afgewezen door een vrouw

Ik dans niet met vrouwen, zei ze in het Duits.  Even was ik helemaal van slag.  Dit had ik al lang niet meer mee gemaakt.  Ik maakte het nog nooit mee in Limburg.  In Limburg is iedereen altijd zo sociaal, joviaal, beleefd, vriendelijk, en zoveel meer positieve adjectieven.  Ik was op Salsa Fiesta op Winterland, één van die Fie-uitjes.

Het liep een beetje anders dan anders.  Ik werd die avond nog enkele keren afgewezen.  Maar gelukkig waren er ook de heel positieve ervaringen.  Zoals de vrouw die me enthousiast kwam aanspreken, omdat ze me drie jaar geleden ook al eens ontmoette in Winterland.  Blijkbaar had ik een diepe indruk na gelaten, want ik had haar geïnspireerd om ook als leider te leren dansen.  En er waren ook enkele dames die benoemden dat ik beter dans dan de meeste mannen.  Een compliment dat ik wel vaker hoor.  En tot slot de Braziliaanse dames die helemaal mee waren in het concept 'dansen vanuit een puur gevoel'.

Jawel, het was geslaagd.  Vermoeiend, natuurlijk.  Na negen uren op school, anderhalf uur in de auto, met één of ander griepje dat maar blijft broeien.  De autosnelweg op rijden en op je routeplanner '69km' zien staan, als in "dan mag je een bepaalde richting aan houden", geen best idee op een dinsdagnacht.  En toch, het is een Fie-uitje, dus Fie gaat ervoor.  Komende dinsdag opnieuw.  Jippie.

Ik parkeer altijd op dezelfde parking, en ik loop ook altijd verkeerd.  Ik besef dat het geen al te beste parking is, gezien de beperkte belichting en zo.  Reken daarbij dat ik altijd met een minimum op stap ben, dus zonder gsm, zonder documenten en zo...  Anderzijds evolueerde ik van juffrouw naar mevrouw, van señorita naar señora, en heb ik steeds minder aantrek van onbekenden.  Dus ik maak me niet al te veel zorgen.

Toch blijkt ook Hasselt niet te ontsnappen aan hastag me too - praktijken. Want op weg naar de auto ontmoette ik een dronken meisje aan de arm van haar nuchter(der)e vriendin.  Tot bleek dat die grietjes mekaar niet kenden.  Echter, het dronken meisje was lastig gevallen geweest door een groep kerels, waardoor de onbekende heldin een heldendaad had gesteld.  Mooi.  Hoewel ik me dan telkens af vraag waar dat meisje haar vrienden zijn.  Ach ja, ik weet dat het allemaal niet zwart-wit is.  Maar ik weet gelukkig ook dat wij in onze groep altijd voor mekaar zorgen.

Dat doen we, onvoorwaardelijk.  Hoewel ik me regelmatig af vraag hoe onvoorwaardelijk dit kan blijven.  Want ik blijf in die negatieve spiraal zitten, waardoor ik blijf afzeggen.  Zoals dat weekendje weg, vorige week.  Het ging gewoon niet.  Dus deze week besloot ik dat dit niet kan blijven duren.

Ik ging eergisteren naar Sieglinde.  Zij liet me dingen doen uit mijn comfortzone.  Moeilijke dingen voor mij.  Maar het heeft wat los gemaakt, en het heeft me zelfs wat moed gegeven.  Ik benoem nu ook gewoon dat het niet goed gaat.  Dat lijkt banaal, maar dat is het zeker niet.  Want ik ben nog altijd heel goed in dat maskertje.

Vandaag werd ik op de proef gesteld.  Gisteren zijn er wat bommetjes ontploft op het werk.  Ik was daar niet bij.  Dus mijn verbazing was groot deze ochtend.  En de negatieve energie slorpte me op.  Dat doet ze nu ook nog. Het is niet zomaar dat ik hier ben.  De soap blijft voortgaan.  Zo gaat dat met soaps, zeker...?

