. Dit doen we via onze gebruikelijke informatiekanalen:

• op onze reisplanner
• op de storingen op het net pagina
• via onze app
• op de schermen en aankondigingsborden in het station
• op onze Twitter en Facebook accounts
• via de aankondigingen in het station

NMBS betreurt deze acties en zal alles in het werk stellen het treinverkeer zo vlot mogelijk te laten verlopen en de eventuele hinder zo veel mogelijk te beperken.

Deze morgen opgestaan om 6:15, een half uur later reeds de deur uit.  Ik had de eerste drie informatiekanalen geraadpleegd, en zou ongeveer een half uur te vroeg in Mechelen zijn.  Maar ik zou er zijn, en dat was wat telde!  Toegekomen in het station, het vierde informatiekanaal, bleek dat alle treinen die op de reisplanner en app gewoon reden, afgeschaft waren!  Wat een afzetterij!  Beweer dan alstublieft niet dat u mij goed wil informeren!

Snel denken, volgend plan: Rooseveltplaats.  Daar vertrekt bus 500 naar Mechelen.  Ik weet dat ze er lang over doet, maar ik zou het mogelijk nog halen.  Toegekomen aan de Rooseveltplaats, rijdt de bus net weg.  Volgende bus een half uur wachten.  Met een traject van 85 minuten voor de boeg, zou ik extreem te laat komen.

Op naar plan C: terug naar huis om de auto op te halen.  De tram zag ik ook net voorbij rijden, dus dan maar de 20 minuten te voet terug.  Dan nog naar mijn appartement voor de nodige sleutels, en nog wat fileleed en parkeerstress.  Ik kwam een dik kwartier te laat, maar gelukkig hadden mijn collega's me opgewacht.  

Al bij al werd het een fantastische dag.  We hadden geluk met het prachtige weer en het attractiepark was praktisch leeg.  We hoefden slechts één keer echt in de rij te staan, voor de nieuwste attractie die normaal gezien pas volgende week opent.  Een attractie waarin ik ontdekte dat ik misschien toch wel hoogtevrees heb...

En oh jawel, ik heb nu al een stresske over maandag.  Want wat zal me dan weer te wachten staan?  In de media, noch op de site van de nmbs, voorlopig geen nieuws over een vervolg.  Echter, ik heb er nog maar weinig vertrouwen in.  En nu mag ik het nieuws noodgedwongen volgen, omdat ik het niet kan maken om mij afwezig/te laat te melden terwijl ik wist dat het staking was.  Of diende te weten.  Het worden nog enkele boeiende dagen!  Dat woensdag maar alles terug 'normaal' wordt...

OEI !

Zondagavond.  Net het licht gedoofd.  Helemaal ontspannen na een saunabezoekje.  Klaar om naar dromenland te gaan.  Luide, diepe inademing ~ dit kan ik niet onder woorden brengen, het is zo'n schrikreactie ~ .  Plots schiet me te binnen dat ik afgelopen woensdag (woensdag!) een spel vergat af te halen.  Een educatief spel dat ik voor school ga gebruiken...

Ik ben er nog niet goed van!  Hoe kan ik nu zoiets vergeten zijn?  Ik weet wel hoe hoor.  't Is niet dat het niet in mijn agenda stond.  Het staat er al in sinds februari.  Maar toen ging ik plots met de auto werken om op ontdekking te gaan in Lier (mijn leerlingen toch, voor mij valt daar niet meer zoveel te ontdekken), ik ging naar de supermarkt, ik verwachtte een gezelschapsspel aan mijn deur (zonder succes), ik kreeg Shana op bezoek en zij bleef eten, ik volgde een webinar en ging ook nog dansen!  Een hele drukke woensdag, al bij al.  Maar die reservatie, die had ik blijkbaar volledig over het hoofd gezien.

En nu voel ik mij daar zó slecht over!  Ik heb iets gereserveerd en ik kwam niet opdagen!  En pas vele dagen later besef ik dat!  Een regelrechte schande vind ik het zelf!  En vooral: wanneer geraak ik daar dan?  Er was een reden dat ik dat spel afgelopen woensdag ging gaan ophalen, want vanaf deze week heb ik klassenraden op dinsdag.  Dus op woensdag ga ik nu naar Elzy.

En...Bocadero is terug open!  Dus morgenavond ga ik na de klassenraad ook nog een dansje placeren, samen met Chaja (en Fanny en Tom misschien)!  Traditioneel mag ik de eerste en laatste Boca niet missen.  Die tussenin, dat is wat zwaar als ik 's woensdags om 6:15 dien op te staan.  

