klaarmaken voor 't nieuwe jaar

Ik vind het nog steeds niet heel belangrijk, al die feestdagen en overgangsvieringen.  Ik begrijp wat anderen er zo speciaal aan vinden.  Ooit heb ook ik genoten van urenlang aan tafel zitten, mezelf volproppen met overbodige kost, pakjes openen, en een dag later gewoon opnieuw beginnen.  Ik weet wat er veranderde en ik ga daar niet over uitweiden.  Als je hier al lang komt, weet je het misschien ook.

Ik wilde deze kerstdagen vooral nuttig doorbrengen.  Daarom ging ik op 24 december vrijwilligerswerk doen.  Mee zorgen voor een kerstfeest voor mensen die dat wel graag doen, voor mensen die dat zelf moeilijker georganiseerd krijgen omdat zo'n dingen nu eenmaal extra geld kosten.  We waren met veel vrijwilligers, eigenlijk wat te veel.  Echter, als we er niet geweest waren, had dit feest er niet kunnen zijn.  Dat hou ik mezelf voor ogen.  En ik heb alvast meegedeeld dat ze me volgend jaar opnieuw mogen vragen om te komen helpen.

Diezelfde avond ging ik nog even langs bij Chris z'n zussen.  Hun feest zat er volledig op, maar ze hadden nog een pakje voor mij.  Heel leuk, maar het had natuurlijk niet gehoeven!  Ik had voor niemand iets bij...  Ze kochten me douchegel en bodylotion, verpakt in een witte en zwarte kat.  Leuk, hé!

Gisteren ging ik op café met mijn papa.  Dat is zo eens iets anders om te doen op Kerstmis.  Nadien gingen we samen op restaurant.  Helaas maakte ik de verkeerde keuze, mijn gerecht was niet zo lekker.  Hoewel dat eigenlijk vooral aan de kok lag, geloof ik.  Tja, weinig aan te doen.  

Gisterenavond keek ik verschillende afleveringen van El cartel de los sapos.  Voor de derde keer doe ik een poging deze serie te bekijken.  Ik kocht ze wanneer ik nog in Honduras woonde.  Doch, één aflevering duurt een uur, en me dan zo de hele tijd concentreren op dat Colombiaanse Spaans blijkt moeilijker dan gedacht.  Sinds gisteren weet ik eindelijk waarom de titel van de reeks naar 'kikkers' verwijst.  Dus ik ben al verder geraakt dan de vorige twee keren!  Ik vind het overigens een leuke reeks, anders zou ik ze niet gekocht hebben, maar het vraagt tijd om ze te zien.  Deze keer ben ik vastberaden om door te zetten.  Zo'n kerstvakantie kan alvast dienen om een vliegende start te nemen!

Niet dat ik geen andere dingen te doen heb.  Zoals met elke vakantie, liet ik ook nu vanalles liggen om nadien in te halen.  Vandaag poetste ik eindelijk verder aan mijn keuken.  Ik waste en maakte de gang proper.  Dadelijk ga ik eten bij Fanny en Tom.  Ik heb nog wat vragen voor hen rond mijn meterschap, dus zochten we een momentje om af te spreken.

Daarnet heb ik ook mijn nieuwe agenda voorbereid: alles van mijn werk er al in gezet.  Het was nodig, want ik had al toegezegd op een avondje Roma met de buurmadammen, wanneer bleek dat ik die avond oudercontact heb.  Dju, toch!  En het oudejaarsfeest, dat mag ik ook stilaan in gang trekken.  We zullen bij mij thuis vieren, maar in mijn hoofd lijkt het allemaal nog ver weg.  Dat is het natuurlijk niet!

Deze week zal weer zó om zijn, dat staat als een paal boven water!  Morgen gaan we met Fanny, Tom, Kevin en misschien nog anderen naar het Badhuis.  's Avonds een dansje placeren!  Woensdag bezoek ik Elzy, donderdag waarschijnlijk de supermarkt en vrijdag poetsen, koken,...  Ik wil eveneens nog een halve dag shoppen, voor cadeautjes voor 'Fantomy' en de baby.  Afwachten wanneer dat lukt!

Volgende week is het mijn bedoeling voor school te werken.  In tegenstelling tot vorige vakantie, heb ik deze keer wél dingen nodig vlak na de vakantie: lessen die ik nog volledig dien uit te werken.  Komt wel goed, zoals altijd, maar ik zie er wat tegen op.  De korte dagen zijn nog niet voorbij, hoewel ze sinds een vijftal dagen alweer langer aan het worden zijn!  Volgens de weerman een twintigtal seconden per dag; wauw!

Goed, hier laat ik het bij.  Ik wil nog zaken vertellen, maar niet nu.  Ik ga me klaar maken voor mijn etentje!  Misschien kom ik nog terug dit jaar, misschien ook niet.  Voor diegenen die graag feesten: geniet ervan!  Maak er iets van dat je je nog jaren zal herinneren!  En doe het nadien nog eens over op een willekeurige dag in het jaar! 
    

t Fie

Vorige week had ik een relatief goede week.  Er gebeurden enkele leuke dingen.  Eén daarvan heeft te maken met kerstavond.  Ik bedenk me regelmatig dat ik meer zou kunnen doen.  Ik weet dat ik al veel doe voor anderen, maar ik vind het niet genoeg.  Al enkele jaren speel ik met het idee om vrijwilligerswerk te doen op 24 december.  Ik heb eindelijk de stap gezet, met een positief gevolg.  Concreet weet ik nog niets, maar ik kreeg alvast een mail met de boodschap dat ik zeker en vast welkom ben om te helpen.  Ik ben anderzijds uitgenodigd op een etentje bij Chris zijn familie.  Doch, dit is iets dat ik echt wil doen.  Er is begrip voor.  

Waar word ik nu gelukkig van?  Het is een vraag die we ons allen dienen te stellen.  De ene kan daar gemakkelijker op antwoorden dan de andere.  Ik kan dat niet goed.  Ik tracht al een tijdje te leven naar mijn gevoel, maar dat blijkt toch moeilijker dan ik zou denken.  Want ik ga gewoon voor de dingen, voor de volle 100%.  Als ik aan iets begin, ben ik niet tevreden met 'goed', ik wil 'perfect'.  Dus wanneer ik voel dat ik zin heb om aan rapporten te werken, blijf ik doorgaan alsof er niets anders meer is op de wereld.  Ik blijf naarstig klikken en typen, tot mijn concentratie zo sterk verzwakt dat ik plots besef dat ik al uren bezig ben.  En zo gaat dat met alles.

Woensdag wilde ik vooral lui wezen, dus heb ik enkele uren in de sofa gelegen.  Ik was daadwerkelijk moe, want ik had ongeveer anderhalf uur geslapen de nacht voordien.  Ik was dinsdag gaan dansen en kwam thuis vol energie.  Op zich vormt dat niet altijd een probleem.  Echter, deze keer geraakte ik niet in slaap.  Ik lag gewoon wakker.  Gewoon.  Wakker.  Zonder meer.  Het gekke was dat ook Chaja, Fanny, Chris en Tine wakker lagen.  Met de 'latinas' begon ik berichten te sturen, Chris en ik lagen onrustig naast mekaar in bed, met Tine sprak ik gisteren over onze woelige nacht.

Los van het feit dat ik niet kon inslapen, was er die nacht ook lawaai bij de buren.  Ik dacht dat het van de kinderen naast me kwam, hoewel ik naarmate de tijd voorbij ging daaraan begon te twijfelen.  Het klonk als gehuil, zoals van een hond.  Maar toch klonk het ook niet als een hond, het was te eentonig, of zo.  Tine dacht dat het de buurman van naast haar was, volgens haar is de man ziek.  

Op slag voelde ik me schuldig.  Want temperamentvolle Fie was al van zin om de volgende keer de politie te bellen.  Tine overtuigde me om samen bij de man langs te gaan.  Dat deden we woensdagavond.  Het duurde erg lang voor iemand de deur kwam openen.  Tine gaf me al gelijk: we hebben gedaan wat we konden, vanaf nu is het de politie.  Want blijkbaar klinkt dat geluid bijna elke nacht, maar meestal slaap ik er dus door.