Ik ben deze dag nog volop aan het verwerken.  Ik voel een zekere behoefte om te praten.  Praten met bepaalde mensen.  Een kort lijstje van mensen.  Mensen die ik niet hoef te ambeteren met mijn behoefte.  Dus kom ik hier.  Want mijn hoofd gaat weer in overdrive.  Hoe graag ik het ook wil los laten.

Zo moedig, die mensen die hun tijd nemen.  Ik nam waarschijnlijk te weinig tijd.  Ik weet dat wel.  Dat is geen geheim.  Ze zijn dun bezaaid, die mensen.  En ze leggen een lange weg af.  Maar aan het einde van dat traject, zijn het andere mensen geworden.  Of ze zijn zichzelf (terug) geworden.

De puurheid, het kind.  It makes sense.  Ieder natuurlijk een eigen overtuiging.  Ieder een eigen geloof.  But it makes sense.  

Dit is een van de hak op de tak.  Ik zocht deze week veel contact.  In de meeste gevallen leidde het niet tot wat ik wilde.  Er is bijvoorbeeld die ene persoon die me overtuigd heeft om Limburg te blijven opzoeken.  Hij was samen met haar, en zij gaf me haar nummer.  We horen mekaar heel weinig, en het voelt vaak als eenzijdige communicatie.  Niettegenstaande stuurde ik dus deze week een bericht.  Dat ik telkens hoop hen tegen het lijf te lopen in Hasselt, zonder succes.  Dat ze niet meer samen zijn, zo blijkt.  Of ze dan wil laten weten aan hem dat ik nog steeds aan hen denk, en dat ik graag nog eens met hem wil dansen?  Stilte.

Niet zo tactvol, I know.  Maar dat is niet mijn middle name.  Absoluut niet.  Ik ben niet tactvol.  Ik ben Fie.

Dit gaat even niet goed klinken, misschien.  Maak ervan wat je wil.  Connectie ervaren in dans, is iets heel bijzonder.  Het is iets bijzonder, dat ik zelden meemaak.  Ik kan het op twee handen tellen, misschien zelfs op één hand.  Doch, het laat telkens een heel diepe indruk na.

Die connectie zoek ik.  Ik verlang ernaar.  Ik ben zelfs aan het denken om contact te zoeken met mijn vroegere danslerares.  Mijn leven was zodanig veranderd.  Echter, nu lijk ik er terug behoefte aan te hebben.  Of ook niet.  Ik weet het niet zeker.  In ieder geval, die connectie...  

Neen, het klinkt niet goed.  [Ik anticipeer al op wat je als lezer zou kunnen denken, terwijl dat er eigenlijk niet toe doet.  Dit is van mij.]  't Is misschien niet toevallig dat ik die connectie meer nodig heb nu.  Ik denk regelmatig terug aan vorig jaar, aan mijn zotte kerstvakantie.  Absurd.  Maar ik voelde er die connectie.  Damn. En mijn gedachten dwalen er vaak naartoe.

Met dit nu te typen, besef ik ook dat dat ene gegeven, zes jaar geleden, zich ook in deze periode afspeelde.  omg  . Er vallen wat dingen in mekaar.  Die donkere maanden doen mijn behoefte aan dat contact groeien.  Dat contact dat ik enkel in dans kan ervaren.  Enkel in dans, enkel met bepaalde individuen.

Bijzonder.  Bijzonder, zoals mijn leerlingen. Onze leerlingen.  Onze drijfveer.  Tot het ook ons te veel wordt.  Jep, van de hak op de tak.  Neen, het is me niet te veel, momenteel.  Dat niet.  Dat is mijn drijfveer.  Mijn reden om op te staan.  Alleen spijtig dat het al een tijdje de enige echte drijfveer is.  Dat is wat er niet klopt.  Maar het komt goed.  Ik ga connectie maken.

hoofd op volle toeren

Ik weet niet zeker waarover ik kom schrijven, zoals dat vaker gebeurt.  Ik merk dat mijn hoofd nogal vol zit.  Vol met ideeën om te komen schrijven.  Toch weet ik niet wat kiezen.  Want ik wil dit niet te negatief doen klinken.  Ik weet dat het hier vaak negatief klinkt.  En alleen al door dat hier in de inleiding te schrijven, weet je dat het weer zo'n post zou kunnen worden.