Pfffff, echt stom.  Weer zo'n luxeprobleem. Neen, ik ben nog niet bekomen van de reeks.  Dat is waarschijnlijk omdat ik er met niet zoveel mensen over praat.  Sommigen denken zoals ik, maar kijken niet naar zoiets omdat ze de keuze hebben om ook andere dingen te zien op televisie.  Anderen zijn er minder door geraakt.  En velen liggen er niet van wakker...

Tja, dat is hun recht.

Vandaag ging ik trouwens naar Walibi.  Een treinrit die halt hield in Brussels Airport.  Het zal toch nooit nog hetzelfde zijn, denk ik.  Het was toch wat vreemd om daar, weliswaar onder de grond, te stoppen.  En ja, mijn 'gevoelloze' gedachte (vandaag deed ik de uitspraak niet luidop) van dat ze toch maar niet te zot meer hoeven te doen voor juli, kwam toch weer even naar boven.  

Hoewel, misschien heb ik het toch uitgesproken.  Ah ja!  Want een collega zei me nog dat er iets is met het aantal dagen en wanneer dan een nieuw feit zich voordoet...  Ik heb net even op Google gezocht, en vond niet direct iets tussen Parijs en Brussel.  Maar ik vond wel wat tussen New York en Madrid.  Maar ik geloof dat ik dat al wist.  Alleszins, als ik even tel tussen Parijs en Brussel, dan geraak ik vlotjes in Canada, maar is mijn terugkeer nog niet bevestigd.

Ja, misschien wel erg om zo met getallen bezig te zijn.  Ach.  Je weet het al.  Je kent mijn filosofie.  Ik zie het wel als het zover is, of misschien ook niet.  Nu kan ik niet meer doen dan trachten blij te zijn met waar ik geboren ben en wie ik ben.  Niet te boos te zijn omdat ik geniet van drank en spijs.  

. gewoon . nu . hier . zijn

't leven is niet eerlijk

~ ogen uit mijn kop
~ niet radicaal
~ ondersteboven
~ luxeproblemen
~ oneerlijke wereld

Zoveel titels kunnen hierboven.  Het werd degene die er staat.  Tegen mijn leerlingen zeg ik dat ook wel eens.  Want het is de waarheid.  In België is het leven niet eerlijk, er zullen altijd mensen zijn die het beter hebben dan een ander.  Maar dat is hoe het is.  Es lo que hay.  En daar dien je jezelf bij neer te leggen.  Of je kan misschien iets doen.

Ik weet het niet.  Ik trachtte het een uurtje te laten bezinken, maar het is niet gelukt.  Als ik gewoon schrijf wat in me opkomt, dan zal dit misschien wat te extreem of radicaal klinken.  En ik stel mijn gedachten nochtans voortdurend in vraag.  Want ik wil niet radicaal denken.  Maar zoveel vragen die in me op komen!

Je kan toch niet gevoelloos zijn?
Ben je wel mens als dit je niets doet?
Waarom doen we zo weinig?
Waarom doe ik niets?
Zou ik niet beter iets doen?
Hoe kan een mens nog gelukkig zijn?
Hoe kan je dit zomaar aan de kant schuiven?
Valt dit te negeren?

Ik keek naar een volgende aflevering van het programma dat ik in mijn vorige post ook al vernoemde.  Nog geen vijf minuten ver en de tranen rolden over mijn wangen.  Neen, dit kan niet.  Dit is onmenselijk.  En ik zit hier.  Te kijken naar die onmenselijkheid.  Etend, zelfs.  En nu (een uurtje later) hangend in mijn hangmat, op een niet-comfortabele manier.  Wat een luxeprobleem!

Neen...

Ik doe te weinig, geloof ik.  Ik weet het niet.  Want tegelijkertijd weet ik ook dat ik het niet kan oplossen.  Misschien, waarschijnlijk, is meevoelen ook al iets.  Misschien is dat veel.  Ik weet het niet.  Dit stemt me echt triest.  Het leven is zo weinig waard, het stelt zo weinig voor.  Ik leef mee, en dat is al dat ik doe.

Ik doe niet genoeg.  En ik val waarschijnlijk in herhaling.  Zou ik niet beter wat meer voor anderen doen?  Waarom wil ik ook naar Canada?  Waarom ga ik niet wat helpen?

