marathon

Morgen begint hij, de marathon 'derde trimester' genaamd.  Nog tien weken, en dan zit er weer een schooljaar op.  Nog tien weken, en ik zit al in Honduras!  De tijd gaat te snel, dat wordt me telkens opnieuw duidelijk.  Gisteren was het nog september, dan die verschrikkelijke decembermaand, en toen stopte het met vriezen en werd het lente!

Deze vakantie was niet altijd even makkelijk.  Toch heb ik wel wat rust gevonden.  Mijn nieuwe middel werkt wel denk ik.  Ik ben niet volledig ontspannen, ik zit nog steeds met veel vragen.  Ik heb nog altijd veel in mijn hoofd zitten dat een plaatsje zoekt, er zijn nog altijd potjes die openstaan en waar ik mee kamp.

Ik heb deze vakantie bitterweinig gewerkt voor school, noch voor de opleiding.  Het huishouden stond ook weer gedeeltelijk on hold.  Maar het is een ander gegeven, want ik voel me er niet onrustig door.  Ik heb getracht te genieten van het mooie weer, een lekker glas alcohol, een Spaanse babbel, een puzzelboekje, een zomerwandeling, een knuffel,...  Het heeft me behoorlijk goed gedaan.

Dus nu begin ik, vol moed en energie, aan de marathon.  Nu ja, ik heb er niet zoveel zin in, maar dat is altijd zo de eerste dagen.  Een weekje wennen, en dan komt het wel goed :-).  Ondertussen blijven Vincent en ik nadenken over onze zomerreis, we raken er maar niet uit.  Vorig weekend was het nog Cuba, nu is het weer Venezuela.  Vanavond eens telefoneren met een vriendin uit dat land, misschien kan zij ons raad geven...

Wat me wakker houdt:

Het idee was om niet prijs te geven waarover ik de laatste dagen lig te piekeren.  Sommige dingen kan je nu beter eenmaal privé houden.  Maar nu ik, voor de tweede keer deze week, wakker word door de gsm, wil ik het er toch allemaal uitlaten.  Ik ben namelijk alleen thuis, en mensen werken...dus ik zoek een uitlaatklep.  Waar begint een mens?  Misschien gewoon mijn gedachten on air gooien...

Waarom is het dat ouders steeds hun kinderen betrekken in scheidingen?  Is het voor de kinderen zo al niet zwaar genoeg?  Blijkbaar niet, daarenboven zijn kinderen een krachtig wapen lijkt me.  Dus zo gebeurt het dat ik, op mijn 26, nog steeds van dichtbij geconfronteerd word met dingen waar ik eigenlijk al lang niets meer mee te maken wil hebben.  De lijst van onvergeeflijke dingen wordt steeds langer, net als de hitlist.  Hij stond er nooit op, er heeft altijd maar één iemand opgestaan.  Maar vanmorgen is daar verandering in gekomen...be aware...!!!!

Ik ben blijkbaar een inbreker en een dief, and it's on camera!  Vrij shockerend nieuwtje om op een zonnige vakantiedag mee wakker gebeld te worden.  Eergisterenmorgen werd het me al eens gevraagd.  Tja, ik heb al meer dan een jaar geen sleutel, en ben slechts één maal in dat boerenat geweest de voorbije tien maanden.  Ik heb echt niets te zoeken in dat belachelijke dorp.  Voor mij was die periode gedeeltelijk afgesloten.

Sinds vanmorgen weet ik dus dat er zelfs beelden zijn van mij...boeiend...  Wist ik niet beter, ik zou me verlagen tot zijn niveau, en zorgen dat hij zijn beelden heeft.  Echt waar.  Zó kwaad dat ik ben!  Ik kan het gewoon niet uitdrukken!  Ik wil een confrontatie, ik wil in mijn auto stappen en veel te snel naar ginder rijden, ik wil...maar ik ben slim en doe het niet.  Waarom ben ik toch zo slim?  Waarom mag/kan ik niet gewoon mijn impulsen volgen? 