Zelfs zonder het zo te benaderen, is het al zo'n post.  Door de inleiding.  Ik weet dat wel.  Ik weet dat het hier vaak geen rozengeur en maneschijn is.  Mijn leven is vaak geen rozengeur en maneschijn.  En soms word ik filosofisch en melancholisch.  Soms vraag ik me af waar dit begon.  Ik ga soms terug lezen.  Hier, en in die boekjes.  Op zoek naar het begin. 

Neen, daar ga ik het niet over hebben.  Toch blijf ik nog even op dat pad.  Dit weekend zou zo'n weekend worden.  Zo'n weekend waarin ik me minstens vijf jaar jonger voelde.  Zo'n weekend van feesten en leuke dingen doen.  Echter, het is opnieuw niet gelopen zoals ik verwachtte.  Verwacht ik dan te veel?  Verwacht ik de verkeerde dingen?  Verwacht ik, zonder dat anderen verwachten?  Is het nodig dat ik die verwachting deel, op voorhand?  Is dat dan niet gevaarlijk?

Ach, ik had vrijdagavond.  Vrijdagavond gingen Fanny en ik dansen.  En het was top!  Het deed ons allebei veel deugd: goede muziek, leuke dansers, simpelweg ladies night.  Maar het is heel bitter en zuur dat zaterdagavond absoluut niet verlopen is zoals ik wilde.  Oké, het was mijn keuze om terug naar huis te keren.  Het was tevens mijn keuze om dat ticket te verkopen.  Dus ik hoor me daar gewoon bij neer te leggen.

Maar ik keek er zo naar uit!  Dat zei Fanny gisteren ook.  En dat is de waarheid.  En nu wil ik dat nooit meer doen.  Want ik zou schrik hebben dat het opnieuw zo loopt.  Dus dat ga ik uit de weg.  Waarom is dat eten toch zo'n gedoe?  Waarom word ik als schuldige en verantwoordelijke gezien?  Ik snap dat niet.

Schrik dat het opnieuw zo loopt.  In dat opzicht wordt volgend weekend een probleem.  Jawel, het hoorden twee zalige weekends te worden.  En in alle eerlijkheid heb ik echt schrik voor komend weekend.  Ik heb al wel duidelijk gemaakt dat ik niet volgens een schema wil leven, dat ik het gewoon rustig en ontspannen wil houden.  Dat wel.  Maar kan dat, als er gegeten dient te worden?  't Is echt wel een probleem.

Potverdorie.  Ik dacht nu zo ongeveer over te stappen naar iets dat me minder raakt.  Echter, dat lukt niet zomaar. 
Oké, ik probeer het.  Hoe de tijden veranderd zijn.  Iedereen zal dat wel regelmatig denken.  Het is een eeuwige waarheid, of zo.

Twee weken geleden was ik met Lara in het Sportpaleis.  De pubers naast ons irriteerden me.  Op zo'n momenten denk ik "zo was ik toch niet hoor". En dan begin ik te twijfelen.  Want ik veronderstel dat je dingen ook wel vergeet, of dat je herinneringen verschillen van de realiteit.  Maar nee, zo was ik niet.  Simpelweg omdat er toen geen smartphones waren.

Tijden zijn veranderd.  Nog niet zo lang geleden sprak je op het werk over die televisieserie die je in de ban hield.  Iedereen was erover bezig.  Hele complottheorieën, tot een week later een volgend stuk bij de puzzel werd gelegd.  Dat doe je niet meer.  Want nu kijk je hele series in één keer.  Bingewatchen.  