Ik weet het; hier zijn er ook problemen.  Het is niet dat ik oogkleppen draag.  Het is niet dat ik niet besef dat er overal problemen zijn.  Maar ik weet met die kennis geen raad.  Ik ben alleen maar droevig.  Want waarom is het leven oneerlijk?  Waarom werk(t)en de communistische samenleving niet?  En neen, ik ben niet dom.  Neen.  Ik ken het antwoord: omdat er steeds mensen (geweest) zijn die meer willen.  Plots zetten ze het systeem naar hun hand.  En dan werkt het niet meer.

Pfff

Ja, dit is zo'n blogpost vanuit het diepste van mijn zijn.  Zo'n post waar je het niet eens mee hoeft te zijn.  Zo'n post die je niet hoeft te begrijpen.  Maar je hoeft deze post ook niet te veroordelen.  Dat wordt al genoeg gedaan, veroordelen.  Nog voor we iemand een kans gunnen, zijn we al aan het (ver)oordelen.

En, neen, ik ben niet onschuldig.  Ook ik maak me schuldig aan politiek incorrecte uitspraken.  Ook ik durf veroordelen.  Want als ik niet begrijp hoe sommigen zo ongevoelig kunnen zijn, dan ben ik eigenlijk niet beter dan hen.  
Misschien val ik in herhaling.  Mogelijk haakte je af.  So be it.  Dit is voor mezelf; egoïst die ik ben

Het doet me wel plezier (niet het juiste woord in deze context) te zien dat zelfs de mensen die 'extreem' kunnen denken, toch van mening durven te veranderen.  Dat ze toch enige menselijkheid in zich hebben.  Hoewel ik het met twee personen uit de reeks wat lastiger heb.  Nu, ja, eigenlijk met één, want de andere is gewoon nog erg jong.  Ze weet nog niet beter...ze heeft nog niet genoeg notie van dit oneerlijke leven, of zoiets

Iets anders?  Enkele luxeproblemen?
't Is niet dat ik er zoveel zin in heb, maar het kan misschien voor even mijn gedachten verzetten, en de jouwe!

Ik loop sinds zondag met een gezichtstatoeage rond.  Ik kreeg een squashbal in mijn gezicht.  Resultaat: soort van brandwonde van de bal, blauw oog, gezwollen kaak.  Behoorlijk pijnlijk, maar een luxeprobleem hé.  Want ik kan gewoon zorgeloos gaan squashen op een zondagmiddag.  't Leven is niet eerlijk.

Voor Canada hebben we niet meer verder gedaan.  Nog zo'n luxeprobleem.  Toegegeven, vanavond is de goesting even weg.  Ik ben vrij vastberaden vanavond de reeks nog uit te zien, dan ben ik er 'van af'.  Zo erg.  Maar twee avonden vol tranen lijken me voldoende.  Wat een luxeproblemen.

Neen, 't leven is niet eerlijk ....

Ik stop, want de tranen blijven maar komen.  Hoe kan dit toch?

reizen om te leren

Amai, nu is het hier lang stilletjes geweest.  Laat me stellen dat ik een tijdje weinig inspiratie had.  En de voorbije week had ik plots veel ideeën, maar ontbrak me de tijd.  Want het is een prachtig verlengd weekend, waarin ik trachtte een mooi evenwicht te vinden tussen schoolwerk, huishoudelijk werk en ontspanning.  En dat is me behoorlijk goed gelukt ook!

Nu ben ik echter de inspiratie alweer kwijt.  De woorden zitten niet meer zo goed in mijn hoofd.  Dus ik weet niet wat dit gaat worden.  Doch, ik heb een momentje gevonden.  Ik ben bij Chris, hij ligt nog in bed, dus dit is het uitgelezen moment.  Want wanneer hij opstaat, gaan we naar de supermarkt op zoek naar vlees voor de BBQ deze namiddag, en ook nog sporten.

Eigenlijk is het vrij rustig.  Als je denkt dat ik elk weekend wild ben uitgegaan, heb je het fout.  Fanny en Tom zijn op reis in Japan en daardoor gaan we automatisch minder veel uit.  We gingen wel eens dansen, we speelden allerlei gezelschapsspelletjes thuis, we gingen naar een talentenshow waar Chris zijn zus aan mee deed, we hielpen anderen met verschillende dingen, we verdiepten ons nog een beetje in onze zomerreis, we maakten een weekendje tijd voor mekaar,... we deden wel wat!