Het meest onvergeeflijke is waarschijnlijk dat er mensen zijn die geloven dat ik een dief en een manipulator ben!  Mensen die me horen te kennen, maar ook mensen die me ooit geleerd hebben wat manipuleren, liegen en bedriegen inhoudt.  Geen wonder dat die mensen het onderscheid tussen fictie en waarheid moeilijk kunnen maken.  Ze weten gewoon niet beter.  Maar toch...niet hetgeen je mee wakker gebeld wil worden op zo'n zonnige vakantiedag. 

De laatste rustige vakantiedag zou het worden.  Want vanavond ga ik op AFS-weekend, en ik heb zondag en maandag nog véél werk voor de opleiding, school, en...  Niets rust, eerder woede, ongeloof, groot verdriet, onrust, en zoveel meer dat ik niet onder woorden kan brengen.  Ik ben nu eenmaal niet goed in het uiten van gevoelens...nog zoiets dat ze me leerden...

Ja, mensen maken fouten.  Ik ook, dat is normaal.  Maar zij maakten toch al te veel fouten.  Zij namen toch al te vaak de foute beslissingen.  Zij kozen toch te veel de foute kant...  But what can I do about it?  Niets, gewoon weeral proberen iets van mijn eigen leven te maken.  Met de kennis dat ik nu ook een dief ben, en dat er foto's zijn om dat te bewijzen...

ik kan niet slapen

Het is 2:00 's nachts, en ik lig toch al een tijdje te woelen.  Reden?  Een combinatie van factoren denk ik.  Hoofdreden?  Fie piekert.  Bij deze dus ook beslist om zo snel mogelijk nog eens een dagje Sepia te nemen.  Ik was het al een hele vakantie van zin, maar nu wordt het toch wel dringend...

Ik ben de voorbije dagen vaak geconfronteerd geweest met dingen die al lang in het donker zitten.  Potjes die opengaan, weet je wel.  Voor mij is dat altijd enorm zwaar.  Want Fie weent niet in het bijzijn van andere mensen.  Nee, ik kruip liever in een hoekje: ik doe het heel zachtjes naast Vincent in bed, ik ga naar een andere kamer, of ik slik eens goed en dan verdwijnen de tranen ook wel.

Op dit moment zit ik in de bureau, omdat ik via de laptop niet op internet geraak.  Ik zou veel liever buiten zitten.  Ik veronderstel dat het daar nog steeds aangenaam vertoeven is.

Eigenlijk wil ik het er allemaal uitgooien, maar anderzijds wil ik niet dat jullie dit lezen.  Laat me stellen dat ik mezelf ben tegengekomen, maar even goed droefheid van toen, en woede die altijd zal blijven bestaan.  Dat ik weer wordt geconfronteerd met het gevoel dat sommige dingen onvergeeflijk zijn, en dat er weer twee zaken aan die lijst zijn toegevoegd.  En dat vergeving - volgens Louise - een belangrijke stap naar geluk is.  Maar sommige dingen wil ik gewoon niet vergeven, ze zijn te kwetsend...

Tja, ondertussen is Vincent ook wakker geworden door de lege plek naast hem.  Hij kampt daarnaast ook al een tijdje met allergische symptomen, waardoor hij veel kucht, niest, piept,...

Dus, vooraleer mijn tranen ontdekt worden, sluit ik dit bericht af.  Misschien is het toch wel het overwegen waard om terug te gaan dansen.  Maar dat is zo'n grote stap...want dat is durven huilen tussen mensen die me niet of amper kennen.  In Duffel heb ik dat geleerd, maar in die groep voelde ik me op mijn gemak.  Ik weet niet of ik klaar ben voor een nieuwe groep...

Fie, landenverantwoordelijke voor HON

Heb ik me toch weer wat laten aanpraten...  Op zondag 1 mei is het landeninfodag voor de studenten die op schoolprogramma gaan met AFS.  Ik ben lid van 18+, dus heb daar op zich weinig mee te maken.  Vorige week vroeg Bas van kantoor me of ik een sessie over Honduras wilde brengen.  Er zijn slechts weinig returnees uit Honduras, en die die er zijn zijn nog te fresh.  Begin deze week heb ik toegezegd, maar is dat even schrikken...!