Ik ben een fervente bingewatcher.  Ik ben er niet trots op, maar ik doe het wel.  Vaak lijkt televisie kijken het enige dat me tot rust kan brengen, dat me kan ontspannen.  Het is heel veilig.  Geen contact met anderen, geen gedoe.  Gewoon ik en dat scherm.  En maar kijken, urenlang.

Ik keek de voorbije twee dagen naar De twaalf.  Ik kon het ook op één dag uit zien, maar ik heb het toch over twee dagen gespreid.  Flink zo.  't Is te zeggen, ik heb gewoon nog andere dingen gezien hoor.  Ik vond De twaalf wel goed.  Net zoals ik Sharp objects goed vond.  Daar keek ik vorige week of zo naar.  En de twee seizoenen van Derry Girls, die zag ik ook de voorbije week.  Zo'n reeks die zich in de jaren 90 afspeelt, fijn. Herkenbaar.  In de zin dat het over het Ierse conflict ging, en dat ik me die beelden nog herinner uit het nieuws van toen.  En de muziek uit de nineties, ook altijd leuk!  

Goed, ik heb hier zo wat dingen verteld, 't is genoeg voor nu.  Waarschijnlijk ga ik nog even tv kijken.  Ook al ligt hier ook een boek waarin ik was beginnen lezen.  Dat is misschien iets voor in het weekend.  Ik weet het niet.  Ik zie op tegen dat weekend.  En ik weet waarom.  Ik weet alleen niet wat eraan te doen.

Malta

Dit is onze laatste dag in Malta.  Ik mag dan wel op mijn best zijn als ik reis, ik weet ook dat reizen als ik niet helemaal goed in mijn vel zit, niet evident is.  Dat was het hier ook niet.  Ik heb toch weer mijn mindere momentjes gehad.  Dat gebeurt vooral als er geen plan is.  Ik heb nu eenmaal een plan nodig.  Dat is wie ik ben.

Goed, de intro is geschreven.  Nu tracht ik een reisverslag neer te pennen.  ’t Is dat Chris nog in bedje ligt, en ik dus wat tijd heb te vullen.  Ik zit op het natte terras in onze Airbnb.  Nat, want we hebben onze portie regen hier wel gehad.  Dat is jammer, maar al bij al heb ik mijn humeur daar niet te hard door laten beïnvloeden.  De temperatuur is hier aangenaam, ook wanneer het regent.  Op dat vlak is dit een goede bestemming voor in de herfstvakantie.

Toch hebben we hier absoluut niet zo’n gevoel van ‘hier zouden we kunnen wonen’.  Dat hadden we in het verleden al wel tijdens het reizen.  ’t Is hier klein en erg bevolkt.  Dus het is hier vol gebouwd.  Er is behoorlijk weinig natuur te vinden.  Op de andere eilanden, Comino en Gozo, is er wel nog wat groen.  Al is dat vooral bewerkte landbouwgrond.

Onze eerste dag hier namen we de ferry vanuit de drie steden, waar we verblijven, naar Valletta.  We wandelden een beetje door de hoofdstad en ontdekten dat de meeste restaurants hier hetzelfde serveren: pasta, pizza, enkele vlees- en visgerechten.  We mochten toen ook al een uurtje schuilen voor onweer.  Tevens wandelden we een lang stuk naast het water.  Dat was wel vrij rustig.  Door de regen was het eveneens behoorlijk nat, waardoor we met natte sandalen terug thuis kwamen.

Dinsdag reisden we naar Gozo, met een tussenstop in Comino.  Comino is thuishaven van de Blue Lagoon.  Mogelijk waren wij er op het verkeerde moment en met de verkeerde uitrusting.  Want ik had meer het gevoel van een ‘tourist trap’.  Uiteindelijk kocht Chris er een slaatje, en reisden we binnen het half uur al verder naar het andere eiland.

Op Gozo hadden we één dag om op verkenning te gaan.  We kozen ervoor die dag te vullen met een zwempartijtje in de inland sea, gevolgd door een wandeling tot in Victoria.  Die ‘hoofdstad’ van het eiland leek toch kleiner dan verwacht.  We zaten er op een terrasje op een gezellig plein, en aten al vroeg op de avond pizza.