Nu er eindelijk sprake is van zomers weer - de lente werd even overgeslagen - voel ik me op slag energieker.  Qua ontspanning gingen we donderdag naar Sfinks Mundial.  Zalig, mijn eerste festivalletje!  Het optreden van de sonartiest was super!  Vrijdag genoot ik als een echte Antwerpenaar van een namiddag in Park Spoor Noord: spelletjes mee, flesje wijn, picknick.  's Avonds bezochten we nog een avondmarkt in Borgerhout.  Een zeer geslaagde dag!  Gisteren kwam Lier aan de beurt: etentje voor papa zijn verjaardag en nadien nog water gaan drinken bij de tante en in dat andere café.  

Jawel, water!  Ik ben nogmaals aan het 'pseudo-diëten'.  Pseudo-wat?  Wel, ik heb nogal weinig karakter als het gaat over dingen die ik van mezelf niet meer mag (snoepen, eten, cocktails drinken, roken,...), dus heb ik een gulden middenweg gezocht.  Ik mag na 20:00 enkel nog water drinken.  Uiteraard mag (maar dat moet niet) ik één keer per week zondigen.  Mogelijk zal vandaag die dag zijn.  Of ik daar werkelijk magerder van zal worden, valt af te wachten.  In het verleden werkte dat toch, dus ik heb er alle vertrouwen in!  Of het nodig is?  JA!  Ik krijg weer regelmatig de zwangerschapsvraag, dus het ís nodig!

Deze namiddag zijn we uitgenodigd voor een salsa-BBQ.  Joepie!  De organisator van de ruedasessies op woensdag, heeft de vaste kliek uitgenodigd om bij hem en zijn vrouw te gaan dansen en eten deze namiddag/avond.  Echt tof!  Ik heb het dansen ook nodig, want naar mijn gevoel doe ik dat weer wat weinig de laatste tijd.

Je merkt dat ik alweer niet verder kom dan vertellen wat ik deed en ga doen.  Ik had echt wel betere topics bedacht, maar ze komen er niet zo vlot uit.  Dat komt misschien door de zon.  Of door al dat water ;-) haha.  Neen, één ding weet ik nog wel, mijn titel is een quote uit een televisiereeks.  Hoewel die uitdrukking sowieso ook op mezelf van toepassing is.

Ik heb deze week een avondje tv gezien.  Via de laptop, natuurlijk.  Want dat abonnement heb ik nog steeds niet, en ik ben ook niet van plan om het in huis te halen.  Hoewel dat maakt dat ik mogelijk nog minder makkelijk een oppas vind voor de zomer.  Mensen zijn bang om zonder televisie te leven, blijkbaar.  Zonde.

Nog zo'n quote, nog zoiets dat ik vaak hoor in die reeks. Zonde.  Weet je waarover het gaat?  Het is de serie 'Terug naar eigen land'.  Ik twijfelde al een tijdje, programma's van Martin Heylen vind ik meestal wel goed.  Echter, vaak vind ik ze ook pakkend, droevig, en dat hield me misschien tegen.  Doch, woensdagavond had ik er blijkbaar zin in, dus ben ik beginnen kijken.

Amai, zoveel tranen!  Ja, ik heb gehuild.  Ik ben nogal gevoelig.  Zeker als het over andere mensen gaat.  Zeker als het over gevoelige thema's gaat.  Maar ik vind het echt een sterk programma!  Het komt erg authentiek over, niet zo in scène gezet zoals nogal vaak gebeurt in de media.  De meeste discussies zijn erg interessant, maar ik merk ook hoe sommige mensen niet willen open staan voor andere meningen.  Zelfs hierover schrijven valt me zwaar vandaag.  Ik weet niet meer zo goed wat ik erover wilde vertellen.  Maar onthoud vooral dat ik het een heel sterk programma vind!  Zonder twijfel!

Ja, ik ben tevreden met dit weekend.  Hoewel er enkele zaken zijn die ik ook nog wilde doen, en die zijn er niet van gekomen.  Voor  Canada zijn er dingen die stilaan in orde dienen gebracht te worden: de laatste slaapplaatsen, een reisverzekering (annulatie vooral), vergunningen (ook voor de USA, want die grens zullen we waarschijnlijk wel enkele keren passeren), bankzaken,...  En ik krijg ook al stress voor het invullen van mijn belastingbrief.  Vorig jaar heb ik dat tussen de rapporten door gedaan, dat vond ik niet zo comfortabel.  Ik was vastberaden er dit jaar op tijd mee te starten, maar voorlopig is dat dus nog niet gelukt.  Ach, het komt wel goed!  Problemen los ik op wanneer ze zich voordoen!