Uiteindelijk ging de voordeur open.  Moeilijk uit te leggen wat er op onze netvliezen viel.  Tine nam het woord, want ik ben voor zo'n dingen niet tactvol genoeg.  Ze vroeg, in een combinatie van Engels en Nederlands, of alles oké was.  "We horen lawaai 's nachts."  De man antwoordde: "I drink alcohol".  En daar wisten we het mee.  Er bestaat problematisch drinken, maar dit is ziekelijk.  Echt triest.  De man beloofde dat hij die avond stiller zou zijn.  Tine denkt intussen dat hij huilt, mogelijk door het besef dat hij ziek is, of zo.  Het is raden naar wat er gebeurt aan de andere kant van de muur.  Ik heb alleszins beter geslapen sinds we er langs gingen.  

Dat was deze week, terwijl ik nog belangrijk nieuws heb over vorige week.  Vrijdagavond kwamen Fanny en Tom, op eigen uitnodiging, eten.  Chris vroeg zich donderdags af of we Chaja niet zouden uitnodigen.  Ik vroeg dat in een bericht aan Fanny, maar zij antwoordde niet.  Zelf hoopte en verwachtte ik iets, maar ik liet het onuitgesproken.  Pas nadat ze uren aan m'n tafel zaten, kwam het eruit: "Wij hebben nog een vraag voor jou".  "Dit is het!", dacht ik, en ik kon mijn geluk al bijna niet meer voor mezelf houden.

Ik word meter van de baby van Fanny en Tom!  't Is onbeschrijfelijk hoe gelukkig ik me daardoor voel.  Neen, ik wil zelf geen kinderen, maar dat maakt me toch geen kinderhater?  Verschillende mensen schrikken dat ik deze rol op mij zal nemen.  Ze hebben een verkeerd beeld van wie ik ben.  Ze kennen me niet.  Maar Fanny en Tom kennen me wel, en ze vertrouwen me blijkbaar en ze geloven in mij.  Ze maakten de juiste keuze, durf ik zeggen.  Dat kindje zal niks tekort komen met mij als meter.

Hoe dat kind me zal noemen?  Ik wil niet gewoon 'Fie' zijn, dus ik koos voor 'tante'.  Enkele dagen later praatte ik met een speciale vriendin en zij raadde me aan toch voor iets anders te gaan.  Iets dat voor mij speciaal is, en de binding met Latijns-Amerika en Spaans duidelijk maakt.  Dus werd het tia.  Ik heb Fanny en Tom al verteld dat ik 'van naam wil veranderen' en dus graag tia Fie zou zijn.

Ja, het geluk is groot, echt wel.  Doch ik dien ook toe te geven dat ik me nog steeds niet helemaal terug goed voel.  Ik word heel gelukkig van dat meterschap, gek genoeg.  Uiteindelijk is Fanny al lang zwanger, en leef ik al lange tijd mee.  Maar nu is ze wel zwanger van het kind dat ook in mijn leven een rol zal spelen, meer dan wanneer het gewoon het kind van vrienden zou zijn!

Soite, zelf voel ik me nog steeds wisselvallig.  Het feit dat ik 100% ga voor de dingen heeft soms een negatief effect.  Andere dingen verdwijnen even in de vergetelheid en achteraf besef ik dat ik weer niets anders deed dan dat ene ding.  Dat ik niet tevreden was met 'goed'.  Vandaag herhaalde ik mijn homeopathie opnieuw, met goedkeuring van Sieglinde.  Afwachten wat het gaat geven.

Het gaat beter, dat is zeker.  Maar ik ben nog niet aan het einde van de weg.  Dat hoeft ook niet, maar een stukje verderop zou ik me toch nog gelukkiger kunnen voelen.  Want nu ben ik te veel bezig met één ding, ik krijg mijn tijd niet verdeeld over meerdere dingen.  Vandaag zocht ik cadeaus voor de geboorte van de baby.  Ah ja, "de baby", want niemand van ons kent het geslacht. Dat wordt spannend binnen dit en ... dagen/weken!  Fanny is uitgeteld voor 1 januari, dus het komt heel dichtbij!
 
   

nog steeds in sepia

Om verder te gaan op het vorig bericht: mijn wereld is nog steeds sepia gekleurd.  Ja, er is een lichte verbetering, maar ik vind het toch nog onvoldoende.  Sieglinde zegt me om het middel rustig door te laten werken, dus dat doe ik.  Nee, ik barst niet meer dagelijks in tranen uit.  Echter, ik merk toch nog heel wat onverschilligheid op, en kom nog steeds niet tot ontspanning.

Bijgevolg kwam ik hier een maand niets vertellen.  Ik vind dat ik weinig noemenswaardige dingen te melden heb.  Ook nu heb ik hier precies geen zin in.  Doch, ik wilde niet weer beginnen werken of onmiddellijk aan huishoudelijke taken beginnen.  Dat is wel wat ik later vanavond zal doen.

In december tracht ik altijd wat grote kuis te houden.  Het valt me echter zwaar momenteel.  Tijdens de week hou ik weinig tijd over.  Er is mijn werk en de zorg voor Elzy.  Zij is intussen verhuisd naar een revalidatiecentrum, waar ik minstens twee keer per week probeer langs te gaan.  Haar bankzaken, post, to-do-lijst voor wanneer ze naar huis mag: dat zijn dingen die ik er ook bij neem.

Normaal gezien zal ze binnen acht dagen naar huis mogen.  Dat is net de week dat ik ook mijn rapporten maak, dus ik zal weer weten wat doen.  Vandaar dat ik deze week al wat wil poetsen.  En wat de ontspanning betreft, die bestaat vooral uit slapen in het weekend.  Ik ben dan telkens zó moe...

Zelfs de moeite doen om te gaan dansen, lijkt er soms te veel aan.  Gisteren zouden we naar Café Local gaan, maar uiteindelijk had ik plots geen zin meer.  Morgen wil ik naar Winterland in Hasselt, want dat is ook telkens een leuk salsa-avondje uit.  Doch, ik voel nu al dat ik de energie er niet voor zal hebben.  Jammer.

M'n excuses dat dit niet wat positiever klinkt.  Es lo que hay.  Ik kom er wel weer door, maar nog even niet volledig.  Volgens een artikel dat ik vorige week las, helpt creatief bezig zijn tegen een winterdip.  Goed om weten, nu nog effectief iets doen!  Ik heb wel een idee, op een ander moment meer daarover!  Nu ga ik hier weer weg, klaar om op de ladder te kruipen in mijn keuken.
 

sepia

Gisteren nam ik me voor dat vandaag mijn vakantie ging beginnen.  Oké, ik heb nog dingen gepland staan die misschien niet helemaal ontspannend zijn, maar toch wil ik dit weekend nog even een vakantiegevoel.  Alhoewel ik nog geen idee heb van hoe ik dat ga creëren.  Door te bloggen misschien?  Ik heb het alleszins weer heel regelmatig nodig om hier te komen, zo blijkt.

Eergisteren zette ik een belangrijke stap.  Ik ging na bijna drie jaren nog eens naar Sieglinde.  Amai, deed dat even deugd!  Plots krijg ik dan bepaalde inzichten en geloof ik terug in beterschap.  Nochtans voel ik me fysiek zeker nog niet goed.  Maar dat duurt natuurlijk altijd even.

Gisteren nam ik het middeltje in zoals voorgeschreven.  Ik verwacht me dit weekend dus nog aan moeilijke momenten.  Ik ga altijd eerst naar een toestand die nog slechter is.  Na een tweetal weken echter zou er verbetering mogen zijn.  Te beginnen met het emotionele, maar zelfs enkele fysieke klachten zouden verdwijnen.  Ik geloof er in!  Toch vind ik twee weken nog erg lang klinken.

