A la guerra!

In de kern ben ik een goed mens.  Daar ben ik van overtuigd.  Maar ik kan ook héél kwaad zijn.  Mogelijk is dat soms onterecht en niet in proportie.  Doch, als iemand tegen mijn kar rijdt, dan is het oorlog.  Zo simpel is dat.  En zo'n oorlog voer ik om te winnen.  Zelfs al lijkt de oorlog stil.  Stilte voor de storm.

Jawel, er is tegen mijn kar gereden.  Nogal hard.  Aanvankelijk werd ik met de vinger gewezen, terwijl ik eigenlijk enkel de boodschapper was.  So to speak.  Omdat ik altijd maar goed wil doen voor anderen, liet ik iets toe in mijn persoonlijke levenssfeer.  Zelfs al had ik er zelf geen zin in en kon ik er niet helemaal achter staan.

Mijn argument was anders ook zeer duidelijk: alles of niets.  Echter, alles, dat konden we om verschillende redenen niet doen.  We wilden het ook niet.  Dus zocht ik een oplossing die me heel eerlijk en redelijk leek.  Opgelost.  En dat was het ook, tot twee dagen na de feiten.

Naïef als ik ben, dacht ik nog dat een telefoontje binnen kwam met excuses.  Amai, was dat even ernaast!  Neen, ik bel uit mezelf, niemand weet hiervan.  En dan hoor ik mezelf dingen zeggen die een grote oorlog kunnen ontketenen.  Dus gooi ik de telefoon in.  En dan word ik nog zwak genoemd!

Kinneke toch, ge beseft niet tegen wie ge begonnen zijt.

Ik zal me wel een periode koest houden.  Dan is de glorie nadien des te groter!  Want ik laat niet ongestraft tegen mijn kar rijden!  Alleen dien ik geduldig te wachten, want dit heeft sowieso gevolgen voor verschillende relaties.  Ook voor mijn relatie met de man met wie ik samen een huis heb gekocht.  Hij gaat mogelijk de zondebok zijn, als de oorlog gestreden is en ik de overwinning behaal.  Tja, 't is de schuld van dochters van s....f....e.... moeders. 

Geen slecht woord over de doden, daar doe ik niet aan mee.  Naar 't schijnt is 't trouwens overduidelijk van waar die belachelijke karaktertrek vandaan komt.  De appel valt niet ver, en zo.  Ook deze appel bleef dichtbij liggen, en laat zich niet bestempelen als rotte appel.  Ik ben eerder een Granny Smith.  Maar mijn wraak zal zoet zijn.


Voetnoot: we zijn niemand een uitleg verschuldigd en hoeven onszelf niet te verdedigen.  Maar nu heb ik er gewoon goesting in gekregen.  Goesting in oorlog.  Als je een verklaring wil, zal ik ze geven.  Maar je gaat er niet content mee zijn!
 

Lucas is al 1 jaar!

Ik denk wel regelmatig om eens iets te komen schrijven, maar ik kom er maar niet toe.  En ook nu, in de vakantie, lijkt het niet te lukken.  Dus als ik hier dan eindelijk geraak, is het weer vooral vanuit het idee dat het al wat lang geleden is en/of dat ik niet gewoon televisie ga zitten kijken.

Ik voel me ook niet in een schrijfbui.  Toch niet voor hier.  Ik denk dat schrijven goed kan zijn, maar niet alles is voor het wereldwijde web bestemd.  Maar kom, ik ga eerlijk zijn: de vakantie startte twee dagen te laat.  Ik gebruikte mijn reserves op en ze geraken niet terug aangevuld.  Zo voelt het momenteel.

Het gaan werken op zich is wel oké, 't zijn alle dingen daarbuiten.  De bewindvoering over Elzy slorpt nog steeds het meeste tijd op.  Zij verhuisde negen dagen geleden naar een woonzorgcentrum.  Dat brengt ineens weer wat opdrachten met zich mee.  Plots komt zij allerlei dingen tekort die zij in het ziekenhuis blijkbaar niet miste. En ik voel weer die druk van alles perfect te willen doen, voor een ander.

Ik zeg dan wel "Alles op z'n tijd", maar ondertussen spookt het voortdurend in mijn hoofd rond.  Ik voel dat ik iets nodig heb, doch ik weet niet wat.  Ik ben ervan onder de indruk hoe snel die terugval er gekomen is.  In mijn hoofd was ik heel goed bezig.  Ik nam afstand wanneer een situatie me te veel achtervolgde, ik plande ontspanning zo nu en dan.  Ja, ik dacht echt dat ik het goed deed.

Echter, als ik besefte dat de vakantie twee dagen te laat begon, en vooral als ik bij het begin van de vakantie geen opluchting kon voelen, toen wist ik het...  Daarenboven ging ik vorige vrijdag naar Sieglinde, en zij legde me uit dat ontspanning geen kwestie is van plannen, doch van voelen.  Oei...

Tja, intussen waren de plannen wel gemaakt.  Zoals zo'n etentje net na kerst, terwijl wij kerst niet vieren.  Het doet me zo goed om geen verplichtingen te hebben die dagen.  Maar toen wou Chris plots een etentje...en Fie wil altijd maar goed doen voor anderen...dus het etentje kwam er.  

Neen, het was niet wat ik nodig had, het ís niet wat ik nodig heb.  Doch het kwaad is geschied en dat is waarschijnlijk onomkeerbaar.  En wie zit er middenin, en wie wordt mogelijk zelfs als 'de schuldige' aangewezen?  Jawel, Fie!  En dat terwijl Fie net degene was...pfff....neen, ik word hier niet gelukkig van!  Ik heb dit niet nodig.  Daar ga ik weer.  Net zoals een half jaar geleden.

Ik ga toch gewoon naar het scherm turen.  Excuses voor mijn gemoed.  Really?  Excuses?  Jeezes, er zitten toch een paar vreemde kronkels in dat hoofd van mij, hoor!  Jawel, Lucas werd gisteren één jaar.  En dat koos ik als titel, omdat ik geen titel kon bedenken.  En Lucas, Lucas is leuk.  meestal ;-)

ondankbare opdracht

Dat ik mezelf een zware opdracht op de nek haalde door bewindvoerder te worden, dat wist ik natuurlijk op voorhand.  Op dat vlak ben ik niet naïef.  Doordat ik me er bewust van was, dacht ik ietwat gewapend te zijn tegen de harde realiteit die deze taak met zich zou meebrengen.  Ik veronderstel dat ik ook effectief steviger sta door dat bewustzijn.

Toch raakt het me nog altijd.  Waarschijnlijk is dat goed.  't Is zoals dat liedje van Sarah Bettens, Ik leef.  Dat schiet me zo net te binnen.  't Is goed dat ik er vanalles bij voel, zelfs al zijn het geen fijne gevoelens.  En schrijven kan me misschien ook helpen om het wat te relativeren.  Op z'n minst om het te ventileren!

Zaterdag ging ik naar het ziekenhuis om Elzy te vertellen over mijn afspraak woensdagnamiddag.  Zoals verwacht, was dit een onaangename ervaring.  Onaangenaam, omdat ik nu echt wel de slechterik ben.  Maar vooral onaangenaam door de uitspraken die Elzy deed.  Een overzicht...

- IK GA NAAR HUIS!
- Jij beslist dat zomaar?
- Jij hebt nooit iets met mij overlegd.
- Die rechter heeft dat niet beslist, want ik heb gezegd dat ik baas ben over mezelf.
- Dit had ik nooit verwacht van jou.
- Dichter bij Myriam? Die moet niet komen hé, als ze niet kan, mag ze weg blijven.
- Jij wil mij wegsteken.
- Open afdeling? Dat is ook een gevangenis, ik zal daar niet weg mogen.
- Dat heb ik met mijn ouders nooit gedaan, als ons moeke dit zou meemaken...!
- Als je dat met mij doet, ben ik nog liever dood.