Chris is wakker, dus ik ga dit schrijven al pauzeren. 
Ik typ verder op de vlucht terug. 
Vrijdag bezochten we de Tarxien Tempels.  De meeste ‘waardevolle’ stenen bleken echter replica’s, dat vond ik wel jammer.  Ik weet ook dat ik behoorlijk verwend ben qua reiservaring, dus ik was niet echt onder de indruk.  De tempels waren eigenlijk een tussenstop naar een ondergrondse begraafplaats die op mijn wishlist stond.  Daar toegekomen, bleek een reservatie nodig: De eerste beschikbare tour was pas op 19 november.  Zo’n tour kost ook € 35, dat zou ik er toch niet aan gegeven hebben.

Omdat we al voor de middag alles bezocht hadden dat we planden, namen we een bus naar Marsaxlokk.  Ik had gelezen dat het een plek is waar veel fotografen hun hartje ophalen, én dat er verschillende visrestaurants waren.  Om op een eiland te zitten, waren we nog maar weinig échte visrestaurant tegen gekomen.  

Marsaxlokk was zoals alles op Malta: klein, waardoor we snel het gevoel hadden alles gezien te hebben.  Ik vond de beelden van de vissersboten ook niet “picture perfect”.  Doch, we aten wel lekkere vis op het terras van Roots.  Missie geslaagd!  Wanneer we alweer heel donkere wolken zagen komen, boekten we snel een ritje met Bolt, om terug te keren naar Bormla.  De rest van de namiddag vulden we met een kop koffie en een gezelschapsspel, terwijl het buiten door regende.

Die avond zouden we uitgaan.  Ik had er enorm naar uit gekeken.  Want ja, ik wil nog altijd op zoveel mogelijk locaties salsa gaan dansen.  Aan de Bolt-chauffeur de eerste avond hadden we tips gevraagd, omdat hij Cubaanse salsa had opstaan in de auto.  Hij raadde Bar Native aan in Saint Julian.  Over die plaats had ik gelezen dat het dé uitgaansplek was, dus dat zou wel goed komen.  Als de salsa niet goed was, konden we nog altijd iets anders doen.

We aten de overschot van onze pasta van voordien, en gingen toch ook nog naar een restaurant.  Met goed gevulde magen trokken we naar Saint Julian.  Daar toegekomen, ervaarden we een ware cultuurshock!  Het had wat weg van Lloret de Mar, waar ik jaren geleden verscheidene keren op feestvakantie ging.  Zóveel volk, zóveel drukte, zóveel barretjes en uitgaansgelegenheden bij mekaar! Native is eigenlijk een plek waar ze vooral reggaetón draaien, maar achterin zit een salsa bar.  We hebben wel een uurtje mogen wachten eer de dj arriveerde.  Hij opende de salsa-avond met “Sin salsa no hay paraíso”, whepa! 

We hebben die avond leuk gedanst, hoewel er weinig echte salsadansers waren.  Wij hadden het beste niveau van iedereen daar, dat komt niet vaak voor.  Ik had nog wel een tijdje willen gaan perreo dansen, maar we begonnen ons op een gegeven moment wat hard te storen aan alle dronken mensen.  Dus rond 3:00 namen we een Bolt terug naar huis.

Gisteren was onze laatste dag.  De weersvoorspelling was goed: een keertje geen regen.  We besloten naar de ‘local beach’ te wandelen, een trip van 25 minuten.  Het idee was wat te chillen, zwemmen, beetje kleur opdoen, rustig aan vooral.  Echter, er was nogal wat afval op het strandje, en zelfs twee dode vissen.  Chris zag het niet zitten om ons daar te nestelen.  Dus wandelden we terug, en veranderde het plan naar shoppen.  Ai ai…  

Jep, ik liet me weer een beetje gaan.  Ik kocht lingerie, een trui (dat kan ik wel gebruiken), een vestje (absoluut niet nodig) en speciale schoenen van Fly London.  Het zijn echt wel leuke schoenen, maar ik ga ze pas kunnen dragen volgende lente.  Of ik geen oorbellen kocht?  Jawel, in Marsaxlokk kocht ik twee paar.  En uiteraard mocht het souvenir voor de vriendinnen niet ontbreken: een theelichthouder.  Chris vindt het absurd dat wij de gewoonte hebben om telkens een souvenir voor mekaar mee te brengen, aangezien wij alle drie nogal veel op reis gaan.  Tja... Trouwens, Chris kocht ook wel enkele kledingstukken tijdens ons uitje, hoor.  

