terug in het Belgenlandje

Sinds maandagmorgend ben ik dus terug in het zomerse België. Wat een geluk dat de temperatuur aangenaam is! Enkel ´s avonds heb ik het af en toe wat fris. Ik heb weinig last van jetlag, hoewel ik ´s nachts wel veel slaap: gemiddeld tien uur per nacht. Ik heb al verschillende mensen teruggezien, maar er ontbreken er ook nog heel veel!

Elke dag probeer ik een beetje op te ruimen op mijn nieuwe kamer, in het nieuwe huis. Het is een mooi huis, doch ik vind het nog steeds jammer dat het in Nijlen staat... Sinds gisteren ben ik bij Vincent, tot en met zondag, kwestie van in Lier te zijn, hehe. Tot hier toe voel ik me vrij goed, maar ik vrees dat de shock nog wel zal komen... De eerste dag was ik wel onder de indruk van al wat ik zag (orde op straat, gesluierde vrouwen, de autonummerplaten, "buitenlanders" >> Belgen dus,...). Het kost me moeite om de pc te gebruiken, aangezien ik ondertussen een qwerty toetsenbord gewoon ben...

Tja, eigenlijk niet veel groot nieuws. Alles rustig aan terug gewoon worden... Zaterdag mijn feestje! Ik vrees echter dat er weinig volk gaat komen... Bij deze nogmaals een oproep om aanwezig te zijn en anderen te verwittigen/mee te brengen! Ik heb jullie gemist hoor! Tot dan, ójala! Btw, ik gebruik soms nog Spaanse woordjes zonder het te beseffen :-)

afscheid en koffers maken

Ja, het is een emotionele tijd...Afscheid nemen van iedereen, veel cadeautjes in ontvangst nemen, traantjes laten, maar tegelijkertijd ook mijn best gedaan om zoveel mogelijk te genieten van het samenzijn op z´n latino. Dat is toch wel anders dan in België, en ik ga dat missen. Gisteren was erg leuk, mijn afscheid met mijn danscollega´s. We gingen naar la 105 Brigada, la Plaza Juniana, waar er iets te doen was rond de Feria Juniana. Dat is het Carnaval van SPS, en ik ga dat missen :-(. Echter, ze kunnen hier feesten, dus die kermis duurt eigenlijk de hele maand, met carnavalitos bijna alle avonden!

Btw, ik ging zondagavond ook naar het carnavalito in La Satélite, met Iliana en haar familie. Jammer maar helaas werd het feestje vroeger stopgezet, omdat er blijkbaar geschoten werd, en er was geen politie aanwezig. Spannend, zo iedereen die in paniek wegloopt...ik heb dan maar hetzelfde gedaan. Ai, Honduras... En maandag hadden we nog eens een aardschok, maar het duurde slechts enkele seconden. Mij maakt het niet meer bang, ik heb zelfs geen moeite gedaan om recht te staan. Iliana en haar mama daarentegen, panikeerden enorm!

Dus, gisteren :-), om daarop terug te komen. Eerst aten we iets met op de achtergrond een rockconcert (bah), daarna bezochten we de discotheek die tijdelijk open is op het militair domein. Superfijn! Ik heb zalig gedanst, salsa en zo. En omdat we dus met allemaal mensen waren die salsales nemen, zag dat er heel chique uit ;-). Ik voelde me een echte, dansend met partners die al in de club dansen, terwijl ik slechts nivel dos ben (dan volgt pre-club, club is pas na anderhalf jaar). Het was echt superfijn! Eindelijk eens weggegaan in SPS! En...ik was alleen thuis, dus heb het lekker getrokken tot 3:00!

Vandaag heb ik mijn koffers gemaakt...en dat begon vrij goed. Het zag er allemaal in orde uit, toen de grote koffer bijna vol zat. Maar toen kwam ik ginds nog wat tegen, en dan in dat andere hoekje ook, en eveneens in die schuif, en daar nog wat, en .... zo ging dat maar verder... Ik ga veel achterlaten van kledij, badproducten, en decoratiespulletjes. Mijn koffers wegen respectievelijk 49, 37 en 22 libras (2,2 libras is 1 kilogram), en waarschijnlijk ga ik nog extra plastiek zakjes moeten meesleuren, en schoenen aan mijn handbagage binden. Ja, ik ga aankomen in België op hoge hakken, want omdat ik gisteren nóg twee paar schoenen heb bijgekocht (nog geen 20 euro voor de twee, sorry, dat kon ik niet laten gaan), vormen de schoenen alweer het probleem.