Die laatste heeft wel het meeste indruk op mij gemaakt.  Want Elzy is altijd als de dood voor de dood geweest.  Daar mocht niet over gesproken worden.  En dat ligt ook in handen van God.  Dus ik ben echt onder de indruk van die uitspraak.  Ik voel dat het gesprek blijft nagalmen, ik speel de film telkens opnieuw af.  Vooral 's avonds in bed...niet de bedoeling, maar het gebeurt gewoon...

Want ik doe heel hard m'n best om alles rustig te brengen.  Doch, Elzy is ontzettend hardhorig, dus ik moet sowieso mijn stem al verheffen opdat ze mij zou horen.  Dus het voelt al minder rustig voor mezelf.  En als ze dan antwoordt met leugens, vlieg ik wel eens uit.  Ik wil dat niet, maar ik ben ook maar een mens.

Ik begrijp natuurlijk heel goed dat ze kwaad is.  Ik zou ook kwaad zijn in haar plaats.  Ik snap het volledig.  Echter, dat ze dingen (soms bewust?) vergeet, bemoeilijkt de communicatie.  Want sinds augustus heb ik haar telkens alles verteld dat ik ging doen en deed.  Ik regelde een gesprek samen met de sociale dienst, zodat ze de uitleg ook van iemand anders zou horen.  Ik vertel over elke brief die toekomt en verstuurd wordt en geef er extra uitleg bij.  

En ik weet natuurlijk dat dingen soms niet 'binnen' komen.  Als mensen in een zekere shock verkeren, nemen ze nog weinig op.  Ik probeer daar ook rekening mee te houden.  Maar alles gaat nu heel snel, en dat betekent dat ik soms meerdere boodschappen ineens dien te brengen.  Ik ga één keer per week langs, momenteel lukt het me niet om vaker te gaan.

Want achter de schermen doe ik eveneens heel veel.  Momenteel ben ik dagelijks met iets voor Elzy bezig.  Correspondentie met artsen, de bank, vrederechter, verzekering, het ziekenfonds,...  De post ophalen.  Drie dagen later opnieuw naar het zuiden van de stad, om een aangetekende brief op te halen.  Betalingen uitvoeren.  Een lijst maken met alle dingen die ik ook nog te doen heb (ijskast volledig leegmaken, sleutels van het appartement terugroepen, terugbetaling van dienstencheques aanvragen, dossier voor de hospitalisatieverzekering samenstellen,...).

Oh ja, ik werk ook nog!  En ik verhuis begin volgend jaar!  Dus het wordt tijd om mijn appartement te huur te zetten!  En tijd om al wat dingen tweedehands aan te bieden, zodat ik ze niet hoef in te pakken en te verhuizen!  En tijd om verhuisdozen te beginnen verzamelen!

En uiteraard tussendoor ook tijd om de draagkracht krachtig te houden!  Niet evident.  Het lukt, maar het kan nog beter, geloof ik.  Vandaag bijvoorbeeld ging ik normaal naar Hasselt.  Mijn uitje, Salsa Winterland.  Doch, ik ben momenteel zoveel bezig met zaken voor Elzy en werken, dat ik heb besloten vanavond hier thuis wat dingen te doen.  Morgen wel rueda, ook goed om de batterijtjes bij te laden!

't Is dubbel.  Want ik vind het fijn om terug allerlei om handen te hebben.  Maar ik weet heel goed dat ik makkelijk in overdrive ga.  Ik vergeet wel eens te leven, en doe dan alles op automatische piloot.  Af en toe merk ik signalen op, en neem ik wat gas terug.  Doch, het blijft voelen alsof ik beter nog twee versnellingen terugschakel, bij momenten.  Binnen een drietal weken vakantie, dan misschien?

mentaal rood

Zo, mijn eerste week voltijds werken is achter de rug.  Het was toch heftig.  Ik mocht meteen vijf volledige schooldagen ter plaatse zijn. Ik vind het nog steeds leuk om terug te zijn, en ik voel dat ik ook echt terug ben.  Mijn kritische geest staat opnieuw op scherp.  Doch, dat maakt het net vermoeiend.

Want eergisteren ging ik naar een overleg georganiseerd door de pedagogische begeleidingsdienst. We praatten er over de verplichte evaluatie na de opleidingsfase.  Dat is een gevolg van het M-decreet.  Zoals altijd was dit zeer boeiend.  Gisterennamiddag kregen we op school vorming rond het 4-lademodel.  Ook boeiend.  Maar...het deed me inzien dat ik het nog steeds erg moeilijk vind om de dingen los te laten. 

Op donderdag namelijk, werd nogmaals herhaald dat ons doel is om onze jongeren op te voeden tot maatschappelijk functioneren.  Als we dan op vrijdag "vaak niet in orde met materiaal en papieren" gaan definiëren als niet ernstig, heb ik het daar moeilijk mee.  Want als men in deze maatschappij niet in orde is met het betalen van facturen, tijdig binnen sturen van de belastingaangifte of werkkledij vergeet, dan kan dat ernstige gevolgen hebben.  Je kan daar schade door lijden.  Maar met die doelstelling, opgelegd door onze overheid, houden we blijkbaar geen rekening wanneer we gedragingen in lades gaan steken.

En dan voel ik echt dat dat kritisch denken me niet altijd goed doet.  Ik voelde mezelf wankelen, begon te twijfelen aan mijn argumenten.  En ik wist dat ik dit weekend de batterijen nodig dien op te laten om maandag terug te keren.  Dus vandaag is het plan om een wandeling te gaan maken.

Gisterenavond ging ik gezellig eten bij Fantomy, om dan naar de Roma te gaan.  Helaas wachtte ik in Berchem drie kwartier op een bus naar Borgerhout, om uiteindelijk toch te voet te vertrekken.  Jawel, Fanny mocht alleen de zaal betreden, ik miste het begin van de voorstelling van Tutti Fratelli.  Dankjewel, De Lijn!  Alweer!

Wat deze week ook ontzettend druk maakte, waren mijn taken als bewindvoerder.  Ik ging woensdagnamiddag naar wzc Paradijs, waar mamie woont.  Mama had de afspraak met de maatschappelijk werker geregeld, en ik kreeg goed nieuws.  Elzy staat bovenaan de wachtlijst, het zou dus wel eens heel snel kunnen gaan nu!  Zelf weet ze het nog niet, ik heb nog geen tijd gevonden om haar te bezoeken.  Ergens dit weekend doe ik dat nog...

Intussen ontvang ik al enkele briefwisseling bij mij thuis, maar ik ga ervan uit dat haar brievenbus ook weer zal uitpuilen.  Want ook daar ging ik al drie weken niet meer naartoe.  Nog iets om dit weekend te doen.  En werken?  Neen, werken ga ik niet te veel meer doen vandaag en morgen.  Even het hoofd rust gunnen, op dat gebied.

Soite, ik had heel veel zin om te komen schrijven. Echter, binnen een viertal uren is het alweer donker, en ik wil dus nog gaan wandelen.  Dus ik ga het hierbij laten.  Saartje en ik lagen al gezellig in bed deze voormiddag, op naar een volgende ontspanningsactiviteit!  Ik kom terug, voor meer nieuws!  Maar weet dit: het gaat eigenlijk wel goed met me. :-)
 

temperamentvolle Fie

Er zal geen groot verschil zijn met mijn vorige bericht.  Dus als je een zekere structuur verwacht: spoiler alert!  No can do...  Ik kom schrijven omdat het al even geleden is.  Ik kom ook schrijven omdat ik geen televisie wil kijken.  En ik heb gewoonweg zin om te schrijven.  Ook al denk ik dat ik misschien beter op een andere manier kan schrijven momenteel.  Maar het is dus lang geleden, dus doe ik het toch hier.