Zoveel werk dat dat meebrengt.  Concreet ga ik in totaal drie uur lang mogen spreken over Honduras in al zijn facetten: cultuur, taal, communicatie, vervoer, veiligheid, geld, winkels, uitgaan, bezienswaardigheden,...  Ik kreeg drie bladzijden toegestuurd, vol vragen die ik moet kunnen beantwoorden.  Bedoeling is dat ik een presentatie breng, en dat deelnemers en hun ouders nog bijkomende vragen kunnen stellen.  Voor het zover is, is er nog een voorbereidende workshop in Leuven, op 26 april.  Ja hoor, dan is het al terug school!  Potverdorie, ik heb me weer wat in de schoenen laten schuiven :-s . 

Vandaag ben ik bijgevolg al drie uren bezig geweest met voorbereiden (lees: lezen).  Het is namelijk zo dat ik geen informatie mag geven die tegen de info van AFS indruist.  Dus, heb ik net 100 bladzijden gelezen, om te weten welke informatie AFS juist meegeeft aan de studenten die naar Honduras gaan.  Want studenten, ook 18-plussers op papier, hebben veel minder vrijheden dan vrijwilligers.  Dus, ik ga me een beetje mogen inhouden! 

Hoe mijn presentatie eruit zal zien, weet ik nog niet.  Powerpoint lijkt me handig, want dan kijken mensen minder naar mij, én heb ik een leidraad.  Maar...ik ben niet goed met dat programma, dus weet niet of het wel aan te raden is om zo'n Powerpoint in elkaar te steken.  Het idee dat ik hier erg veel tijd in ga steken, en dat nooit meer nodig zal hebben...pfff...  Oké, ik kan mij natuurlijk engageren om elk jaar opnieuw landenverantwoordelijke te zijn, maar eigenlijk sta ik ook véél meer achter het vrijwilligersprogramma dan achter het schoolprogramma. 

Ach ja, het zij zo.  Een gegeven woord...  Daarnaast heb ik gisteren flink voor de opleiding gewerkt.  Niet dat mijn portfolio klaar is, maar ik heb toch weer vijf uur minder werk :-).  Deze voormiddag heb ik hier thuis wat gepoetst.  Hoewel er nog altijd veel werk is, maar ik wilde mijn tijd wat verdelen.  De eerste week van de vakantie zit er al bijna op!  De tijd vliegt echt

onderwijzer = ziek tijdens vakantie

Ja, dat lezen jullie goed... Fietje is ziekjes :-(. Ongetwijfeld zitten mijn drukke dagen van afgelopen week daar voor iets tussen. Het werd elke avond een beetje later, met donderdag toch wel het hoogtepunt. Nu heb ik iets dat volgens mij een keelontsteking is. Vrijdag was er ook koorts in het spel, maar daar ben ik gelukkig alweer vanaf. Morgen ga ik langs bij de dokter, want ik wil geen twee weken rondlopen met keelpijn en liters snot. Sorry, niet zo interessant, excuseer :-).

Ik heb toch geen spijt van alle drukte hoor! Het heeft me goed gedaan! Ook dit weekend heb ik het er van genomen. Lekker veel terrasjes gedaan! ZALIG, zo een weekend zonder werken! Gisterenavond zijn we wel gewoon thuisgebleven, genoten van elkaar. Vincent en ik hebben beseft dat juli een moeilijke maand wordt. Zo alleen in bedje, toch niet zo fijn nu we al samen wonen. Maar ja, we overleven dat wel!

Augustus dan, dat komt zo dichtbij! Na de paasvakantie volgen nog maar tien weken eer ik terug naar Honduras ga! Vuela el tiempo! Dus tijd voor actie! Wat zijn onze plannen? Waar willen we naartoe? Op welke manier? Hoe lang? Waar zullen we verblijven? Wat willen we zien/doen/proeven/ervaren/voelen/...? Veel stof om over na te denken, grote knopen om door te hakken!