Anyway, ik ben wel droevig vandaag. Tania van AFS is met vakantie, dus diende ik met iemand te bellen die ik niet kende (en viceversa). Ik dien morgenavond bij een familie te logeren die ik niet ken, én ik dien zelf op het AFS-kantoor te geraken (met dus die vele kilos bagage). Ff gecrasht na dat telefoontje. Vanavond komt mijn g.mama terug van Roatán, ik ga haar vragen of ik niet bij vrienden van haar in Tegucigalpa mag slapen. Het idee van mijn laatste nacht door te brengen met mensen die ik absoluut niet ken, ik zie het echt niet zitten. Soite, hier laat ik het bij... Wees allen bereid om een trieste Fie te ontmoeten, want ik kan maar niet geloven dat ik dit land ga achterlaten... Ik wil knuffels! Tis maar da ge het weet hé ;-)

voorlaatste week: Fieke reist

Om alle stress van het afscheid wat achter mij te laten, besloot ik deze week nog twee plaatsen te gaan verkennen. Dinsdagmorgen vertrok ik om 6:00 richting Trujillo, een havenstadje, ooit de eerste hoofdstad van Honduras. Het was een lange busrit van zeven uur, met slechts 1 toilet-/eet-/rookstop. Ik ging er normaal gezien verblijven in het appartement van een vriendin van mijn g.mama, tot bleek dat zij de sleutel mee had genomen naar Tegucigalpa. Na enkele telefoontjes werd er besloten dat ik bij de zus van die vriendin zou slapen, samen met twee meisjes van respectievelijk 16 en 19 jaar.

Op zich wel fijn. Ik verkende samen met hen het centrum, ging een dagje naar het strand (jaja, kleurtje gewonnen, hihi), en woensdagavond bekeken we de match tegen El Salvador in een restaurant. We wonnen met 1-0! En we doen terug mee aan de rumba naar Zuid-Afrika! Donderdag nam ik een bus naar La Ceiba, waar ik de ferry naar het Bay Island Utila nam. Onderweg kwam ik een nonkel van me tegen, met zijn aanhoudster. Jups, de latinos…ik heb ondertussen ontdekt dat die nonkel van mij minstens zeven kinderen heeft bij vier verschilllende vrouwen!

Hier op Utila alles chill. Gisteren wat verkend, lekker gegeten en gezwommen. Deze namiddag reis ik terug naar SPS. En dan begint het afscheid :-(, ai ik vind dat niet leuk! Morgen een etentje met de familie in Pajuiles, dinsdag met Walter en Manuel, woensdag met de danscollega's… Tussendoor ook nog tijd zoeken om de laatste cadeautjes te gaan kopen, zucht… Anyway, ik tracht er het beste van te maken, maar het maakt me toch wel droevig. Positieve kant van de zaak is dat ik jullie ga terugzien binnen negen dagen! Tot dan! (hoewel ik misschien nog wel eens kom bloggen voor het zover is)

druk druk en ziekjes

Oké, let´s see… Vrijdag ben ik de hele dag bezig geweest met muziek: beluisteren, kopiëren,…en er ontbreekt nog steeds! Resultaat was dat ik tegen ´s avonds stijf was in nek en schouders. Diezelfde avond ging ik met mí tío Jorge naar TGI Friday´s. Ik bleef bij hem slapen, en het was dan al bijna 4:00 tegen dat we aan die fase beland waren. Een uur later liep de wekker af, dat deed pijn!

We vertrokken dus al vroeg naar de hoogste waterval in Honduras, Pulhapanzak genaamd. Heel mooi, nat, een prachtige regenboog! Aangezien we nog tijd hadden nadien, besloten we ook het parque nacional Los Naranjos te bezoeken. Daar liepen we een beetje verloren, waardoor we érg laat in SPS terug waren (te laat voor een late siesta althans). ´s Avonds speelde Honduras tegen “Gringolandia” (de USA in Catracho-Spaans), en we verloren :-(. De match begon nochtans goed, na twee minuten scoorden we al. Doch nadien scoorden de Amerikanen twee keer, jammer… Ik zag de partij in Tony Roma´s, met Walter en enkele vrienden.