Mijn tweede week is gestart.  't Is heel vreemd: op woensdag zit m'n werkweek er al op.  Ik heb vijf klasgroepen (sinds nu, aanvankelijk vier....agenda die verandert, niet leuk!), maar momenteel heb ik er slechts twee.  Ik ben dus effectief halftijds begonnen.  Volgende week zal het al de laatste week deeltijds zijn.  Dus ik heb nog even wat ruimte in mijn agenda om praktische privézaken te regelen.

Ja, er zijn er wel wat.  Bovenaan de lijst staat de bewindvoering.  Voordat de heilige man langskomt, dien ik een startverslag gemaakt te hebben.  Komende donderdag ga ik alvast naar de bank, zodat zij mij wat informatie kunnen geven om dat verslag te staven.

Elzy verblijft nog steeds in het ziekenhuis.  Gisteren geraakte ik er eindelijk nog eens.  Ze zit met een ongelooflijk idee-fixe dat ze terug naar huis kan.  Chris vindt het niet correct dat ik haar niet vertel dat ze naar een rusthuis zal verhuizen.  Echter, dat zou betekenen dat ze telkens opnieuw over haar toeren is en dat het telkens opnieuw ruzie is.  Dat gaat voor mij ook niet, om eerlijk te zijn.

Want ik ben nog steeds temperamentvol.  Ik weet dat ik een goed persoon ben.  Maar ik weet ook dat ik mezelf kan laten meeslepen door mijn eigen idee-fixen.  Op die momenten ben ik niet voor rede vatbaar.  Dat zijn ook de momenten dat ik alvast weg blijf uit het ziekenhuis.  

Anderzijds tracht ik bepaalde confronterende gesprekken goed voor te bereiden in mijn hoofd.  Ik oefen als het ware op goede communicatie, zodat ik mijn ideeën op een gepaste manier kan verdedigen.  Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik het aan de stok zal krijgen met de verpleging op de dienst waar Elzy verblijft.  Want zij vinden dat ik haar de brieven van de rechtbank niet mag tonen, omdat zij dat mentaal niet meer aan kan.  Echter, ik vind het mijn plicht om briefwisseling die over Elzy gaat ook met haar te delen.  Voor zover ik de hele gerechtelijke taal in het besluit van de vrederechter begrijp, is het ook echt de bedoeling dat ik die informatie aan haar verstrek.  Dus ik probeer het gesprek alvast voor te bereiden in mijn hoofd, zodat ik Elzy haar rechten op een constructieve manier kan verdedigen.

Oké, even wat lichters: het idee van zonne-energie opdoen in de herfst was echt goed!  Het deed zoveel deugd om buiten te zijn, wetende dat het in België al een pak minder warm was.  Toch vraag ik me af of ik voldoende vitamine D kon opslaan om de winter door te komen.  Ik voel namelijk al een soort van winterdip binnensluipen.  Zo vroeg donker, ik kan er toch echt niet goed mee omgaan.  Hoe deed ik dat in Honduras?  Niet goed, eigenlijk.  Ik zat er voor de televisie, en ik was blij dat het 22:00 ging zijn, zodat ik eindelijk kon gaan slapen.  Wel, dat heb ik nu ook voor.  Ik ben zelfs de voorbije dagen al enkele keren om 21:00 naar mijn bed gegaan.

Wat mijn werk betreft: ik ben ontzettend blij dat ik terug ben!  Of het te vroeg was, weet ik niet zeker.  Ik voel me behoorlijk moe na een volledige dag op school, dat is zeker.  Ik besef heel goed dat er valkuilen bestaan.  Ik heb toch al twee keer gevoeld dat ik over de grens ging.  Echter, ik besef het, en dat is wél goed.  Ik ga heel hard mijn best doen om te blijven voelen en mezelf tijdig af te remmen.

Mijn therapeute dacht dat het misschien een goed idee was om een weekplanning te maken met kleuren: huishouden, werk, ontspanning.  Doch, dan kom ik weer in een zekere structuur terecht van 'moeten', en daar wil ik net van af.  Dus ik modder nog wat aan, voelend.  Perfect is het zeker niet, en dat wordt het waarschijnlijk nooit, maar voor mij is het belangrijk om te voelen.

Wat ik dit weekend heb gevoeld, en nu eigenlijk nog, is mijn nek.  Ik ben vrijdag opgestaan met een stijve nek, slecht gelegen waarschijnlijk.  Tot 's middags kon ik nog dingen doen, maar nadien werd het steeds erger.  Zoveel pijn!  Al wenend trachtte ik te eten, elke beweging hield het risico in dat ik een pijnscheut kreeg.  Uiteindelijk diende ik mijn avondje Nuff Said met Lara af te bellen.  Verschrikkelijk vond ik dat!  Vrijdagnacht heb ik amper geslapen, want geen enkele lichaamshouding voelde ontspannen.  Zaterdag ging het nog steeds niet goed, maar ik kon m'n afspraken wel nakomen.  Sinds gisteren gaat het beter, hoewel ik na vandaag opnieuw meer last heb.  Veel belasting vandaag: rugzak dragen, aan de computer werken, en ook nu nog zitten typen...misschien toch niet zo'n goed idee, achteraf bekeken!

Mijn (korte) werkweek begon alvast niet rustig.  Aangezien ik nog altijd niet goed georganiseerd ben, diende ik nog langs de bakker te gaan deze ochtend.  Ik vertrok iets vroeger dan normaal.  Toen ik buiten kwam bij de bakker, op weg naar de tramhalte, hoorde ik plots een vrouw vallen met de fiets.  Die tramsporen, zoiets gevaarlijk!  Ik heb de ambulance gebeld en mee gewacht.  Ik wist op dat moment dat ik waarschijnlijk te laat ging zijn op mijn werk.  Toen de ambulance toekwam, had ik nog 8 minuten vooraleer de trein vertrok.  De wandeling duurt normaal 12 minuten.  Ja, ik gelopen hé...ik kom niet graag te laat!  Toch was ik te laat in het station, net als de trein die ik ging nemen.  Op de valreep kon ik nog mee, goed bezweet natuurlijk.  Aangekomen in Mechelen, mocht ik nog meer dan 20 minuten wachten op een bus...ik was uiteindelijk nog altijd te laat op mijn werk...

Openbaar vervoer, wat een klucht!  Afgelopen weekend ging ik twee keer naar het station hier in Antwerpen.  Ik wilde mijn vervoersbewijs voor deze week al kopen.  Online had ik gezien dat er een halftijds abonnement bestond.  Dat heb ik nodig.  Via de automaat kreeg ik het echter niet aangekocht.  Het loket bleek al gesloten zaterdagavond...  Zondag een nieuwe poging.  Men had mijn identiteitskaart nodig.  Bleek ik die niet bij te hebben!  Ik had gewisseld van portemonnee, en mijn identiteitskaart was blijkbaar achter gebleven.  Maar op mijn Mobib-kaart (van de NMBS, beste mensen!) staat toch ook mijn identiteit?  Ja, dat is blijkbaar niet voldoende.  Man, dat temperament nam weer de bovenhand uiteraard!  Soite, terug naar huis dan maar, op zoek naar die groenige kaart...  Gevonden!  Opnieuw naar het station... Ah ja, de moederkaart voor het halftijds abonnement kost 5 euro.  Euh, mijn Mobib-kaart ook!  Ja, maar dit is een andere kaart.  WTF????  Oké, ik heb de 34 euro betaald.  Intussen heb ik beseft dat losse tickets dus goedkoper was geweest, hé.  Een schande!