En toch kies ik ervoor om deze vakantie niets te plannen. Voorlopig alleszins niet. Ik zou liefst mijn gevoel volgen. 's Morgens wakker worden en beslissen wat de dag zal inhouden. Belangrijke dingen die verwezenlijkt dienen te worden: reisplan, portfolio voor de opleiding, voorbereidingen derde trimester (niet zo heel veel meer, heb al wel wat gedaan), huishoudelijke taken (bah...). En eventueel ook uitzoeken wat ik met de volgende studie ga doen, want die komt er ook al aan (uhu...). Ah ja, en genezen ;-).

Ik weet niet zeker of het door het nieuwe middel komt. Ik heb het slechts twee keer genomen. Het effect zou ik moeten voelen. Maar dat is wel een probleem voor mij. Ik doe mijn best, en dénk wel dat ik iets voel. Of dat ook zo is...? Alleszins, dat is het plan dus: voelen! Voelen waar ik 's morgens zin voor heb. Benieuwd wat dat zal geven!

ons met jou fantafieke

De laatste week voor de vakantie is er al! Yes! Voor mij is die laatste week traditioneel een week van uitbollen. Meestal doe ik in die laatste week niet al te veel meer, zodat ik bij het begin van de vakantie opnieuw een frisse start kan maken. Want vakanties zijn het uigelezen moment om eens goed door te werken! Deze week is Vincent ook gaan skiën, waardoor ik dus alleen met Saar achterblijf. Dat brengt af en toe wel wat frustratie met zich mee, omdat Saar beter luistert naar Vincent dan naar mij... Voorlopig lukt het echter nog wel :-). Wanneer Vincent van huis is, probeer ik altijd zo veel mogelijk op stap te gaan of mensen uit te nodigen, zodat ik hem niet te hard hoef te missen. Zo ook deze periode. Zaterdagavond ging ik met Glen naar de cinema en Café Local. Zondag was een werkdag. Gisteren kwam Lily op bezoek, we aten, praatten, speelden een spel, en praatten nog meer in bed, hehe. Vanavond ga ik met drie collega's iets drinken, morgen naar Lier op bezoek bij de mamie, en ook de Spaanse les aan Glen. Donderdag is het alweer oudercontact. Daarna, ook traditie, gaan we iets eten onder collega's. En vrijdagavond ga ik met nog een andere collega iets eten in de Rosario, en nadien naar de Cohibar. Op die manier zit mijn weekje vol! Zaterdagavond komt Vincent immers al terug. Ander nieuws: ik weet eindelijk dat Tania nog steeds bij AFS Honduras werkt! Ik had haar vorige zomer een geschenkje gestuurd via een Belgische vrijwilliger, maar had er nooit iets van gehoord. De drie vrijwilligers die het afgelopen jaar naar Honduras vertrokken, antwoordden jammer genoeg niet op mijn vraag of Tania nog bij AFS werkt. Ondertussen heb ik veel mailtjes naar ginder gestuurd, om mijn komst aan te kondigen :-) en Tania was één van de eersten om te antwoorden! Echt wel fijn! Blijkbaar had ze wel degelijk een bedankmail gestuurd, maar die heb ik nooit ontvangen. Ook loopt de homeopathie wel. Ik blijf moe, maar deze keer met aanwijsbare oorzaak. De echt depressieve gevoelens zijn weg, net als het ongelukkige gevoel. Ik kreeg intussen al een nieuw middel, ik wacht af wat het resultaat zal zijn. Mijn tweede sessie was wel wat overweldigend voor mij, aangezien er wel wat tips tot serieuze verandering werden gegeven. Oké, het zijn tips, maar ik kan er maar beter mee aan de slag, toch? Over sommige dingen ben ik nu al een week aan het nadenken, googlen, enz... Het ligt nogal persoonlijk, én gevoelig. Ik zie nog wel wat er uit de bus komt. Vanavond probeer ik een afspraak te versieren met iemand die me waarschijnlijk ook nog wat meer uitleg kan geven. Zo, dat is het zowat. Lang aan de pc zitten wil ik even niet, want vorig weekend heeft me nekpijn bezorgd! Rapporten, opleiding, voorbereiding derde trimester,...ik heb het wel even gehad met op een computerscherm liggen turen! De titel? Heeft niet zoveel te betekenen, leek me gewoon een leuke eyecatcher ;-). Tot de volgende hé!