Ik kroop al vroeg mijn bedje in, want zondag diende ik alweer om 6:30 op te staan, om opnieuw naar het Lago de Yojoa te gaan, deze keer met de familie van Iliana. Exact dezelfde route, op zo´n vijf kilometer van Los Naranjos, hebben zij daar een huisje. Echter, dat onregelmatig slapen, de stress rond afscheid en zoveel meer, hadden hun sporen achtergelaten… De hele dag voelde ik me zwak. Mijn andere familie heeft wel goed voor me gezorgd: een massage van Leo, haartjes gekamd door mama Trina, medicatie,... Gisterenavond al om 7:30 gaan slapen, na een koortsremmende thee.

Rond 23:30 werd ik wakker geschud, door alweer een aardschok… Vrij intens, maar minder lang dan die van tien dagen geleden, dus het viel wel mee. Ik had eigenlijk vooral kou, want ik had al mijn koorts uitgezweet waardoor mijn hele bed en pyjama nat waren. Ik was niet echt bang, bleef rustig in bed tot het voorbij was, en ging daarna even beneden zeggen dat het wel een felle naschok was (blijkbaar werd dit als een aardbeving beschouwd).

Morgenvroeg vertrek ik naar Trujillo, en van daaruit ga ik donderdag naar Utila reizen. Ik heb het allemaal niet zo goed gepland, nogal op de laatste moment, maar het komt wel goed! Dit zullen de laatste reisjes worden, voor het grote afscheid… Btw, op zaterdag 27 juni geef ik weer een feestje, deze keer om la bienvenida te vieren! Zelfde plaats, zelfde tijd! Helpende handen mogen zich melden ;-). En ah ja, er staan weer een heleboel nieuwe foto´s online! Allen gaan kijken! Oh, mooi Honduras…

met Walter naar Ocotepeque

Tania gaf me vrijdag toestemming om te reizen, en diezelfde nacht vertrok ik naar Ocotpeque. Rond 7:00 ´s morgens waren we op onze bestemming, "La Fraternidad". Prachtige natuur, het deed me wat denken aan Zwitserland. Zelfs de temperatuur leek erop, in zomertijd dan. Ik maakte kennis met de grote familie van Walter, en ging samen met hen naar de kerkviering voor de verjaardag van zijn grootmoeder... ´s Avonds ging ik al vroeg slapen (20:00), want ik was doodop.

De huisjes ginder zijn erg basic: geen deuren, slechts gordijnen; veel ongedierte; toilet en emmer water om te douchen buiten;... en dat wetende dat die mensen ginds dus wel degelijk geld bezitten. Het zijn namelijk allemaal koffietelers, en dat brengt op! Doch, ze zijn gelukkig met hun simpele levensstijl, blijkbaar... boeiende ervaring zeg maar :-).

Zondagmorgen namen we om 7:00 een bus naar de stad Nueva Ocotepeque, waar ik het mooiste parque central van Honduras zag! Daar bezochten we een nonkel van Walter, en zaten we ´s avonds bij kaarslecht te eten. De elektriciteit was namelijk uitgevallen, typisch...! Gisteren ben ik terug naar SPS gereisd. Vanmorgen stond ik om 4:30 op, om naar Tegucigalpa te reizen. Het was een lange rit, want onderweg waren er werken op verschillende plaatsen. Hier heb ik vandaag afscheid genomen van Claus en Teresa, die morgen vertrekken.

Er wordt van me verwacht dat ik morgen naar de luchthaven ga om hen uit te wuiven, maar ik weet nog niet of ik dat zal doen. Ik verblijf hier bij Fredy, en heb hem gevraagd of hij me morgen misschien kan meenemen naar Danlí, een dorpje anderhalf uur hiervandaan. Het plan is om donderdag terug naar huis te reizen. Vrijdag is het feriado, dus ben ik vrij. A ver que haré... Komend weekend wil ik graag naar Pulhapanzak en het lago, maar opnieuw a ver...

Maandag zal ik afscheid gaan nemen van mijn kinder. Dinsdag zou ik graag vertrekken naar Trujillo, want ook dat ken ik nog niet. Het zou fijn zijn enkele daagjes op het strand te kunnen gaan liggen, hehe. Amai, de tijd vliegt nu ze! Deze maand ga ik al terugkeren! Soite...even nog melden dat het fijn is een bericht ontvangen te hebben van iemand die ik niet ken :-) leuk dat ook onbekenden mijn blog volgen, hihi. Zoetje, proficiat met je auto, die je normaal gezien sinds vandaag hebt! En bompa, hang in there!