Neen, het is nog niet gedaan.  We gingen die avond iets eten op het Zuid.  Om terug te keren zouden we twee trams nemen.  De eerste kwam wat te laat, maar dat gebeurt...we hadden normaal genoeg tijd om over te stappen.  Op weg naar de tweede tram, zie ik die dichterbij komen.  We zetten een stapje rapper en ik gebaar (een vijftal meter voor de halte) naar de chauffeur dat we mee willen.  De chauffeur stopt (al voorbij de spiegel waarin hij kijkt of iedereen goed op- en afstapt), Chris begint te lopen, de chauffeur rijdt verder!  Opnieuw: WTF????  Chris is tegen openbaar vervoer, en daar stonden we dan.  Twintig minuten wachten, OF terug wandelen om een metro te nemen.  Dat dan maar gedaan...

Ik heb het er nog over gehad, maar het blijft toch echt een ergernis!  Openbaar vervoer is er voor de burgers, die overigens dubbel betalen om dat te gebruiken.  Jawel, dubbel: via belastingen en om er gebruik van te maken.  Maar de dienstverlening is zó slecht!  Ik weet het heus wel: allerlei regels voor ambtenaars, waar ze zelf zot van worden (ik inclusief, want ik werk ook voor de overheid).  Doch, Fie de idealist verwacht toch echt wel dat werknemers bij een openbare dienst een goede dienstverlening verlenen.  Ik doe dat toch ook!??! !!!!!!

Nog iets geweldig: mijn wagen zou betrokken geweest zijn bij een aanrijding met vluchtmisdrijf, op 31 oktober 2017.  Wat?  Ik was op Madeira en mijn auto veilig geparkeerd bij Chris in de garage!  Whepa, daar komt dat temperament weer!  Vrijdagnamiddag krijg ik die mail.  Wanneer ik telefoneer, blijken de medewerkers al niet meer bereikbaar. Oké, dan antwoord ik op de mail.  Met temperament, uiteraard!  Vandaag praten enkele collega's over een auto op de parking, en ik besef dat ik misschien best nog eens terug telefoneer.  Ah, het gaat over 31 augustus!  "Fout van de dienst communicatie."  Dat is toch niet normaal!

Goed, ik ga niet te veel in detail gaan.  Doch, wat zou jij doen als iemand met een auto tegen de jouwe rijdt in de file?  Ik zou uitstappen, we staan toch al stil.  Niet?  Blijkbaar is dat mijn temperament.  Want er zijn mensen die diezelfde avond naar de politie gaan om klacht in te dienen.  Die politie spoort de dader dan zogezegd op en neemt een verhoor af.  Zogezegd, want ik heb nooit bericht gekregen van dat voorval.  Wat een gedoe!

Zal ik nog eens iets positief vertellen?  Zaterdag gingen we naar I-Kook in Bergen op Zoom.  Amai, wat een ervaring!  Ik had veel goede reviews gelezen, volledig terecht!  We waren er langer dan drie uren.  Marvin, de keukenadviseur, nam de nodige tijd om mee te denken over onze toekomstige keuken.  Hij sprak ons ook nooit tegen.  Nadeel: het zal duurder zijn dan een Ikea-keuken.  Nog een nadeel: ook hier weer geen transparantie qua prijzen.  Dat kan toch zo moeilijk niet zijn?  Ik vind dat raar.  Al maar goed dat we niet gaan bouwen, ik zou me zo storen aan het feit dat alles zo geheim is.  Echter, verbouwen is precies niet veel beter...ai ai...

Goed, ik ga hier eens afronden.  Ik voel dat mijn nek en schouders weer goed vast beginnen te zitten.  Ik wil graag nog kunnen gaan werken overmorgen, dus ik kan maar best tijdig rust inlassen.  Hoewel ik nog wel wat dingen op de computer wilde doen, eigenlijk.  Neen, niet voor school.  Vanavond geen schoolwerk meer!

stress

Ik ervaar de voorbije weken veel stress.  Ik heb ook veel aan mijn hoofd en er komen precies altijd maar meer dingen bij.  Eerst was er de huizenjacht.  Half september kwam daar een einde aan.  Jawel, ik was dat hier nog niet komen vertellen.  Pas een maand later konden we eindelijk de compromis gaan tekenen.

Aanvankelijk stonden er allerlei onduidelijkheden en fouten in het ontwerp.  Er waren verschillende mails nodig om een ontwerp te ontvangen waarin we ons konden vinden.  Dan volgde een periode van mails over een moment om te tekenen.  De bal werd telkens terug naar ons gespeeld, het kwam erop neer dat wij het moment volledig mochten beslissen.  Echter, uiteindelijk werd de afspraak, door de tegenpartij, nog twee keer verzet!  Oh, zó kwaad dat ik ervan word als mensen mijn agenda gaan bepalen!

De show was nog niet gedaan.  Want toen we bij de notaris toe kwamen, bleek de eigenaar zich er niet eens van bewust dat we bij zíjn notaris zaten.  De man gedroeg zich tijdens het voorlezen behoorlijk boertig: hij gebruikte zijn gsm en beantwoordde telefoons.  Om dan na z'n telefoontje te vragen om het nog eens uit te leggen...  Niet goed voor mij!  Ik werd kwader en kwader...  De maat was vol toen hij uitsprak dat hij eigenlijk niet van plan was om op dat moment te tekenen.  Toen heb ik me toch wel even gemoeid.  Jeezes!

Gelukkig was er ook Chris.  Chris slaagde erin de man een duidelijke uitleg te geven bij al z'n bedenkingen.  Eigenlijk was het dezelfde uitleg die de medewerkster van de notaris gaf, maar ja.  Ik vind mezelf niet tof als ik racistische uitspraken doe, maar het was toch weer een Marokkaan...
Oh, oei, zoiets op mijn blog zetten, zo publiek!  Tja.  Maak ervan wat je wil.  Ik heb een Marokkaanse nonkel.  Hij houdt zich wél aan gemaakte afspraken.  Dus ik weet heus wel dat ik ze niet allemaal over dezelfde kam mag scheren.  Doch, bij Fantomy hun huis was er ook een geschiedenis met de vorige eigenaar.  Ik zag ons al dezelfde richting opgaan...

Amai, ik ging niet te veel vertellen, maar ik ben precies al goed op dreef.  't Is dat die stress zó aanwezig is (geweest), en ik heb het allemaal nog niet verwerkt denk ik.  Al bij al wel goed nieuws: de huizenjacht is voorbij.  Chris en ik gaan samen een huis kopen.  We gaan op 180 meter van Fantomy, én Lucas dus ook, wonen.  Leuk, hé!  De woning staat in Berchem, voor de geïnteresseerden.  Het is een bel-etage met nog veel werk in.  Met m'n papa z'n woorden: Dat is een totaalrenovatie.  De ruimtes kunnen behouden worden, dus de binnenmuren blijven staan.  Maar verder is er echt wel veel opfrissing nodig!

Sowieso is het de bedoeling om de badkamer en keuken meteen aan te pakken.  Voor de keuken ging ik al eens met Els naar Ikea.  Helaas had ik bij geen enkele opstelling in de winkel een wauw-gevoel.  Intussen heb ik wel een plan gemaakt met hun keukenplanner, en ik vind het een goed plan.  Maar qua uiterlijk weet ik het nog niet goed.