Ik wilde al de hele vakantie risotto eten.  Ik was online op zoek gegaan naar waar ik lekkere risotto kon eten.  In het oorspronkelijke plan zouden we na het strand rustig douchen, zou ik me opmaken (want dat is soms toch ook leuk), en wilden we naar een restaurant in Valletta.  Echter, aangezien we al in Valletta waren om te winkelen, besloten we naar Rampila te gaan zonder eerst langs huis te passeren.

Uhu…  Waren wij underdressed!  OMG!  Ik had een korte jeansshort, wandelsandalen en een los topje aan.  Chris droeg een cargoshort, sportschoenen en een t-shirt met opschrift ‘chiller comme jamais’.  Awkward!  Even twijfelden we om ons in het toilet van het restaurant om te kleden, aangezien we toch nog allerlei nieuwe kleren bij hadden.  Doch, dat vonden we net te veel gedoe.  Dus hebben we de hele tijd een beetje gegeneerd op het terras van het fantastische restaurant gezeten.  We hebben wel heel lekker gegeten.  Rampila is een aanrader in Valletta!  Ook de binnenlocatie mocht er zijn.  Met een naam als ‘the Tunnel’, kun je je er misschien iets bij voorstellen.

We reisden met de bus terug naar onze Airbnb, aangezien de ferry sinds vrijdag volgens winterschema vaart.  Dat betekent dat de laatste boot de overtocht maakt om 19:00.  Die avond checkten we nog in voor onze vlucht vandaag, en kropen we al vroeg in bedje.  We hadden tenslotte slechts vijf uurtjes geslapen de nacht voordien.

Waarom we niet langer in bed bleven?  Wel, uitslapen is praktisch onmogelijk op Malta.  ’t Is zo katholiek dat er zoveel kerken zijn; en die kerken luiden hun klokken elk kwartier, 24/7.  Tel daarbij dat weekenddagen ook voor Maltezen verbouwdagen blijken te zijn, en je begrijpt dat lang slapen in het weekend geen optie is.  Deze ochtend waren de kerkklokken trouwens al om 7:00 stevig aan het luiden, een half uur lang.  Dus ook op deze laatste vakantiedag konden we niet uitslapen.

Vandaag bestond de dag eigenlijk alweer vooral uit eten en drinken.  Dat hebben we, als echte Bourgondiërs, echt veel gedaan deze vakantie.  Ik ben even aan het bedenken of er nog dingen waren die ik zeker wilde vertellen, en er schiet me inderdaad iets te binnen.  We maakten op Malta regelmatig gebruik van Bolt om onze verplaatsingen te maken.  Dat is een service zoals Uber.  Op Malta heb je ook Uper en Ecabs, maar wij kozen dus voor Bolt.  We hebben eigenlijk niet vergeleken, dat was gewoon wat Abi van de Airbnb ons aanraadde.  Toen we naar Saint Julian op weg waren, klonk de weg in een tunnel erg slecht.  Toen de chauffeur zijn raampje naar beneden deed, wisten we wat er aan de hand was: platte band.  Daar stonden we dan, net buiten een tunnel, voor een andere tunnel.  Een volgende chauffeur liet echter niet lang op zich wachten, zodat we onze rit konden verder zetten.  Dat wilde ik toch nog vertellen, want het is zoiets ‘klein’ dat we het anders gaan vergeten.  En deze blog houdt nog altijd mijn herinneringen levend!