Ik heb al enkele nachten last van slapeloosheid.  Ik word heel wakker 's avonds.  Niet actief, maar gewoon wakker.  Niet noodzakelijk een vol hoofd, geen zin om iets te gaan doen.  Neen, gewoon wakker hé.  Sinds gisteren loop ik bijgevolg met lichte migraine rond.  Ik weet sinds vannacht dat dat eveneens een symptoom is.

Ja, ik heb het eens door Google gehaald.  Amai!  Weer zó herkenbaar!  En terwijl ik dat lees, weet ik plots waarom Sieglinde nog bijvragen stelde als "heb je liever kou of warm?".  Ze herkende al veel symptomen, maar wilde ongetwijfeld zeker zijn.  Ook op die bijvragen antwoordde ik 'correct' om zeker te zijn van dit product.  Inktvisinkt.  Niet te veel over nadenken als vegetariër ;-).

Binnen een tweetal uurtjes vertrek ik naar het ziekenhuis.  Ik heb, samen met Myriam, een afspraak met de dokter.  Ik ben benieuwd wat we te horen zullen krijgen.  Tot hiertoe heb ik het woord 'rusthuis' nog niet gehoord in het ziekenhuis.  Myriam werd wél gecontacteerd door de sociale dienst, en daar viel het woord 'revalidatie'. Ook dat lijkt me uitgesloten voor Elzy.  Straks weet ik meer...

Wat ik nu nog ga doen?  Wel, ik weet het weer niet.  Toch de reisgids nog eens vastnemen?  Eigenlijk heb ik op dit moment me erbij neer gelegd dat ik niet zal gaan in 2017, maar in 2018.  Altijd maar blijven uitstellen.  Ik kan er mijn vinger niet helemaal op leggen.  Waarom stel ik telkens opnieuw uit?

Ik heb lang gedacht dat deze reis een einde betekent.  Ik denk dat nog, wanneer ik vol overtuiging anderen tracht te overtuigen van waarom ik dit zou willen doen.  Ben ik bang voor dat einde?  Dat kan toch niet?  Trouwens, het is toch al geëindigd?  Pfff.  In ieder geval, ik probeer het nog eens los te laten.  Oh, dat deed ik toch al vaak, hé?  Ik ben er zeker van dat ik dat hier nogal heb geschreven als het over Namibië ging.  Tja.  Soy quién soy.

Waarom ik het wil uitstellen?  Wel, toegegeven dat het financieel niet erg haalbaar is dit jaar.  Ik weet dat er volgend jaar wat geld vrijkomt (dat ik belegde), maar dat geld wil ik daar niet voor gebruiken hoor.  Ik merk gewoon dat ik momenteel totaal geen interesse heb in shoppen, bijvoorbeeld.  En dat is raar, gezien mijn volle kleerkast.  Oké, ik heb misschien niets écht nodig, maar meestal winkel ik wel graag.  En op dit moment niet.

Ik denk dat ik onbewust besef dat ik geld dien te sparen.  Zoiets.  En natuurlijk is dat nodig, maar het mag geen opgave zijn.  Ik mag er niet te veel voor opgeven.  Vind ik.  Dus heb ik die droomreis weer even in de frigo gestoken, van tafel geveegd.  Uiteraard kan ik nu niets anders dan bedenken naar waar ik wél ga gaan.

Ai, ai!  Ja, ik ben een reisbeest.  Lastig hoor.  Er zijn wel heel wat locaties die me te binnen schieten, 'dichtbij' (als "in Europa").  En dan is er ook Honduras.  Want ik ging normaal dit jaar terug gaan.  Dus nu bedenk ik me dat ik dat misschien volgend jaar kan doen?  Dat is alleszins goedkoper.

Doch, als ik naar daar ga, wil ik ook nog een land bezoeken dat ik nog niet bezocht.  En we zijn weer vertrokken!  Want dat maakt het uiteraard opnieuw kostelijk.  Jeezes, wat een luxeproblemen toch!  En ik krijg dat molentje in mijn hoofd niet stil gelegd.  Toch beslis ik even niets.  Niet nu.  Eerst nog enkele maanden sparen om de reserve terug op te bouwen.  Want na Canada zit ik een serieus stuk onder mijn minimum.  Je weet wel, dat minimum dat voor een zekere waarborg zorgt voor als er zich iets onverwacht kostelijk voordoet.

Wat ik ook nog wil vertellen, om van onderwerp te veranderen.  Na Da Vince Code ben ik nu in een nieuw boek begonnen.  De schrijfster is Lucía Etxebarria, en ik heb het heel lastig met die familienaam.  Telkens doet het me denken aan onze rueda, waarin we een pasje doen met de naam "Echevarría"  In mijn hoofd sprak ik Lucía haar familienaam ook al zo uit, want dat andere lukte me niet.  En dan lees ik aan het begin van het boek dat zij dit opdraagt aan haar vader 'José Ignacio Echevarría Gorroño".  Allé seg, ik was nog juist ook!

Speciaal volkske, die Basken, denk ik dan.  Hehe.  Maar het boek is wel goed!  Het heeft me helemaal mee.  Geen idee eigenlijk of het fictie is, dat heb ik nog niet uitgezocht.  Ik denk van wel.  In ieder geval is het leuk geschreven, een beetje zoals ik schrijf, durf ik zeggen.  Da's echt wel durven, eigenlijk!  Tja.  Living on the edge!

Wat ga jij doen?

"Rusten."  Dat was mijn antwoord wanneer mensen me vroegen wat ik ging doen deze vakantie.  Rusten, omdat ik het nodig had.  En dat was niet gelogen.  De eerste dagen heb ik véél geslapen.  Ik sliep 's nachts bijna klokjes rond en zelfs overdag kroop ik terug in bed om te rusten.  Ik lijk intussen al een beetje uitgerust.

Maar mijn hoofd, dat vindt maar geen rust.  Ik begon mijn dag gisteren met lijstjes maken.  Lijstjes, om het allemaal wat uit het hoofd te krijgen.  En ik werkte al heel wat van de huishoudlijst af.  Hoewel ik ook een drietal uren voor me uit staarde, niet wetend wat ik nodig had.  En dat is nu niet anders.

Ik deed veel gisteren.  Ik trachtte ook voor school te werken.  Echter, na een uur van vooral staren, bleek gisteren niet het geschikte moment te zijn.  Vanmorgen werkte ik wél voor school, heel goed zelfs.  Ja, ik heb al heel wat gedaan op twee dagen.  En toch, toch ben ik daar niet helemaal blij om.  Ik vind het nooit genoeg.  Nu zit ik hier te typen, terwijl ik op de huishoudlijst nog dingen genoeg heb staan.  Dingen die ik nu zou kunnen doen.

En dan denk ik: "het is vakantie, hé Fie".  Maar toch voel ik me schuldig.  Omdat ik niet weet wat dat is, vakantie.  Ik weet niet hoe ik tot rust en ontspanning kan komen.  Rusten heb ik nu wel genoeg gedaan.  Maar ontspannen, zo thuis, hoe doe je dat?  Ik weet dat niet.  Ik probeer, maar het lukt niet.  Ik zie die reisgids liggen, en zie het niet meer zitten om naar Namibië te gaan.  Hoe raar is dat?

Ja, het klinkt nogal negatief.  Nochtans gaat het al terug beter, hoor.  Het gaat echt al terug beter.  Daar waar ik eerder leeg was, voel ik me nu nogal vol.  Zoiets.  Niet dat dat veel beter is, maar toch.  Toch iets beter.  Echter, ik kom niet tot ontspanning.  Ik kijk wat televisie, prop mezelf vol met allerlei ongezonde dingen, rook nog steeds te veel en ga weer slapen.  En dat is niet waar.  Ik weet het wel.  Ik weet veel.  Ik ben niet dom.  Dat ben ik niet.  Doch, soms gedraag ik me liever dom, blijkbaar.  