We gingen ook al naar een gespecialiseerde keukenwinkel.  Ja, ze hebben daar veel meer keuzemogelijkheden in kleuren en materialen.  Ja, mogelijk is de kwaliteit beter dan Ikea.  Hoewel ik over mijn keuken weinig klachten heb.  En ja, ze zijn niet transparant genoeg!  Twee dagen na ons eerste bezoek mochten we terug om een ontwerp te bespreken.  De man meldde ons dat hij enkele honderden euro's boven onze maximumprijs zat (inclusief kortingen van de maandactie).  Echter, een gedetailleerd bestek kregen we nooit te zien.  En daar kan ik niet tegen; dat je in zo'n winkel nergens prijzen ziet bij de spoelbakken, toestellen, fronten,...  We gaan nog niet meteen beslissen.  Aangezien ik er dus stress door ervaar, zo blijkt.  

Volgende stresservaring: bureaucratie voor gedeprimeerden.  Oké, dat klinkt misschien wat speciaal.  Ik wilde het gewoon een naam geven, hoor.  Twee weken geleden stelde mijn therapeute voor om deeltijds terug te beginnen werken, na de herfstvakantie. Mijn eerste reactie was uiteraard negatief, want het is alles of niets voor mij.  Maar zoals dat altijd gaat met weerstand, dacht ik er ook deze keer toch nog over na achteraf.  Ik sprak er ook met verschillende mensen over.  En ik kreeg van enkele collega's nogmaals de boodschap om niet te snel terug te keren.  Want als je je nog niet 100% voelt...

En inderdaad, ik voel me nog geen 100%.  Doch, ik ben het stilaan beu om thuis te zijn.  Ik verlang ernaar om terug te werken, echt.  Ik denk dat ik me op goede dagen iets van een 80% voel.  Inderdaad, er zijn stressfactoren en die vellen me echt.  En ik slaap alweer terug heel slecht, dus ik bouw opnieuw vermoeidheid op.  Dus ja, misschien is het te snel.  Maar toch ga ik terug.  Ik mis het, punt.

In ieder geval, want ik dwaal af, dat is die stress hé...  Eind vorige week besliste ik dat ik misschien toch halftijds terug wil starten.  Gewoon enkele weekjes.  Ik zocht de omzendbrief over verlof verminderde prestaties (vvp) wegens ziekte.  Ik las dat zo'n vvp minstens een week op voorhand dient aangevraagd te worden.  Oei, dan ben ik op reis.  Ik bel naar mijn werkstation: vriendelijke man herhaalt me wat er in de omzendbrief staat en raadt me aan contact op te nemen met het controleorgaan.
[Intermezzo: net even op Google die organisatie opgezocht.  Blijkbaar werkt de Vlaamse Overheid nog maar sinds dit jaar met hen samen.  Ik vind de mensen er zó onvriendelijk!  Het voelt telkens alsof er een uitgebluste, gestresseerde ambtenaar aan de andere kant van de telefoonlijn zit.]
Ik bel dus vorige vrijdag naar het telefoonnummer dat de man me gegeven had.  Ik leg de situatie opnieuw uit.  Op vakantie?  U heeft geen toelating daarvoor.  Jawel, mevrouw, want mijn ziekteverlof loopt af de dag daarvoor.  Tja, u bent toch te laat om die aanvraag te doen. Het duurt zes werkdagen vooraleer de post bij ons toekomt.

Hopla!  Daarmee wist ik het.  Jeezes!  En dat was nog maar het eerste telefoontje...  In het weekend probeerde ik me te verzoenen met het idee om voltijds aan de slag te gaan na de herfstvakantie.  't Is zo dat als ik mezelf uiteindelijk bij iets neerleg (in dit geval: niet alles of niets), ik voor mezelf eigenlijk ook heb beslist.  Dus nu mocht ik die beslissing opnieuw veranderen.  Oké.

Maandag belde mijn directeur.  Of ik er klaar voor was?  Wel, ja, hoewel ik deeltijds werken overweeg voor enkele weken.  Maar blijkbaar ben ik al te laat om die aanvraag te doen, zeker omdat ik dan ook nog een week langer ziekteverlof nodig heb én ook nog toelating om op vakantie te gaan.  Te veel gedoe.

Kort na het gesprek met de directie, belt de school me opnieuw.  Deze keer de huismeester; zij legt me nogmaals de volledige omzendbrief uit.  Uhu, maar het is al te laat, toch?  Maar neen, zo'n aanvraag is op een drietal dagen rond.  Denk er nog even over na.  Zucht, weer stress...  En dan helpt het om Chris te consulteren.  Hij raadde me aan om toch naar de dokter te gaan.  Dus diezelfde avond nog een afspraak gemaakt.

Om niet extreem veel in detail te gaan, zo ging het verder: aanvraag gemaild, getelefoneerd, aanvraag nog niet verwerkt, getelefoneerd, aanvraag nog niet verwerkt, getelefoneerd, aanvraag not niet verwerkt, getelefoneerd, aanvraag nog niet verwerkt, getelefoneerd, vandaag is de controle gepland.  STRESS!  Nu ben ik dus vandaag al de hele dag aan het wachten, thuis.  Ja, ik mag wel buiten, maar ik wil vandaag duidelijkheid.  Het zou ook fijn zijn dat men op school weet wat men kan verwachten van mij begin november.

De vorige keer dat er een controlearts langskwam, was dat om 17:35.  Fingers crossed dat er dus binnen dit en een uur iemand is! {nota, intussen is het al 17:30, nog steeds wachtende}  Want ik krijg nog bezoek en het is rueda vanavond.  En eigenlijk wilde ik ook eten gaan kopen, maar het zal iets uit de diepvries worden.  Aangezien ik dus wacht op een dokter.

Lijkt het alsof ik overdrijf met mijn stress?  Dat kan.  Dat is zeker mogelijk.  Echter, het is geweten dat ik niet goed kan omgaan met onduidelijkheden in de planning.  En aangezien ik overmorgen al op vakantie vertrek en nadien terug ga werken, weet ik graag hoe dat in z'n werk zal gaan.

Ik heb dus overigens nog niet veel voorbereidend werk gedaan.  Ah nee, ik weet nog niet wanneer ik zal werken.  Ik heb intussen wel 80 mails en 90 berichten op Smartschool gelezen.  Dat lukte zonder al te veel stress.  De dossierlijnen in het leerlingvolgsysteem, dat is wat anders.  Ik heb een filter ingesteld, zodat ik enkel de informatie zie van de leerlingen aan wie ik les zal geven.  Maar dat is al een hele koek!  En blijkbaar is er ook al heel wat gebeurd.  Ik dien toe te geven dat dat me toch wat angst en stress geeft.

Even tussendoor, als je nog niet afgehaakt bent.  Want het is echt veel, ik snap het.  Een heel topic over stress, amai.  Op zich maak ik me nog niet te veel zorgen over het gegeven stress.  Ik ervaar het heel helder, ik voel wanneer ik rust dien in te lassen en doe dat ook, ik behoed mezelf voor erger.  Dus eigenlijk ben ik goed bezig.  't Is maar dat je 't weet!

Nog iets belangrijk deze week: de zitting met de vrederechter voor de bewindvoering voor Elzy.  Uiteraard verliep het zoals in de rechtbank, al ging het in het ziekenhuis door.  Iedereen was uitgenodigd om 10:00, en dan was het wachten tot het aan ons was.  Dat was bijna anderhalf uur later.  In die tijd probeerde ik nogmaals aan Elzy te duiden dat er eigenlijk nog maar twee mogelijkheden zijn: thuis met inwonende verpleging of rusthuis.  Neen, zij wil naar huis, alleen!  Ook tijdens het gesprek met de vriendelijke, geduldige vrederechter was dat haar antwoord.  En ze bleef ook herhalen dat zíj baas is, want ze is nog goed van verstand enz...  Goed van verstand, maar ze wist niet in welk ziekenhuis ze was ('t is te zeggen, ze dacht van wel en bleef bij haar antwoord, ook als ik vertelde dat dat niet zo was) en ook niet meer wie haar deze keer had gevonden bij het vallen.

