A la guerra!

In de kern ben ik een goed mens.  Daar ben ik van overtuigd.  Maar ik kan ook héél kwaad zijn.  Mogelijk is dat soms onterecht en niet in proportie.  Doch, als iemand tegen mijn kar rijdt, dan is het oorlog.  Zo simpel is dat.  En zo'n oorlog voer ik om te winnen.  Zelfs al lijkt de oorlog stil.  Stilte voor de storm.

Jawel, er is tegen mijn kar gereden.  Nogal hard.  Aanvankelijk werd ik met de vinger gewezen, terwijl ik eigenlijk enkel de boodschapper was.  So to speak.  Omdat ik altijd maar goed wil doen voor anderen, liet ik iets toe in mijn persoonlijke levenssfeer.  Zelfs al had ik er zelf geen zin in en kon ik er niet helemaal achter staan.

Mijn argument was anders ook zeer duidelijk: alles of niets.  Echter, alles, dat konden we om verschillende redenen niet doen.  We wilden het ook niet.  Dus zocht ik een oplossing die me heel eerlijk en redelijk leek.  Opgelost.  En dat was het ook, tot twee dagen na de feiten.

Naïef als ik ben, dacht ik nog dat een telefoontje binnen kwam met excuses.  Amai, was dat even ernaast!  Neen, ik bel uit mezelf, niemand weet hiervan.  En dan hoor ik mezelf dingen zeggen die een grote oorlog kunnen ontketenen.  Dus gooi ik de telefoon in.  En dan word ik nog zwak genoemd!

Kinneke toch, ge beseft niet tegen wie ge begonnen zijt.

Ik zal me wel een periode koest houden.  Dan is de glorie nadien des te groter!  Want ik laat niet ongestraft tegen mijn kar rijden!  Alleen dien ik geduldig te wachten, want dit heeft sowieso gevolgen voor verschillende relaties.  Ook voor mijn relatie met de man met wie ik samen een huis heb gekocht.  Hij gaat mogelijk de zondebok zijn, als de oorlog gestreden is en ik de overwinning behaal.  Tja, 't is de schuld van dochters van s....f....e.... moeders. 

Geen slecht woord over de doden, daar doe ik niet aan mee.  Naar 't schijnt is 't trouwens overduidelijk van waar die belachelijke karaktertrek vandaan komt.  De appel valt niet ver, en zo.  Ook deze appel bleef dichtbij liggen, en laat zich niet bestempelen als rotte appel.  Ik ben eerder een Granny Smith.  Maar mijn wraak zal zoet zijn.


Voetnoot: we zijn niemand een uitleg verschuldigd en hoeven onszelf niet te verdedigen.  Maar nu heb ik er gewoon goesting in gekregen.  Goesting in oorlog.  Als je een verklaring wil, zal ik ze geven.  Maar je gaat er niet content mee zijn!
 

Lucas is al 1 jaar!

Ik denk wel regelmatig om eens iets te komen schrijven, maar ik kom er maar niet toe.  En ook nu, in de vakantie, lijkt het niet te lukken.  Dus als ik hier dan eindelijk geraak, is het weer vooral vanuit het idee dat het al wat lang geleden is en/of dat ik niet gewoon televisie ga zitten kijken.

Ik voel me ook niet in een schrijfbui.  Toch niet voor hier.  Ik denk dat schrijven goed kan zijn, maar niet alles is voor het wereldwijde web bestemd.  Maar kom, ik ga eerlijk zijn: de vakantie startte twee dagen te laat.  Ik gebruikte mijn reserves op en ze geraken niet terug aangevuld.  Zo voelt het momenteel.

Het gaan werken op zich is wel oké, 't zijn alle dingen daarbuiten.  De bewindvoering over Elzy slorpt nog steeds het meeste tijd op.  Zij verhuisde negen dagen geleden naar een woonzorgcentrum.  Dat brengt ineens weer wat opdrachten met zich mee.  Plots komt zij allerlei dingen tekort die zij in het ziekenhuis blijkbaar niet miste. En ik voel weer die druk van alles perfect te willen doen, voor een ander.

Ik zeg dan wel "Alles op z'n tijd", maar ondertussen spookt het voortdurend in mijn hoofd rond.  Ik voel dat ik iets nodig heb, doch ik weet niet wat.  Ik ben ervan onder de indruk hoe snel die terugval er gekomen is.  In mijn hoofd was ik heel goed bezig.  Ik nam afstand wanneer een situatie me te veel achtervolgde, ik plande ontspanning zo nu en dan.  Ja, ik dacht echt dat ik het goed deed.

Echter, als ik besefte dat de vakantie twee dagen te laat begon, en vooral als ik bij het begin van de vakantie geen opluchting kon voelen, toen wist ik het...  Daarenboven ging ik vorige vrijdag naar Sieglinde, en zij legde me uit dat ontspanning geen kwestie is van plannen, doch van voelen.  Oei...

Tja, intussen waren de plannen wel gemaakt.  Zoals zo'n etentje net na kerst, terwijl wij kerst niet vieren.  Het doet me zo goed om geen verplichtingen te hebben die dagen.  Maar toen wou Chris plots een etentje...en Fie wil altijd maar goed doen voor anderen...dus het etentje kwam er.  