Dus ik rust deze vakantie.  Dat doe ik.  Naast lijstjes afwerken, in de voormiddag.  Voor de middag heb ik meestal nog veel energie.  Eens lunchtijd gepasseerd, is het al heel wat minder.  En nog voor de avond goed en wel begint, is het alweer donker, en is alle moed om nog iets zinvol te doen weg.  Elk jaar hetzelfde liedje....

dansen kan het nog

Er is zoveel gebeurd op zo'n paar dagen!  Ik ben hier al snel terug, eigenlijk.  Dinsdag wilde ik al hier zijn, maar toen werd het drukker en drukker en kwam ik dus niet.  Dinsdagavond had ik dansles, met Fanny.  Oh, dat doet me toch zo'n deugd!  Hoe somber ik me ook mag voelen, samen met Fanny dansen brengt me geluk.  Het brengt me even dat geluk. 

Ik kan ontzettend gefrustreerd geraken wanneer ik een bepaalde pas niet snap, maar daarvoor zijn we niet daar.  Jawel, ik wil graag nieuwe dingen leren, zeker en vast.  Doch, met Fanny ga ik gewoon naar de les voor het plezier.  Het is een uurtje dat op onze kalender staat om wat te dansen, te bewegen, te lachen, bij te kletsen.  En een fractie van een moment voelde ik zoveel frustratie dat de tranen opwelden in mijn ogen.  Echter, dan gebeurde er weer iets grappig, en liet ik die stress los.  Ja, dansen kan me zoveel geven, nog steeds.  Gelukkig maar.

In een Google-zoektocht kwam ik iets tegen over de dingen doen die je graag doet.  Toch ligt het niet zo simpel.  Fanny kan volgende week niet naar de les komen, en alleen ga ik niet gaan.  Niet dat ik dat niet durf, ik ga zelfs alleen uit soms.  Neen, omdat ik weet dat het me dan absoluut niets zal geven, buiten negativiteit.  Ik ben nog niet vergeten hoe verschrikkelijk ik me voelde een jaar geleden, wanneer ik ook dansles ging volgen.  Dus, nu drie weken niets, helaas.  Een week later is het vakantie, en wordt er geen les gegeven.

Nog een week en het is vakantie.  Ik heb er nog steeds behoefte aan, maar het is precies al wat verminderd.  Na dinsdagavond voel ik me terug wat beter.  Nog geen euforie (maar best ook, want dat noemen ze manie), lang nog niet.  Echter, de diepe pijn, het ongecontroleerd huilen, dat is al wat naar de achtergrond geëbd.  Hoewel ik er alert voor blijf.  Het lege gevoel is er nog steeds, dat besef ik maar al te goed.  Doch, ik kan al terug wat vrolijker zijn.

Ik weet dat dat komt omdat mijn week nogal druk was.  Woensdag had ik een afspraak bij de gynaecoloog.  Gewoon een controle, twee maanden na het plaatsen van dat nieuwe spiraal (oei, te privé? pfff, ik doe daar niet aan mee).  Ik dacht bij mezelf 'wat onaangenaam, maar ik weet wat er gaat gebeuren en het is maar een futiliteit'.  Niet dus.  Op het scherm had ik het zowaar zelf gezien: daar klopt iets niet.  Inderdaad, het klopte niet.  Dus terug door die pijn, deze keer zonder pijnstiller.  Een pijnstiller die anders zeer effectief is bij mij, aangezien ik dat normaal niet neem. 

Niet fijn! Woensdag veel pijn ervaren, luie avond gehad.  Ik keek Shameless verder uit, met een kersenpitkussen en een glaasje wijn erbij. Dat kussentje heb ik vaak opnieuw verwarmd!  Ook om in bed te gaan had ik het nodig.  Ik sliep uiteindelijk niet zo goed, voornamelijk door de pijn.

Gisteren ging het al veel beter.  Ik voel nog af en toe pijn, maar mijn lichaam wordt het precies wat gewoon.  Geen idee of ik dat kan vergelijken met een tweede/derde bevalling.  Misschien doet dat ook wat minder pijn.  Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.  Toch enkele keren opnieuw gevraagd aan de dokter of ik zeker niet zwanger was; geen behoefte aan!

Ik had gisteren voor de middag een telefoongesprek gemist, een nummer dat ik niet kende.  Ik had ook een bericht op mijn voicemail, maar beluisterde dat pas rond 12:30.  "U spreekt met dokter Straetemans."  Ai, niet goed!  Elzy haar huisdokter belde me om te laten weten dat ze op dat moment werd overgebracht naar spoed.  Pfff...

Ja, ik zucht daarvoor.  Het is niet zo simpel.  Ik doe het allemaal wel, maar het vraagt wel wat van een mens.  Ik ben daar eerlijk en open over.  Zo ben ik gewoon.  Ik heb nog netjes verder gewerkt en vergaderd na school.  Tegen 19:00 was ik in het ziekenhuis, met koffertje en extra tas gevuld met spullen.  Omstreeks 21:30 at ik Indisch afhaaleten.

Hoe het met haar gaat?  Dat is me nog niet helemaal duidelijk.  Ik verwacht later vandaag nog telefoon van haar nicht.  Zelf ga ik vandaag niet.  Grenzen bewaken en zo.  Oei, dat klinkt zo zwaar en fout, besef ik.  Ja, misschien is het dat zelfs.  Maar ik doe veel.  Ik doe echt veel.  Ik zeg dat, maar anderen zeiden me het ook al.

Elzy is alleszins wel bij bewustzijn, geen bloedingen.  Eerste onderzoek wijst evenmin op een breuk.  Vandaag kreeg ze meer onderzoeken.  Ik mocht weer uitleggen wie ik dan juist was aan de verpleging, uiteraard.  Eigenlijk wel erg, als je weet dat ik degene ben die gebeld werd (zelfs op vraag van Elzy), dat ik degene ben die recht van haar werk naar haar appartement ging, dat ik degene ben die spullen kwam brengen, dat ik degene ben die de medicatie netjes kon oplijsten.  Niet te veel over nadenken best.

En zo werd het vandaag.  Vanavond op de agenda: Alpha Blondy!  Sinds vanmiddag weet ik echter dat de man ziek is en het concert geannuleerd werd.  Voorlopig nog niet volledig beslist wat ik ga doen.  Bar 11 zal er sowieso bij zijn.  Noche de salsa, it's a call for Fie!  Morgen betalen Chris en ik een kartervaring voor Tom, dat was ons verjaardagscadeau.  Natuurlijk worden we verondersteld zelf eveneens achter het stuur te kruipen.  

Zondag zal ik in het ziekenhuis geraken, normaal gezien.  En voor school werken en wat huishoudelijke dingen doen.  In de vakantie heb ik nog niet te veel plannen.  Ik ga donderdags naar de Ardennen, prospectie voor onze 'Adventure Week' in het derde trimester.  Ik ga ook proberen op prospectie te gaan in mijn reisgids van Namibië, kwestie van die trip stilaan te kunnen beginnen plannen.

Wat mijn welbevinden betreft, weet ik het nog niet zo goed.  Tegen dit tempo weet ik dat het gewoon weer passeert.  Doch, ik weet ook dat het gewoon weer terug komt.  Ik heb wel wat ideeën, maar sta er op dit moment nog niet helemaal voor open.  Dus blijf ik gewoon Fie, met haar ups en downs.

Wat doe jij hier?

Vrijdagavond vierden we Fanny haar verjaardag.  Na een lekker drukke avond in Mama Matrea, trokken we richting Publik.  Fanny wilde niet naar een latin feestje, omdat ze ook niet-dansers wou overtuigen om mee te gaan.  In Publik was het die avond Balkan Fever.  We wisten dat op voorhand, maar toch kon de man aan de deur het niet laten om ons erop te wijzen.  Want blijkbaar hadden ze daar geen Belgen verwacht.  

We waren nog geen vijf minuten op het feestje, of er klonk reggeatón door de boxen!  Straf, dat wilden we net vermijden!  We leerden al snel dat "Balkan" niet alleen voor die muziekstijl staat, maar dus ook voor andere genres.  Hip hop, RnB, dance: het passeerde allemaal de revue.  Maar de muziek in het Slovo-Kosovaars overheerste toch.  (Ik ben aan iemand gaan vragen in welke taal de liedjes waren.)