In ieder geval, de beslissing is gevallen: ik word bewindvoerder over goederen en persoon.  Ik heb dat nu beslist, en ik ga er geen spijt van hebben.  Ik ben me er wel erg bewust van dat dit een ondankbare taak is en dat ik vanaf nu de slechte ga zijn.  Ik duim dat er een moment komt in de nabije toekomst dat Elzy zich kan neerleggen bij het feit dat ze dus niet meer terug naar huis zal gaan.

Je merkt het, er hebben zich veel dingen afgespeeld die voor stress zorgen.  Overmorgen vertrekken we naar Madeira, met een voorlopige weersvoorspelling van 20 graden en lichte bewolking.  Wat we daar gaan doen, dat weet ik niet echt.  Het is de tweede reis dit jaar, en ik vertrek even onvoorbereid als bij de vorige.  Het initiële idee was om zonne-energie op te doen, dus dat is het enige dat ik vrij zeker weet: ik wil buiten zijn.

Bij thuiskomst zal er een nieuwe golf van stress passeren.  Ik verwacht tegen dan een aangetekende gerechtelijke brief, om mijn bewindvoering goed te keuren.  We verwachten ook een antwoord van de bank in verband met onze aanvraag voor een krediet.  Het zal dan nog minder dan drie maanden zijn vooraleer we aankopen, dus ik verwacht ook te nemen beslissingen rond onder meer de keuken en badkamer.  Het wordt dan eveneens tijd om een verhuisplan op te stellen.  En ja, ik zal dan ook terug aan het werk gaan. Een mensenleven, het houdt toch wat in hé!

problemen = vuil = perfect uitwasbaar

Drie weken geleden, wanneer ik me wat beter begon te voelen, kocht ik een ticket voor de eerste Nuff Said van het seizoen.  Ik wist dat Chaja, Fanny en Tom hun ticket al in hun bezit hadden.  Ik besloot erover te zwijgen, dan bespaarde ik mezelf het schuldgevoel als ik toch niet zou gaan.  Dat soort geheimpjes bewaren is niet gemakkelijk voor mij, maar ik deed het heel flink :-).

Gisteren was het zover.  Ik belde Fanny in de namiddag om te informeren of ze samen zouden avondeten.  Ja hoor, maar wat zou ik dan doen als zij naar CCBe trokken?  Verrassing!  Ik ga gewoon mee!  Ik nam zelfs onze 17 euro van een jaar geleden mee, zodat de eerste fles cava al onmiddellijk gekocht kon worden. Een fles cava, dat hoort bij een avondje Nuff Said.  Tradities zijn belangrijk!

Awel, ik ben blij dat ik ging.  Ik voel me nog altijd niet terug even goed als een drietal weken geleden, maar het ging.  Het ding is dat ik heel slecht slaap.  Ik ben terug thuis sinds dinsdag.  De eerste twee nachten lag ik gewoon wakker, piekerend.  Wanneer ik eindelijk in slaap viel, droomde ik veel.  Mogelijk is dat een bijwerking van de homeopathie.

De derde nacht kon ik eindelijk inslapen voor 1:00.  Echter, om 1:30 kwamen de luidruchtige buren van twee deuren verder thuis.  Hopla!  Here we go again!  Jeezes, die mensen maken me zó kwaad!  Blauwe Lijn gebeld, maar uiteraard was het alweer stil tegen dat de patrouille er was.  Pffff.  Gisteren belde ik de wijkpolitie.  "Ah, dat gaat over die Roma's?"  Ze kennen ze al goed.  De agent zei me dat hij er weinig kon aan doen.  Hij gaat regelmatig langs met de verschillende klachten, zij zeggen dat ze het niet meer zullen doen, en that's it.  Het beste dat ik kan doen, is blijven bellen naar de Blauwe Lijn, telkens opnieuw.  Ok...

Ik kan er zó niet tegen als mensen zich niet aan de regels houden!  Ik ben zelf iemand die altijd veel rekening tracht te houden met anderen. Mijn muziek gaat bijvoorbeeld altijd uit om 21:45.  En dan komen er van die mensen vlakbij wonen die alle regels aan hun laars lappen.  Zo van die mensen die geen sleutel hebben van hun voordeur, noch een deurbel, noch een gsm blijkbaar, en altijd als ze thuiskomen hun stem laten weerklinken door de stille straat.  En zo van die mensen die met veel te veel op een appartement wonen, vooral veel te veel kinderen.  Zo van die mensen die die kinderen totaal niet opvolgen en hen laten spelen op straat op elk vrij moment, waarbij ze respectloos mogen voetballen tegen en op de auto's.  Dat soort mensen zijn mijn nieuwe buren sinds een half jaar.

Ik zei al aan Tine dat ik niet meer insta voor mezelf wat hen betreft.  Want het zit me echt zó hoog!  Ja, ik ben heel temperamentvol.  Dat in combinatie met mijn groot rechtvaardigheidsgevoel is een gevaarlijke cocktail.  Je wil niet weten hoe vaak ik al tegen mezelf heb gezegd "pas op voor een strafblad, dat is het niet waard, ga op zoek naar wettelijke manieren".  Het probleem is dat de arm der wet er blijkbaar nogal weinig aan kan doen.  Dus wat kan ik dan doen?  Het recht in eigen handen nemen, toch?  Nu ben ik ook wel heel goed met woorden, en talig zeker intelligenter dan hen.  Ik zou dus een soort rap met dure woorden kunnen verzinnen. Dat is wél legaal.  Echter, mijn boosheid staat m'n creativiteit wat in de weg precies.

Soite, terug naar gisterenavond.  Nadat BRZZVLL en Johan Petit de start mochten geven voor een nieuw seizoen, kwamen Wouter Deprez en Ruben Focketyn enkele meezingliedjes brengen.  Wouter Deprez, scherp als altijd, leuke start!  Nadien kwam een Gentse dame met Turkse roots haar boek in première voorstellen.  Helaas was zij veel te zenuwachtig en bracht ze haar boodschap onvoldoende tot bij ons.  Daarna kregen we twee Britse rapsters.  Ze kregen het publiek zelfs aan het dansen!

Na de pauze vond ik het top.  Eerst kwam Andy Fierens vier gedichten voordragen.  Amai, wat een performance!  Goed gelachen!  En tot slot passeerde nog de eerste moslima die als comedian aan de slag ging, Shazia Mirza.  Amai, was haar 'dry humour' goed zeg!  Eigenlijk lukt me dat aardig goed, zo moppen volgen in het Engels.  Hoewel ik toch nog steeds merk dat ik soms niet lach als anderen dat wel doen.  En dat is dan echt omdat ik het niet verstaan heb.  Daarom dat ik nog nooit tickets kocht voor een volledig Engelstalige comedyshow.

Het deed me goed.  Ik ben blij dat ik gegaan ben.  Ik twijfelde, omdat ik me vrij energieloos voel door zo slecht te slapen.  Doch, ik dacht dat ik anders misschien gewoon zou wakker liggen in bed, daarom dat ik besloot te gaan.  We wandelden nog een ommetje richting Fantomy thuis, waarbij Tom spontaan begon te wuiven naar enkele mannen binnen in een huis.  Zij gebaarden om binnen te komen, en Tom stond al in het deurgat.  Met hem maken we toch altijd wat mee hoor!  De mannen kwamen van Afghanistan en Irak en zaten nog in hun procedure.  Ze boden ons cola en noten aan, én een pretsigaret.  Maar die lieten we gewoon passeren.  Bij het aflossen van peter Jan als babysit, staken we nog een waterpijp aan.  Ik ging echter snel daarna naar huis, want ik wilde zeker nog met de tram terug kunnen.  Geen zin in fietsen!  (Verrassing!  NOT!)