Neen, het was niet wat ik nodig had, het ís niet wat ik nodig heb.  Doch het kwaad is geschied en dat is waarschijnlijk onomkeerbaar.  En wie zit er middenin, en wie wordt mogelijk zelfs als 'de schuldige' aangewezen?  Jawel, Fie!  En dat terwijl Fie net degene was...pfff....neen, ik word hier niet gelukkig van!  Ik heb dit niet nodig.  Daar ga ik weer.  Net zoals een half jaar geleden.

Ik ga toch gewoon naar het scherm turen.  Excuses voor mijn gemoed.  Really?  Excuses?  Jeezes, er zitten toch een paar vreemde kronkels in dat hoofd van mij, hoor!  Jawel, Lucas werd gisteren één jaar.  En dat koos ik als titel, omdat ik geen titel kon bedenken.  En Lucas, Lucas is leuk.  meestal ;-)

ondankbare opdracht

Dat ik mezelf een zware opdracht op de nek haalde door bewindvoerder te worden, dat wist ik natuurlijk op voorhand.  Op dat vlak ben ik niet naïef.  Doordat ik me er bewust van was, dacht ik ietwat gewapend te zijn tegen de harde realiteit die deze taak met zich zou meebrengen.  Ik veronderstel dat ik ook effectief steviger sta door dat bewustzijn.

Toch raakt het me nog altijd.  Waarschijnlijk is dat goed.  't Is zoals dat liedje van Sarah Bettens, Ik leef.  Dat schiet me zo net te binnen.  't Is goed dat ik er vanalles bij voel, zelfs al zijn het geen fijne gevoelens.  En schrijven kan me misschien ook helpen om het wat te relativeren.  Op z'n minst om het te ventileren!

Zaterdag ging ik naar het ziekenhuis om Elzy te vertellen over mijn afspraak woensdagnamiddag.  Zoals verwacht, was dit een onaangename ervaring.  Onaangenaam, omdat ik nu echt wel de slechterik ben.  Maar vooral onaangenaam door de uitspraken die Elzy deed.  Een overzicht...

- IK GA NAAR HUIS!
- Jij beslist dat zomaar?
- Jij hebt nooit iets met mij overlegd.
- Die rechter heeft dat niet beslist, want ik heb gezegd dat ik baas ben over mezelf.
- Dit had ik nooit verwacht van jou.
- Dichter bij Myriam? Die moet niet komen hé, als ze niet kan, mag ze weg blijven.
- Jij wil mij wegsteken.
- Open afdeling? Dat is ook een gevangenis, ik zal daar niet weg mogen.
- Dat heb ik met mijn ouders nooit gedaan, als ons moeke dit zou meemaken...!
- Als je dat met mij doet, ben ik nog liever dood.

Die laatste heeft wel het meeste indruk op mij gemaakt.  Want Elzy is altijd als de dood voor de dood geweest.  Daar mocht niet over gesproken worden.  En dat ligt ook in handen van God.  Dus ik ben echt onder de indruk van die uitspraak.  Ik voel dat het gesprek blijft nagalmen, ik speel de film telkens opnieuw af.  Vooral 's avonds in bed...niet de bedoeling, maar het gebeurt gewoon...

Want ik doe heel hard m'n best om alles rustig te brengen.  Doch, Elzy is ontzettend hardhorig, dus ik moet sowieso mijn stem al verheffen opdat ze mij zou horen.  Dus het voelt al minder rustig voor mezelf.  En als ze dan antwoordt met leugens, vlieg ik wel eens uit.  Ik wil dat niet, maar ik ben ook maar een mens.

Ik begrijp natuurlijk heel goed dat ze kwaad is.  Ik zou ook kwaad zijn in haar plaats.  Ik snap het volledig.  Echter, dat ze dingen (soms bewust?) vergeet, bemoeilijkt de communicatie.  Want sinds augustus heb ik haar telkens alles verteld dat ik ging doen en deed.  Ik regelde een gesprek samen met de sociale dienst, zodat ze de uitleg ook van iemand anders zou horen.  Ik vertel over elke brief die toekomt en verstuurd wordt en geef er extra uitleg bij.  

En ik weet natuurlijk dat dingen soms niet 'binnen' komen.  Als mensen in een zekere shock verkeren, nemen ze nog weinig op.  Ik probeer daar ook rekening mee te houden.  Maar alles gaat nu heel snel, en dat betekent dat ik soms meerdere boodschappen ineens dien te brengen.  Ik ga één keer per week langs, momenteel lukt het me niet om vaker te gaan.

Want achter de schermen doe ik eveneens heel veel.  Momenteel ben ik dagelijks met iets voor Elzy bezig.  Correspondentie met artsen, de bank, vrederechter, verzekering, het ziekenfonds,...  De post ophalen.  Drie dagen later opnieuw naar het zuiden van de stad, om een aangetekende brief op te halen.  Betalingen uitvoeren.  Een lijst maken met alle dingen die ik ook nog te doen heb (ijskast volledig leegmaken, sleutels van het appartement terugroepen, terugbetaling van dienstencheques aanvragen, dossier voor de hospitalisatieverzekering samenstellen,...).