Ik vond het een leuke avond, en ook wel grappig.  Grappig hoe wij blijkbaar niet pasten op het feestje, hoewel we ons toch amuseerden.  Grappig ook hoe aan mij gevraagd werd door een medetoiletbezoekster wat ik daar eigenlijk deed; waarop ik repliceerde met dezelfde vraag.  Zij sprak met een Limburgs accent, ik woon tenminste nog in Antwerpen!  Ja, het was tof.

Bij het naar huis gaan, ontdekte ik een gedicht op een muur:

de pijnfuif

vrienden

ik heb

de pijn

maar op

de kachel

gezet

om ze warm

te houden

als iemand

pijn wil

ze is

lekker vers

neem gerust 

en neem

wat meer

er is pijn

genoeg voor iedereen

gust gils

Ja, het is somber.  Helaas is dat hoe ik me momenteel voel.  Ik ben weer in zo'n fase.  Zo'n fase waarin de kleinste ergernissen mijn gedachten en gevoelens volledig beheersen.  De fase waarin ik volledig kan crashen.  De fase waarin mijn gevoelens leiden tot acties en mijn verstand even niets te zeggen heeft.  

Hoe dat komt?  Geen idee.  De tijd van het jaar?  De herfst?  Vroeger donker en zo...  Ik weet het niet.  Wat ik eraan doe?  Weinig.  Ik wil de brokken wel lijmen, je weet wel: op de blaren zitten nadat ik mijn gat verbrandde.  Echter, het sombere gevoel gaat daar niet mee weg.  Alleen wanneer ik lesgeef, verdwijnt het even naar de achtergrond.  Goed dat dat er nog is!  Hoewel ik ook alweer behoefte heb aan vakantie, aan even bepaalde mensen niet zien.  Misschien hangt dat samen met de somberheid.  Misschien ook niet.  't Is nog altijd wat het is, 't is nog altijd 'es lo que hay'.

 

first come, first serve

Supermarkt. Kassa kiezen.  Lange rijen.  Waarschijnlijk foutief kiezen.  Geduldig wachten. Bericht dat extra kassa zal geopend worden.  Vrouw die net toekomt en rent om als eerste bij de extra kassa te zijn.  Anderen kijken toe.  Niemand reageert.  Misschien een enkeling die non-verbaal ongenoegen laat blijken.

Trein komt toe aan het perron.  Altijd wel iemand die drumt en al opstapt nog voor de passagiers kunnen afstappen.  Op tram en bus hetzelfde verhaal.  De hele rit aan de deur staan.  Amper plaats maken voor mensen die willen passeren.  Net voorbij de halte voor het rood staan.  Niemand meer laten opstappen.  Ten dienste van de bevolking...

Oh jawel, de dagdagelijkse frustraties!  Iedereen die al eens een supermarkt bezoekt, kent het wel.  In sommige ketens reageer ik niet, want begrijp ik de frustratie van zeer lang staan wachten.  Dan is het een kwestie van 'het recht van de sterkste', oftewel degene met het minste normbesef.  Mijns inziens.

Echter, afgelopen woensdag gebeurde het in Colruyt.  Mijn ervaringen met die supermarkt zijn behoorlijk positief.  Ik heb niet vaak het gevoel dat ik daar lang dien te wachten.  Dus als dan iemand even mij en twee anderen voorsteekt, dan reageer ik toch.  Aanvankelijk treedt de man achter mij me bij, maar wanneer ik hem dan aanmaan om voor de vrouw te gaan, zegt hij dat hij wel zal aanschuiven.  In wat een wereld leven we toch? 

Waarden en normen.  Dagelijks ben ik ermee bezig in mijn job.  Ik tracht mijn leerlingen op te voeden tot verdraagzame, empathische burgers.  Af en toe zet ik de knop van leraar niet uit buiten de school(m)uren en zet ik die taak verder in het openbare leven.  Alhoewel, ik twijfel eraan of dat zozeer met mijn beroep te maken heeft.  Ik denk dat het eerder is wie ik ben.  Ik kan niet tegen oneerlijkheid en onrecht.  Ik kan niet tegen onverdraagzaamheid en normvervaging.

En natuurlijk ben ook ik soms onbeleefd.  Dat ik arrogant kan zijn en in een furie kan schieten, dat is geen geheim.  Dat ik dan al eens een politiek incorrecte uitspraak doe, is goed mogelijk.  Toch vind ik dat ik een goed mens ben.  Ik heb een groot hart.  En ik lijk soms te gevoelig voor deze wereld.

Neen, ik reageer niet altijd.  Soms ben ik achteraf kwaad op mezelf omdat ik niets zei.  Af en toe hoor ik over mensen zoals ik, en ben ik blij te weten dat ik niet de enige ben die de ergernis durft uitspreken.  Zoals de man die eveneens blogt en schreef over storende jongeren op de tram.  Fysiek tussenkomen leek me niet verstandig, maar verder sta ik helemaal achter zijn actie.  Triest dat hij geen steun kreeg van omstaanders.  Ook ik bevond me al in zo'n situatie.  

Ik probeer positieve energie te halen uit het goede.  Ik probeer me te concentreren op het goede.  Een tramchauffeur die me toch nog laat opstappen voorbij de halte, wanneer hij voor het rode licht wacht.  Ik bedank hem extra en benadruk dat ik het fijn vind dat hij me er wel nog op laat, in tegenstelling tot sommige van zijn collega's.  Hij legt me uit dat hij enerzijds verantwoordelijk zou zijn indien ik me kwets bij het opstappen, anderzijds kan hij een boete krijgen van de politie als ze hem erop betrappen. 

Oké, dan begrijp ik het al iets beter.  En toch, toch blijf ik me afvragen waarom we in dit land zoveel belastingen betalen om zoveel dienstverlening te mogen ontvangen.  Waarom die dienstverlening vaak ontoereikend blijkt.  Waarom dat in andere landen wel kan.  En telkens kom ik uit bij de verzuring.  De verzuring van de bevolking, de uitgebluste werknemer, de maatschappij in het algemeen...  Jawel hoor, ik tracht het positieve te zien, maar ik zie ook veel negatieve dingen. 
 

Ik zal eens bloggen,

denk ik dan.  Maar telkens lijkt er iets tussen te komen.  Misschien had ik er gewoon weinig behoefte aan.  Ook nu voel ik de goesting niet om hier te zijn.  Soms heb ik er zin in, en heb ik een heel betoog klaar, maar dan komt er dus iets tussen.  En later zijn de woorden weg.  Zoiets.

Dus nu ben ik hier, om te vertellen wat ik deed, doe en zal doen.  't Is zo'n post.  Op een later moment zal ik ongetwijfeld komen schrijven over de dienstverlening bij het openbaar vervoer, want dat zit me soms erg hoog.  Echter, ik heb momenteel geen zin om in dat gevoel te gaan, noch om hier heel lang te zijn.  Oei, dit leest waarschijnlijk niet zo aangenaam.  Ik zal wat meer mijn best doen!

Het is zalig weer!  Dat is positief!  Ik hou van de zon, en deze nazomer en eerste herfstdagen vind ik fantastisch!  Ik loop nog steeds met open schoenen rond, blote benen en hoogstens een dun jasje.  Akkoord, het wordt al veel te vroeg donker en laat licht, maar het mooie weer overdag doet toch deugd!

Oké, dat was geen nieuws waar je van achterover valt, besef ik.  Tja, het staat er.  Wat de drukke septembermaand betreft, heb ik verrassend nieuws.  Dit schooljaar hebben we op school een veranderde structuur, dewelke blijkbaar voor een zekere ontlasting zorgt.  Ik heb het gevoel dat ik me niet te pletter werk en dat de to-do-lijst redelijk beperkt is.  De klasverdeling waarvoor we kozen, geeft veel meer rust.