Ik heb alleszins wel het gevoel dat ik nog enkele culturele uitjes wil plannen nu.  Goed nieuws, toch?  Ik weet dat ik er nog niet ben.  Mijn basisbehoeften blijven onvoldoende op peil.  Er is te weinig structuur momenteel.  Ik kom altijd pas tegen de middag uit mijn bed, waardoor ik al veel te laat ontbijt.  Lunchtijd schuift dan automatisch ook op.  En beweging, dat neem ik écht te weinig!  Ik was gewoon stijf in mijn benen van terug een trap op te gaan hier thuis.  Dat is toch echt niet goed!  Doch, ik krijg mezelf echt moeilijk gemotiveerd.  Plus, de meeste lessen zijn alweer een maand bezig.  Want ik denk dat ik eens wat anders wil gaan doen qua dansen.  Maar dan ga ik mogen wachten tot januari... 

Voorlopig blijft het dus gewoon bij rueda.  François en Diane vertrekken wel bijna op vakantie, dan gaat het drie weken niets zijn.  Ik merk dat ik na één dansje al serieus hard zweet, ik heb echt geen fysieke conditie meer.  En ik heb echt wat nieuwe uitdaging nodig wat dansen betreft, iets dat ik nog niet ken, iets dat me opnieuw kan verrassen. Voldoende informatie inwinnen tegen begin volgend jaar, zodat ik een goede keuze kan maken.  Maar nu dus gewoon nog verder 1-2-3-pauze.

** Ah ja, de titel!  Het was een stuk uit een gedicht van Andy Fierens.  Hij zei: "Problemen zijn als vuil, perfect uitwasbaar".  Dat woord perfect, maakte het perfect voor mij!
 

ongewenste correspondentie

In het tweede deel van vorige maand ontving ik een mail van Sunparks om mijn verblijf voor te bereiden.  Vreemd, want ik kon me niet herinneren dat ik een verblijf geboekt had.  Ik negeer de mail.  Ik word tegenwoordig regelmatig geconfronteerd met phishing, dus ik denk dat het weer zoiets is.

Vijf dagen later ontvang ik opnieuw zo'n mail.  Chris bekijkt het mee, want ik vond het er wel heel echt uitzien.  Inderdaad, het leek niet om phishing te gaan.  Ik op zoek in mijn archief en op internetbankieren...  Neen, niets te vinden over een verblijf dit jaar.  Nu is het zo dat ik één keer per jaar naar Sunparks ga, het eerste officiële lang weekend dat ik op school heb.  Toeval wil dat dat eerste lange weekend afgelopen weekend was.  Echter, het zogenaamd geboekte verblijf ging in op de maandag daarvoor.  Al grappend maakte ik ervan dat Sunparks gewoon is dat ik elk jaar rond deze periode een verblijf boek, dus dat ze me automatisch hadden ingeboekt.  Uhu.

Bij die tweede mail besluit ik contact op te nemen met de klantendienst.  Neen, telefoneren doen we niet, dat is te kostelijk.  Ik stuur een e-mail.  Uiteraard krijg ik heel snel een automatisch antwoord toegezonden: binnen de vijf dagen zou mijn vraag beantwoord worden.  Oké, dan zou het dinsdag zijn, een dag nadat mijn verblijf zou ingegaan zijn.

Intussen zijn we zes dagen verder, en heb ik gisteren een mail gekregen met als onderwerp 'Welkom thuis'.  Allé, bedankt...  Ik heb de enquête ingevuld, overal een 1 voor heel ontevreden.  Tja, dat krijg je als je mensen lastig valt met automatische mails en niet antwoordt op vragen.  Voor de volledigheid heb ik net toch nog eens gemaild naar de klantendienst.  Jawel, ik heb al antwoord!  (Bijna geloofde je het, hé?) Binnen de vijf dagen zullen ze mijn bericht beantwoorden...wordt vervolgd...

Nog vorige week ontving ik een brief thuis van Eni, mijn energieleverancier.  Ze betreurden mijn overstap.  Overstap?  Wat?  Ik word dit echt wel beu!  Op naar de contactpagina op hun website.  Wat een klantvriendelijkheid!  Even chatten met een zekere Shanon en ik wist al iets meer.  Ik zou een nieuw contract afgesloten hebben (nog eens van die vroegdementie, want ik kon me het alweer niet herinneren) dat ingaat op 16 oktober.  Zij kon niet zien bij welke leverancier, daarvoor kon ik best contact opnemen met Eandis.

Op naar de website van Eandis.  070-nummer is dan wel kostelijk, ik ga ervan uit dat dat sneller gaat dan mailen.  Dus ik bel, typ flink elk nummertje in dat de computerstem me vraagt en krijg te horen dat het druk is bij de klantendienst.  Nee?  Echt?  Dat gebeurt nu nooit!  Oh, ik mag mijn nummer achterlaten en dan word ik morgen terug gebeld.  Oké, klinkt goed.  Nogmaals flink alles ingetoetst en dan zegt een stem mij "het nummer dat u heeft ingegeven..."    *klik.  Hop, gedaan! Lap, gaan ze mij nu terugbellen of niet?

Intussen ben ik al heel geërgerd en heb ik ook schrik want ik begin al te denken aan identiteitsdiefstal en zo...  Aangezien ik in vermoeide toestand wel eens inging op phising...pfff...  Dus ik bel Chris.  Ik doe heel mijn verhaal, en hij bedenkt al snel dat één van mijn buurvrouwen misschien een overstap heeft geregeld en de foutieve codes heeft doorgegeven.  Klinkt aannemelijk. Die Chris toch!

Ik vul het online contactformulier bij Eandis nog in, voor het geval ik de dag nadien niet zou terug gebeld worden.  Ik stuur ook een bericht in onze buurmadammen-groep op WhatsApp.  Kim denkt dat het te maken heeft met mijn deelname aan de groepsaankoop van de provincie, maar daarvoor heb ik me dit jaar zelfs nog niet ingeschreven.  Tine antwoordt 'ik!', en staat een kwartier later aan mijn deur.

Effectief, Tine ging overstappen van leverancier.  Ze had nog geen contract getekend en evenmin codes doorgegeven.  Maar, ze had wel een contract toegestuurd gekregen via mail, en jawel: daar stonden mijn codes in!  't Is zo dat wij geen busnummers hebben in ons gebouw, en de meters van de nutsvoorzieningen dus ook niet.  Dat maakt het soms wel ingewikkeld.

Tine deed het nodige om de fout van de nieuwe leverancier recht te zetten.  Toch zitten we nu met zo'n gevoel van "Wij betalen elkaars elektriciteit".  Want Chris heeft bij mijn meter genoteerd dat dat de meter van de eerste verdieping is, maar eigenlijk is dat ook gewoon iets dat de vorige eigenaar zo heeft doorgegeven.  En zo is dat ook voor Tine en Kim.  Toch wel gek hoe snel een fout gebeurd is, en eigenlijk ook erg hoe je als consument eigenlijk gewoon een nummer bent, een ean-code in dit geval.

Eén dezer dagen gaan we het allemaal nog eens goed bekijken.  Het belangrijkste lijkt me dat we allemaal licht en warmte hebben!  Als we voor mekaar betaald hebben, is dat ook zo.  Ik ben geen grootverbruiker, en ik denk mijn buurvrouwen ook niet echt.  Zo'n dingen kan je voor hebben in een appartement, zeker?