Oh ja, ik werk ook nog!  En ik verhuis begin volgend jaar!  Dus het wordt tijd om mijn appartement te huur te zetten!  En tijd om al wat dingen tweedehands aan te bieden, zodat ik ze niet hoef in te pakken en te verhuizen!  En tijd om verhuisdozen te beginnen verzamelen!

En uiteraard tussendoor ook tijd om de draagkracht krachtig te houden!  Niet evident.  Het lukt, maar het kan nog beter, geloof ik.  Vandaag bijvoorbeeld ging ik normaal naar Hasselt.  Mijn uitje, Salsa Winterland.  Doch, ik ben momenteel zoveel bezig met zaken voor Elzy en werken, dat ik heb besloten vanavond hier thuis wat dingen te doen.  Morgen wel rueda, ook goed om de batterijtjes bij te laden!

't Is dubbel.  Want ik vind het fijn om terug allerlei om handen te hebben.  Maar ik weet heel goed dat ik makkelijk in overdrive ga.  Ik vergeet wel eens te leven, en doe dan alles op automatische piloot.  Af en toe merk ik signalen op, en neem ik wat gas terug.  Doch, het blijft voelen alsof ik beter nog twee versnellingen terugschakel, bij momenten.  Binnen een drietal weken vakantie, dan misschien?

mentaal rood

Zo, mijn eerste week voltijds werken is achter de rug.  Het was toch heftig.  Ik mocht meteen vijf volledige schooldagen ter plaatse zijn. Ik vind het nog steeds leuk om terug te zijn, en ik voel dat ik ook echt terug ben.  Mijn kritische geest staat opnieuw op scherp.  Doch, dat maakt het net vermoeiend.

Want eergisteren ging ik naar een overleg georganiseerd door de pedagogische begeleidingsdienst. We praatten er over de verplichte evaluatie na de opleidingsfase.  Dat is een gevolg van het M-decreet.  Zoals altijd was dit zeer boeiend.  Gisterennamiddag kregen we op school vorming rond het 4-lademodel.  Ook boeiend.  Maar...het deed me inzien dat ik het nog steeds erg moeilijk vind om de dingen los te laten. 

Op donderdag namelijk, werd nogmaals herhaald dat ons doel is om onze jongeren op te voeden tot maatschappelijk functioneren.  Als we dan op vrijdag "vaak niet in orde met materiaal en papieren" gaan definiëren als niet ernstig, heb ik het daar moeilijk mee.  Want als men in deze maatschappij niet in orde is met het betalen van facturen, tijdig binnen sturen van de belastingaangifte of werkkledij vergeet, dan kan dat ernstige gevolgen hebben.  Je kan daar schade door lijden.  Maar met die doelstelling, opgelegd door onze overheid, houden we blijkbaar geen rekening wanneer we gedragingen in lades gaan steken.

En dan voel ik echt dat dat kritisch denken me niet altijd goed doet.  Ik voelde mezelf wankelen, begon te twijfelen aan mijn argumenten.  En ik wist dat ik dit weekend de batterijen nodig dien op te laten om maandag terug te keren.  Dus vandaag is het plan om een wandeling te gaan maken.

Gisterenavond ging ik gezellig eten bij Fantomy, om dan naar de Roma te gaan.  Helaas wachtte ik in Berchem drie kwartier op een bus naar Borgerhout, om uiteindelijk toch te voet te vertrekken.  Jawel, Fanny mocht alleen de zaal betreden, ik miste het begin van de voorstelling van Tutti Fratelli.  Dankjewel, De Lijn!  Alweer!

Wat deze week ook ontzettend druk maakte, waren mijn taken als bewindvoerder.  Ik ging woensdagnamiddag naar wzc Paradijs, waar mamie woont.  Mama had de afspraak met de maatschappelijk werker geregeld, en ik kreeg goed nieuws.  Elzy staat bovenaan de wachtlijst, het zou dus wel eens heel snel kunnen gaan nu!  Zelf weet ze het nog niet, ik heb nog geen tijd gevonden om haar te bezoeken.  Ergens dit weekend doe ik dat nog...

Intussen ontvang ik al enkele briefwisseling bij mij thuis, maar ik ga ervan uit dat haar brievenbus ook weer zal uitpuilen.  Want ook daar ging ik al drie weken niet meer naartoe.  Nog iets om dit weekend te doen.  En werken?  Neen, werken ga ik niet te veel meer doen vandaag en morgen.  Even het hoofd rust gunnen, op dat gebied.

Soite, ik had heel veel zin om te komen schrijven. Echter, binnen een viertal uren is het alweer donker, en ik wil dus nog gaan wandelen.  Dus ik ga het hierbij laten.  Saartje en ik lagen al gezellig in bed deze voormiddag, op naar een volgende ontspanningsactiviteit!  Ik kom terug, voor meer nieuws!  Maar weet dit: het gaat eigenlijk wel goed met me. :-)