Uiteraard heb ik nog altijd voldoende werk buiten de schooluren, doch ik voel me niet overladen.  Dat maakt ook dat ik een dikke maand na mijn reis al een fotoboek klaar heb!  Zot, hé!  Gisteren binnen gestuurd.  Ik was wel ontevreden met de ontdekking dat Fotogoed vanaf nu standaard een logo drukt, en dat het 5 euro kost om dat niet te laten printen!  Mond-aan-mond-reclame is mijns inziens nog steeds de sterkste promotie, en ik heb hen jaren gepromoot.  Echter, stilaan word ik een misnoegde klant.  Jammer, want Fie en verandering..., namelijk op zoek gaan naar een nieuwe manier om mijn albums te maken, ...ik krijg al stress bij de gedachte alleen!

Ander nieuws: pijn...  Ik heb spijtig genoeg al maanden last boven mijn knie.  Soms trekt de pijn naar mijn lies en/of enkel.  't Is aan de linkerkant, daar waar mijn enkel al zwakker is.  Ik denk dat het komt door steeds snel te wandelen, want ik ben nu eenmaal een snelle.  Volgens de kinesist bij ons op school is het wel degelijk een ontsteking.  Lastig voor een danser als ik.  Ik weet nog niet goed wat ik ermee ga doen.  Voorlopig doen alsof er niets aan de hand is.  I know, niet gezond.  Echter, stoppen met dansen is ondenkbaar!  Zelfs niet voor even...

Ik ben namelijk terug gestart met danslessen, daar waar het een jaar geleden mis liep.  Het voelt nog steeds vreemd en ik stel me nogal arrogant op; dat besef ik.  Fanny had me mee gevraagd.  Ze gaat ervan uit dat ze kan dansen tot het einde van haar zwangerschap, in tegenstelling tot fitnessen.  Ik ben dus haar man tijdens de lessen.  Uiteraard hebben we al twee weken na mekaar mogen zeggen dat wij samen dansen.  Uiteraard zijn er mannen die daar vragen bij hebben.  En ik antwoord dan dat ik niet meer betaal om als vrouw te dansen in een les.  En dat is nogal arrogant.  Tja.  't Is de waarheid.  Wel heel positief: de dame aan de kassa heeft me al twee weken niet laten betalen, "want je hebt nog beurten over van vorige keer".  Supersympathiek!  Ja, die vorige keer had me niet zo goed gedaan.

Toegegeven dat ik wel wat bij leer, maar het toch weinig toepas.  Ik blijf figuren dansen uit dat vaste pakketje en het blijft zeer herkenbaar van waar ik die figuren heb.  Spijtig, hé.  Het is waar de basis gelegd werd, niets aan te veranderen.  Soms denk ik er nog aan, maar het lijkt steeds minder.  Helemaal weggaan zal het nooit.

Komend weekend is ons eerste verlengd weekend van het schooljaar.  We gaan naar Sunparks De Haan met de vrienden.  Jeuj!  Jammer dat het weekend pas vrijdagavond kan beginnen, 's maandags zijn we vrij.  Doch, de vrienden, die werken dan.  En er zal file zijn, zowel vrijdag als maandag.  Vorig jaar was het leuker om op vrijdagochtend te kunnen vertrekken en zondagavond terug te keren.  Ach, ik heb het niet te kiezen in het onderwijs.  Es lo que hay.

Volgende week ga ik met Fanny naar Bart Peeters zien, ook iets om naar uit te kijken!  Voorts volg ik de reeks Callboys en kijk ik naar nog andere programma's van vier.  Handig, zo online kunnen kijken!  Shameless ben ik eveneens nog aan het verder kijken.  Opgepast, zo vaak gebeurt dat niet hoor!  Meestal werk ik, lees ik El Código Da Vinci, ben ik gaan dansen,... maar af en toe kijk ook ik graag televisie!

Dat is trouwens wat ik nu nog even ga doen.  't Zal Shameless worden vanavond, want van Callboys heb ik alles gezien.  Of misschien DIW, want dat is misschien ook terug gestart?  Ik merk dat er met dit seizoen weer heel veel nieuwe programma's komen.  Echter, ik wil er niet opnieuw aan verhangen geraken.  Nee, nee!
 

Zullen we eens afspreken?

Ik ben intussen al terug in schoolse modus.  Donderdag hadden we startvergadering met onze vakgroep.  Sindsdien heb ik er precies wel zin in.  Ik heb gisteren eindelijk alles van juni opgeruimd, weliswaar nog twee stapeltjes over om later een plaatsje te geven.  Nadien wilde ik beginnen aan het maken van een jaarplan.  Dat doe ik normaal pas in oktober!  Uiteindelijk heb ik toch gekozen om de foto's van Canada verder uit te sorteren, dat leek me meer iets voor de laatste vakantiedagen.

Los van school heb ik nog veel andere dingen gedaan.  Ik ging onder meer naar Elzy en nam de trein naar Gent voor een gezellige avond met Lily.  Ik reed naar Lier om mama en mamie te bezoeken.  En vrijdag ging ik met Chris mee voor een testrit met een Tesla Model S!  Jups, ik heb er ook mee gereden: zó cool!  Helaas heb ik een andere afspraak afgebeld om die ervaring te kunnen meemaken. Niet van mijn gewoonte, maar zoiets uniek wilde ik niet laten passeren!

Gisteren had ik met mijn nicht afgesproken om naar La Rocca te gaan.  Dat was já-ren geleden!  Geen idee hoe lang, maar intussen heeft de discobar zelfs een andere plaats gekregen.  Ik was ervan overtuigd nog eens naar daar te gaan zoals vroeger: gaan en blijven gaan.  Uiteindelijk merkte ik dat er toch al wat volk weg was, ik vermoedde dat het al wel 'vroeg' zou zijn.  Aangezien ik vanmiddag met Fanny heb afgesproken, besloot ik naar huis te gaan.  Ik sliep drie uurtjes, dus het was inderdaad al vroeg.

Ik voel momenteel een ongelooflijke drang om af te spreken met mensen.  Ik ben sowieso nogal een sociaal persoon, maar ik denk dat het ook komt doordat ik zo lang op vakantie was.  Daarbij komen het prachtig hete weer en het besef dat ik terug aan het werk ga.  Al die factoren zorgen ervoor dat ik heel veel mensen graag wil zien.

Spijtig genoeg is mijn agenda al behoorlijk goed gevuld, vooral met werkdingen.  Ik zal de komende tien maanden geen volledige vrije namiddag hebben, buiten woensdag.  Dat betekent dat ik alle woensdagen naar Elzy ga gaan, dat ik voor mezelf geen tijd over hou.  Erg jammer, doch het zij zo.  Es lo que hay.

Dus hoe graag ik ook mijn telefoon wil vastnemen om anderen te stalken met de vraag om af te spreken, ik laat het maar even zo.  Gelukkig kan ik nog altijd gaan dansen: dinsdag Bocadero en woensdag eindelijk rueda!  Ik wil erg graag terug dansles volgen, maar ik heb nog niets gevonden dat me aanspreekt.  Ik wil zoveel graag, hé...

jetlag de kop ingedrukt

Vorige woensdag hield ik mezelf wakker tot 20:00.  Ik sliep tot het tijd was om mij klaar te maken voor Antilliaanse Feesten, doch werd even onderbroken door Chris om 3:00.  Hij had wel geslapen overdag en was om 19:00 al in bed gekropen. Voor hem woog de jetlag dus wat door.  Toen ik donderdag opstond, had ik het gevoel dat er geen sprake meer was van jetlag.  En meteen vertrekken naar Antilliaanse was echt een topplan, achteraf bekeken!

Het weekend leek me anders dan vorige edities.  Om te beginnen, bracht ik meer dan 4 uren door op de wachtparking.  Elke auto werd namelijk gecontroleerd door de politie.  Of die controle zinvol was?  Neen, natuurlijk niet.  Maar het was een manier om te kunnen zeggen dat ze al het mogelijke gedaan hadden, of zoiets.  Zo lang staan wachten in de kou en regen (want ik bleef uiteraard niet heel de tijd in de auto) was niet meteen een meerwaarde.

