vakantiekriebels

Lang geleden!  Ik heb het dan ook druk gehad.  Ik ging een weekend weg met AFS, een dagje naar Bobbejaanland met school, uit dansen (meerdere keren), naar een huwelijksfeest, een ontbijt in het verre Limburg, gecombineerd met een shoppingtrip in het mooie Hasselt, er werd verder gewerkt in mijn keuken (jups, nog steeds) en ik ging een week op bosklassen.

Die bosklassen waren erg leuk, doch vermoeiend.  De werkdag startte om 8:00 en eindigde tegen middernacht.  En dan was het tijd voor nog even ontspanning.  Bijgevolg duurden de nachten slechts de helft van wat nodig zou zijn.  Dus dan kom je thuis en voel je je een weekend lang als een zombie.  Maar het was leuk.  We hadden een heel toffe groep leerlingen mee.  Ik ben blij dat ik ervoor koos om mee te gaan.

Weerbericht:

Af en toe al eens wat warmere zonnestralen, en dan lijkt de zomer echt te gaan beginnen.  Tel daarbij de ontelbare mogelijkheden om die zomer te beleven in mijn stad, en de weekends vol festivalpret, en mijn zomervakantie kan al niet meer stuk!  Ik heb het afgelopen weekend tickets aangeschaft voor Couleur Café, Afro-Latino, Reggae Geel en Antilliaanse Feesten.  Rest me nog te plannen of, waar, wanneer en met wie ik naar twee concerten ga van artiesten 'op mijn lijstje'.  Zo dat lijstje van mensen waarvan ik al jaren zeg dat ik ze live wil zien, dat ik sowieso ga als ze naar Europa komen.  Intussen staan er eigenlijk nog maar twee namen op die lijst, en toevallig komen die allebei deze zomer!  Nog even afwachten of ik nul, één of twee keer naar Spanje afreis...

Ja, ja, de vakantie zit al goed vol!  Komt daarbij dat ik op een reservelijst sta om in te vallen als reisbegeleider indien nodig.  Dus dat het zou kunnen dat ik last minute plots naar ergens anders vertrek en mijn festivaltickets tracht te verpatsen.  En opvang zoek voor mijn Saartje, uiteraard.

En verder gaat het leven z'n gewone drukke gangetje.  Zo'n gangetje van "laten we eens afspreken", om dan plots al meer dan een maand verder in de agenda te zitten, omdat iedereen blijkbaar drukke tijden beleeft.  Zo'n gangetje van treinen die niet rijden en in de file gaan staan.  Zo'n gangetje van een overvolle strijkmand die met de auto mee naar Mechelen gaat en volgende week met de auto terug mee naar Antwerpen mag.  Zo'n gangetje van dansen en gewond raken aan voeten, benen en neus (au!).  Zo'n gangetje van steeds minder komen schrijven, en het blijkbaar ook even verleerd te zijn.  Zo'n gangetje van genieten, genieten van al die drukte en de rustpunten onderweg.  Zo'n gangetjes dus, you get the picture

 

nieuwe openingsuren sinds 1 mei

Ik heb het druk.  Vandaar dat ik hier minder kom.  Dat is de uitleg die ik zelf plausibel vind.  Doch, misschien is dit zoiets als dat dikker worden.  Misschien is het zo dat ik hier minder behoefte aan heb, omdat het beter met me gaat.  Vorig jaar postte ik wel heel veel, dat weet ik maar al te goed.  En vorig jaar woog ik een pak minder, ook dat weet ik heel goed.  Ik voel het aan al mijn kledij.  Zeker aan de kleren die ik vorige zomer kocht, maar zelfs aan de recent gekochte kleding.  En die loopt op.  Gelukkig maar, zo blijkt.

Want met het verhuizen naar een nieuwe stad, zocht ik ook een nieuw strijkatelier.  Ja, ik laat mijn strijk doen.  Dat is altijd al zo geweest.  Ik heb ooit één keer zelf een zakdoek gestreken, en ik zat al op mijn vinger.  Dat feit, en het feit dat ik strijken echt tijdverlies vind, maken dat ik nooit zelf heb gestreken.  Ik heb zelfs geen strijkijzer.  Waarom zou ik dat hebben?  Ik wist altijd al dat ik nooit zelf zou strijken.

Een nieuw strijkatelier dus.  In een stad als Antwerpen, niet zo makkelijk te vinden.  Ik diende zelfs uit te wijken naar Deurne.  Maar kom, daar ga ik ook naar de supermarkt, dus dat valt wel mee.  Echter, dat strijkatelier heeft bijzonder ongemakkelijke openingsuren.  Gelukkig werk ik af en toe maar tot 's middags, en kan ik dan toch één dag in de week tot daar geraken.  Met wat gepuzzel, weliswaar.  En dan blijft mijn gerief daar minstens een week staan, tot ik nog eens tot daar kan rijden.

Vorige week woensdag kreeg ik eindelijk nog eens ingepland om de intussen behoorlijk volle mand weg te brengen.  'Uitzonderlijk gesloten op woensdag 29 april'  Oké...een rit van niets: tijdverlies én een hoop stress.  Want op de weg tussen mijn woonplaats en het strijkatelier, is het praktisch altijd druk.  Een week uitstel, nog wat strijkgoed erbij...

Gisteren kon ik opnieuw proberen.  'Nieuwe openingsuren vanaf 1 mei'  En guess what, woensdagnamiddag is het kantoor nu gesloten!  Conclusie: Met wat geluk kan ik één keer om de vier à vijf weken eens een moment vinden om de mand weg te brengen.  Terughalen?  Euh...  

Echt wel vervelend, én frustrerend!  Want op 29 april wisten ze toch ook al wel dat ze de openingsuren zouden veranderen?  Allé, dat lijkt me toch logisch.  En een mailtje sturen naar je klantenbestand, kan toch ook zo moeilijk niet zijn?  Ik heb alleszins een mail gestuurd om mijn gal te spuwen.  Niet dat het veel zal uitmaken, dat weet ik ook wel.  Maar toch, het moest er uit.  En nu nog steeds, blijkbaar.  Want ik wijd er zelfs een heuse blogpost aan.

Nu overweeg ik om één keer per week standaard met de auto te gaan werken, om terug mijn strijk naar Bonheiden te brengen.  Echter, los van de extra kost voor benzine, kost het strijkwerk daar ook meer.  Gek genoeg.  Ja, blijkbaar zijn strijkateliers niet echt gebonden aan bepaalde regels.  Ze mogen zelfs één euro per dienstencheque extra vragen, ontdekte ik hier in Antwerpen.

In ieder geval, op dit moment is de situatie behoorlijk kritiek aan het worden.  Want dit weekend ga ik op weekend en op 18 mei vertrek ik op bosklassen.  Zit daartussen nog een lang weekend en ik vind geen moment meer om mijn overvolle strijkmand te laten strijken.  Resultaat: ik heb te weinig (geschikte) kledij om mee te nemen naar de Ardennen.  Pfff...!  En ik die dacht dat zoiets als een strijkdienst in het leven was geroepen om mensen meer tijd, minder werk, meer rust en minder stress te bezorgen.  Dat heb ik dan toch fout begrepen, blijkbaar.  Zucht...