Chris was al eerder met Fanny, Tom en Chaja mee naar binnen gegaan, en had de tent al opgezet in de regen.  Dat was wel fijn!  De hele donderdag bleef het miezerig weer, wat de sfeer niet echt ten goede kwam.  Donderdagavond/-nacht genoten we van een kakofonie van allerlei muziek in de omgeving van onze kampeerplaats.

Vrijdag klaarde het rustig op in de namiddag, waardoor we een vals gevoel van "we hebben nog veel tijd" ervoeren.  Bijgevolg maakten we ons klaar in het donker en waren we pas laat op het festival.  Dat kwam mede doordat we ook daar weer grondig gecontroleerd werden.  Opnieuw een uur versch*ten aan zinloze controles.  Pfff, ik mis Canada.

Die avond werden we getrakteerd op veel soca.  Chris werd moe na het optreden van Kinito (eindelijk live gezien, jeuj!), ik ging mee naar de tent.  Slechts één feestje in de buurt, dus dat viel wel mee.  Zaterdagavond was het salsatijd!  Havana de Primera en Oscar de Leon stonden achtereenvolgens geprogrammeerd.  De eerste groep had ik al eens gezien op het Kiel.  Toen vond ik ze goed.  Op de mainstage van Antilliaanse kwamen ze minder van grond, mijns inziens.  Het optreden van Oscar was geweldig!  Goed gedanst, amai!

Ik was vastberaden om deze keer wél de keet te sluiten, dus dat deed ik.  Ik bleef als enige achter tot het laatste liedje in de Palacio de la Salsa.  Groot was mijn verbazing wanneer bleek dat er geen afterparty's waren op de camping!  Zoals ik al zei, het was anders dan anders.  Daardoor konden we wel rustiger slapen.  Hoewel, onze buren beslisten om hun eigen feestje nog te houden, niet zo aangenaam eigenlijk.

Al bij al vond ik het weer zalig om tijd door te brengen met mijn lieve vrienden.  Zeker omdat zowel Chaja als Fanny intussen ook op vakantie zijn vertrokken.  Dus het was elkaar weerzien en opnieuw afscheid nemen.  Met Chaja ging ik dinsdag nog wel naar Bocadero, waar ik eveneens bleef plakken tot de lichten aan gingen.

Verder heb ik deze week nog gerust, ik lag vooral 's nachts lang in bed.  Af en toe keek ik naar een serie, met Saartje bij mij in de zetel.  Ik bezocht Elzy, mamie, mama en papa.  Ik vertelde over onze fantastische reis, opnieuw en opnieuw.  Ik kocht een nieuwe stofzuiger.  Ik wilde donderdag eveneens gaan dansen, maar kreeg migraine dus bleef thuis.  Gisteren nam Lara me mee naar een gewonnen yogasessie, daarna vervoegde ik Chris en Wiebe in Lier.  Het werd gek genoeg nog 4:00, terwijl we enkel zaten en praatten.

Vandaag zijn het Cubaanse Feesten!  Dat weet ik dankzij Conny en Maurizio.  Ik kwam hen vorige week tegen op Antilliaanse.  Zalig was dat!  Het zijn zo'n lieve mensen!  Twee jaar geleden, na de Cubaanse, ontmoette ik Chris in Lier.  Vandaag neem ik hem mee naar daar, hoewel ik niet zeker weet of hij dat zal aan kunnen.  Hij is precies nog steeds niet helemaal bekomen van 6 weken Fie op reis en op een festival.  Bij mij van jetlag geen sprake!  Wel al terug van wat werkgerelateerde stress.  Ik tracht het telkens te verbannen naar een donker hoekje, en nog even te genieten van nu.  Echter, opruimen dien ik nog te doen...

dat mooie rode blad

- geen trucks meer met schoorstenen
- weinig groen
- geen meren
- minder talenverwarring
- overbeveiliging
- eindelijk iets anders op het menu dan hamburgers
- minder risico om dieren dood te rijden
- geen eekhoorns noch herten noch chipmunks die dartel langs springen
- frisjes en nat
- geen ongerepte natuur
- stoppen met dagelijks shoppen
- zelf schakelen, kijkend in niet-vergrotende spiegels
- prachtige herinneringen, met wat heimwee

Voor mijn lichaam is het 9:00 's morgens, na een nachtje door doen.  Hier in België is het 15:00.  Nog een uur of 5 proberen door te bijten, wakker trachten te blijven.  Daarom dat ik hier nog wat kom typen.  Misschien dat ik nadien nog wat foto's bekijk of zo.  Al aan een album starten, wie weet.

In Montréal deden we niets bijzonders meer.  Veel gestapt, vele winkels in en uit.  Ik heb nog Spaanse boeken gekocht in een tweedehandswinkel.  Ik kan er weer een tijdje tegen met de lectuur!  Op de luchthaven kocht ik nog een drinkbus gisterenavond.  En nog hebben we geld over, stel je dat voor!  Dat wordt afspreken met Lily, zij gaat in september ook naar Canada.  

Ja, we hebben Canada omarmd.  Ik heb dit gevoel nog al gehad, maar deze keer leek het toch sterker dan sommige andere keren.  Ik voelde me al een beetje Canadees na een maand.  We hebben allerlei souvenirs meegebracht met een maple leaf op.  Aan onze bagage hangt een tag met datzelfde blad.

Oei, ik merk dat ik heel veel wil vertellen, maar dat de vermoeidheid het me niet toelaat.  Ik krijg de gedachten niet geordend.  Twee opties: ofwel denk ik diep na (auw, pijn, hihi), ofwel ga ik voor chaos.  Ik ga voor het tweede kiezen.  Sorry!  Sorry, want zo doen de Canadezen dat!  

Ik heb dat blijkbaar al wat overgenomen.  Ik stond vanmorgen aan de luchthaven in Brussel een sigaret te roken, iemand liep tegen mij aan, excuseerde zich, en ik deed hetzelfde.  Ik deed hetzelfde!  Sorry!  Zó Canadees!  Dat roken echter niet.  Buiten stappen en een sigaret aansteken, en zien dat anderen net hetzelfde doen.  Die sigaret al wandelend verder oproken.  Wow!  Cultuurshock!  Eén van verschillende cultuurshocks!

Het autorijden gaat behoorlijk.  Gezien ik zeer moe ben, gaat het eigenlijk bijna perfect.  Misschien bijna zo perfect als Fanny, zij behaalde vanmorgen haar rijbewijs.  Joepie!  Goed gedaan, meid!  Ik merk dat ik nogal lang in eerste versnelling blijf, tot mijn brein plots beseft van "ah ja, schakelen".  Maar ik ben nog niet stil gevallen, en ik heb nog geen te gekke fratsen uitgehaald, als in vol remmen en stilvallen of zo.

Chris slaapt trouwens momenteel.  Ik heb hem een tweetal uren terug zijn bedje in gelegd.  Hij twijfelt nog sterk of hij morgenvroeg mee vertrekt.  Ook mij lijkt 8:00 's morgens in de auto zitten zeer vroeg.  Ik heb trouwens twee tickets gewonnen voor vrijdagavond.  Beetje stom dat ik een uurtje voordat ik dat bericht kreeg weekendtickets had aangekocht.

Oh, en over de vlucht heb ik nog niets verteld.  Wel, het viel mee, min of meer.  De vliegtijd was deze keer ongeveer 40 minuten korter dan in het heengaan.  Ik keek maar één film en enkele afleveringen van een serie.  Toch had ik het gevoel dat het redelijk goed vooruit ging.  

Ik besliste op een gegeven moment dat ik toch beter een beetje kon proberen te slapen.  Net toen ik mijn ogen dicht had, werd er via de intercom gevraagd naar iemand met een medische achtergrond.  Knal, alle lichten terug aan.  Blijkbaar was er iemand gevallen in het gangpad.  Ik had even schrik dat we een landing gingen maken, maar zover is het niet gekomen.

De lichten, die werden pas na een uurtje terug gedoofd.  Toen had ik al geen zin meer om nog te rusten.  En dan kwam de boodschap van "moderate turbulence".  Stresske!  Even schrikken wanneer het vliegtuig de grond raakte, zonder die gemiddelde turbulentie.  Een vijftal keren hadden we lichte turbulentie onderweg.

We onthouden vooral dat dit een prachtige reis was!  Canada is zo'n mooi land!  En dan hebben we nog maar alleen het oosten gezien.  In het westen zouden de bergen hoger zijn, nóg meer ongerepte natuur!  Ooit gaan we terug.  Als ik heb geleerd het budget wat beter te plannen ;-) want ik ben wel serieus over de vooropgestelde grens gegaan.  Nochtans zorgden de Airbnb's ervoor dat de prijs wat gedrukt werd.  En het was zalig om op deze manier te reizen!  We hebben zoveel boeiende mensen ontmoet!  Het was echt top!
(....buiten de momenten dat één van ons vermoeid was....)

laatste dagen

En zo zijn we terug in Montréal.  Vrijdag reden we verder op de Loyalist Parkway, tot bij Cliff en Gloria in Gananoque.  Daar toegekomen verkenden we de winkeltjes, zoals we al vaak deden.  Gek genoeg staan er nog steeds dingen op ons verlanglijstje om te kopen.  Enerzijds komt dat doordat we vaak dachten ‘we hebben nog tijd’, anderzijds zijn sommige dingen niet gemakkelijk te vinden.  Ik wil bijvoorbeeld graag een drinkbus van Canada, maar we hebben er maar één gezien en die was geblutst.

Vrijdagavond hadden we een heel gezellige tijd in de B&B.  We aten onze pastasalade die we de avond ervoor maakten, dronken een flesje wijn, speelden een spel.  De eigenaars en andere gasten kwamen erbij en het werd een toffe avond met interessante gesprekken en een glaasje rum (Ralph had die gekocht).  Grappig detail is dat we “Amsterdams plezier” kregen aangeboden, terwijl het net dat weekend Reggae Geel was.  We hebben vriendelijk bedankt.

Eergisteren hebben we pas ’s morgens beslist wat we zouden doen.  Het was afwegen tussen de kastelen bezoeken of wandelen.  Allebei zou moeilijk worden.  Uiteindelijk kozen we toch voor een dagje in de natuur.  Kastelen zijn er in Europa genoeg (oké, het had wel cool geweest om eens een Amerikaans kasteel te zien, en ook om op Amerikaanse bodem te staan), en we hadden meer zin in rust dan in veel toeristen.

Ik vond een Conservation Area waar we konden gaan wandelen.  Google Maps ingesteld, en vertrokken.  Helaas wist Maps niet goed waar we juist dienden te zijn, en hebben we een weg voor 5 km gevolgd, om op het einde niet anders te kunnen dan terug te draaien.  Tja.  We zijn er wel geraakt, ongeveer 100 m voorbij die weg was de parking.  Stom.

We hebben goed gestapt, ik vermoed een zestal kilometer.  De trail was ‘moderate to difficult’.  Nog voor we aan het begin van de loop kwamen, had ik al tegen een rots geschaafd met een wonde tot gevolg.  Typisch ik natuurlijk.  Mijn benen zien er nogal uit hoor: blauwe plekken van de kano, wondje van diezelfde kano, schaafwonde, beten,…  Opnieuw: tja.  Dat verdwijnt wel!

We waren helemaal alleen om te wandelen, we hebben op de hele weg één keer een man gezien die mogelijk illegaal bomen aan het afzagen was.  Uiteraard waren er ook weer veel te veel insecten die ons ambeteerden.  Andere dieren die we zagen: grote (roof)vogels, mooie vlinders (niet op foto gekregen), chipmunks, ‘gewone’ eekhoorns en een slang(etje)!

We hebben stevig gezweet tijdens het stappen, maar het deed goed.  Onderweg waren er enkele uitkijkpunten.  We passeerden ook een beverdam (die stond aangegeven op de kaart), maar dat vonden we maar niets.  De dam die we ontdekten in Algonquin was zoveel cooler!  Normaal kan je in die Conservation Area ook wel bevers en otters zien, maar ik vrees dat het te droog was.  We passeerden veel plekken die waarschijnlijk normaal nat zijn.  Helaas voor de natuur is het hier al 4 weken zeer warm en droog.  We merkten het enorm hard tijdens die wandeling, zielig hoe de natuur er zo droog bij ligt, eigenlijk.  Doch, leuk geweest voor ons!

Toen we terug bij de auto kwamen, besloten we dat het tijd was om te gaan zwemmen.  We reden naar de B&B om ons om te kleden, en gingen tot bij de rivier waarover Cliff gesproken had.  Ik durfde eerst niet goed, maar heb uiteindelijk ook mee gezwommen.  Het water was behoorlijk warm, het was eigenlijk zalig!  Een goed doucheke daarna en dan sushi gaan eten.

We hadden gezien dat de Harley Davidson van Ralph en Debbie terug geparkeerd stond in de straat.  Vreemd, want zij zouden die dag door rijden naar de States.  Wanneer we terug kwamen van het restaurant, troffen we hen.  Het zijn wandelaars, ze waren gestopt om te hiken en toen ze terug bij de motor kwamen, was één reistas gestolen.  Ze reizen altijd op deze manier en hebben zoiets nooit eerder voor gehad.  Ze besloten terug naar de B&B te rijden, Cliff en Gloria hebben hen de hele dag geholpen met vanalles en nog wat: politie, gsm achtervolgd (trackingsysteem), nieuwe kledij gekocht,…  Ze bleven bijgevolg nog een extra nacht in Gananoque, we hielden het wel rustiger die tweede avond.

Gisteren reden we nogmaals langs de 1000 islands parkway.  We stopten bij het infobord om een foto te nemen, omdat we deze keer toch graag op tijd en stond wilden stoppen.  Helaas waren noch de kaart, noch de bewegwijzering duidelijk, waardoor we opnieuw niet zagen wat we wilden zien.  Om te lunchen stopten we in een stadje bij de St Lawrence rivier.  Ik vond het nog een fijne plaats om te eten, Chris vond het al te druk (veel mensen picknickten op zondagmiddag in dat park blijkbaar).

Chris reed het tweede deel van de dag, want rijden in Montréal zag ik niet helemaal zitten.  We kwamen toe op onze laatste locatie (die we overigens pas eergisterenavond boekten, nadat we de andere Airbnb te laat annuleerden wegens slechte reviews), dropten de vele spullen en brachten de auto terug.  Dat ging veel vlotter dan het ophalen, het leek me zelfs té vlot.  En opnieuw, de Franstalige Canadezen zijn toch verschillend in hun manier van communiceren, hoor.  We wandelden terug langs Rue St Catherine, tot we in Le Village kamen.  Ja hoor, wij logeren pal in de ‘roze/regenboog buurt’.  We kwamen ons douchen en gingen daarna lekkere pizza eten.

Wat we vandaag en morgen nog gaan doen?  Geen idee, eigenlijk.  Sowieso nog vele praktische dingen, zoals opruimen, beetje inpakken, financiën bekijken,…  Ik heb sinds eergisteren iets aan mijn voet, waardoor het stappen wat minder vlot gaat.  Ik denk dat mijn achillespees gekwetst is, maar ik ben niet zeker.  Hoe ik dat juist geforceerd heb, weet ik niet helemaal.  Ik denk de combinatie van de moeilijkere wandeling en het feit dat ik van het trapje schoof als ik uit de rivier kwam na het zwemmen.  Terug in de B&B had ik gebukt om de Siamese kitten op te pakken, en toen schoot er iets in mijn onderbeen.  Ik ga dus wat voorzichtig zijn, want donderdag vertrekken we naar Antilliaanse Feesten, dansen geblazen!

Zo, Chris heeft net een berichtje gestuurd dat hij wakker is.  Ik had beloofd hem te laten slapen vandaag, ik wil dat hij een beetje uitgerust is tegen het festival komend weekend.  Dat wordt moeilijk, met een jetlag en zo, maar we zien wel.  Tijd om aan de dag te beginnen.  Eerst op zoek naar ontbijt, en dan…