Het bewijst alleen maar weer hoe hard je alles in het oog dient te houden.  Dat we in dit bureaucratisch land eerder een nummer zijn.  Dat sommige klantendiensten nog altijd niet ten dienste van de klant lijken te staan.  Dat een fout snel gebeurd is en dat deze moderne tijden extra risico's met zich meebrengen.  En bij zo'n dingen denk ik toch ook aan mijn leerlingen.  Want hen tracht ik voor te bereiden op dat ingewikkelde leven in deze ingewikkelde tijd.  En ik doe dat altijd met zoveel overgave! Oh, wat mis ik het toch.  Maar ik ben nog te moe, punt

tweede rouwperiode

Een tweetal weken ging het echt beter.  Ik kon gemakkelijker keuzes maken, ik voelde me energieker, ik ging zelfs af en toe ergens naartoe.  Ik genoot van lezen, kleuren, in de zon zitten, sudoku's oplossen, een praatje met vrienden, een avondje dansen, en mogelijk nog van enkele dingen.  Echter, sinds drie dagen ervaar ik een terugval.

Is het omdat ik mijn ziekteverlof liet verlengen?  Komt het doordat ik voortdurend pieker over terug naar huis gaan?  Of hoort dit er gewoon bij?  Ik vind het alleszins niet leuk.  Maandag bel ik naar Sieglinde.  Ik ga ervan uit dat ik nog eens een homeopathisch middel zal mogen nemen.  Ik wil echt wel verder op de positieve weg!

M'n ziekteverlof werd dus verlengd.  Zoals ik eerder zei: Ik zal zelf voelen wanneer ik terug kan gaan.  Het is nog te vroeg.  Ik wil natuurlijk heel graag kunnen gaan werken na de herfstvakantie.  Misschien zit daar het probleem: Ik denk weer te veel vooruit.  Dat zou natuurlijk kunnen.

Bij de therapeute ging het nog goed, afgelopen dinsdag.  Zij stelde zelfs voor om meer tijd tussen de sessies te laten.  Doch, zelf vond ik dat geen goed idee.  Ik ben blij dat we nog niet zijn beginnen afbouwen.  Ik heb echt nog behoefte aan die babbels met iemand met een objectieve, professionele kijk.

Eigenlijk kan ik niet veel meer komen vertellen.  Ik had me voorgenomen om vandaag een vergelijking te maken tussen Rijmenam en Antwerpen, omdat ik merk dat ik enorm pieker over terug naar huis keren.  Echter, ik voel me zo zwak momenteel, dat ik niet weet of dit nu wel een goed idee is.  Ooit wil ik terug, echt wel.  't Is dat we binnen een maand naar Madeira gaan, en dat ik geen oplossing heb voor Saartje.  Dus Antwerpen lijkt me dan beter, dan kan ik het aan mijn toffe buurmadammen vragen.  Maar voor Saartje is het dan ook belangrijk tijdig terug in mijn appartement te wonen.  Want ze zal weer wel een aanpassingsperiode nodig hebben.  Zo gaat dat met katten.  

Wat ik zelf nodig heb, dat weet ik weer even niet. Ik voel me terug vermoeider.  Afgelopen nacht sliep ik echt goed, dus is het misschien toch te vroeg om naar het drukke Antwerpen terug te keren.  Ik weet het niet.  Komt daarbij dat ik aan het controleorganisme niet meer heb doorgegeven dat ik bij Chris verblijf, omdat ik ervan overtuigd was terug te keren.  Doch, ik maak ook regelmatig plannen hier in de buurt, en dan is het natuurlijk makkelijker om hier te zijn. Pfff, wat een gedoe.  Ja, dat lijstje is nog zo'n slecht idee niet, precies!
 

oefenen

Een dikke twee weken ver in mijn ziekteverlof.  Ik heb het gevoel dat er verbetering is.  Ik voel me niet meer zo moe, dutjes overdag heb ik niet meer nodig.  Ik slaap wel nog steeds meer dan wat eigen aan mij is.  Momenteel heb ik nog negen à tien uren nodig, dat is toch nog altijd een drietal uren te veel.  'Te veel'...tja, wat ik nodig heb, heb ik nodig hé!

Vorige vrijdag ben ik voor het eerst in lange tijd nog eens naar een echt salsafeestje geweest.  Ik had mezelf er een hele week op 'ingesteld', én ik bleek vrijdags niet te bang om te gaan.  Want buiten komen boezemt me blijkbaar wel wat angst in.  Ik voelde me vrij onwennig de avond zelf, maar ik heb toch plezier gemaakt met mijn lieve vrienden.

Het gaf me een boost om meer plannen te maken, en zo geschiedde.  Mijn agenda zit voor deze week redelijk gevuld (in vergelijking met het afgelopen jaar), en ik panikeer nog niet.  Dat voelt toch als een hele vooruitgang.  Ik noem het dan ook oefenen.  Ik oefen op meer sociaal contact.

En dan de hamvraag: Kan ik binnen minder dan twee weken terug voltijds beginnen werken?  Ik vrees ervoor.  Ik denk dat de basis nog niet stabiel genoeg is.  Ik voel me nog niet terug in mijn kracht staan.  Iets klein kan me nog altijd uit balans brengen.  Het is niet de bedoeling dat ik ga beginnen huilen als leerlingen me zeggen dat ik dik ben geworden of dat ik lelijke kledij aan heb of dat mijn haar niet goed ligt of...  En dat gebeurt momenteel nog te vaak.

Ik was vandaag bij Sieglinde (de homeopaat), en ze zei me -zoals gewoonlijk- het laatste middel te laten doorwerken.  Nu heb ik ook echt wel het gevoel dat het helpt.  Of zou het door de sigaretten komen?  Helaas is dat het minder goede nieuws: ik ben hervallen met roken.

Neen, ik denk niet dat ik genoeg genezen ga zijn om terug te starten begin oktober.  Ik geloof dat ik nog een maandje extra kan gebruiken.  Ik heb de voorbije weken gezorgd voor meer structuur en tracht mijn basisbehoeften te vervullen.  Echter, ik zie zelf nog niet goed hoe ik die structuur kan laten doorlopen als ik terug voltijds ga werken.  Want ik sta nu nog altijd op na 9:00, dat is wat anders dan 6:15.  Ik ben eigenlijk nog niet voldoende uitgerust.  Het is al veel beter, maar ik ben er nog niet.

't Is lastig, want ik wil het allemaal uitleggen.  Terwijl het eigenlijk heel simpel is: Ik voel zelf wat (ik) kan en wat niet.  Ik  ben geen profiteur.  Ik ben een harde werker.  Ik zal dat nog steeds zijn wanneer ik terug ga.  Alhoewel ik toch een beetje gas ga mogen terug nemen, dat wel.  Maar ik hoef me niets aan te trekken van wat anderen zeggen.  Dat is zo.  Doch, het is heel gemakkelijk gezegd...

Heb ik al verteld dat ik de bewindvoering voor Elzy op mij ga nemen?  't Is niet de moment en zo, maar ik doe het toch.  De aanvraag werd verstuurd naar het vredegerecht, ik wacht nu op een uitnodiging tot een gesprek.  Ik heb de indruk dat Elzy zelf geen idee heeft van wat er aan het gebeuren is, we hebben er alleszins niet meer over gesproken.

Nog een nieuwtje: ik heb een nieuwe hobby.  Nochtans wil ik het zelf nog niet meteen bestempelen als een hobby, maar ik deed het toch vaak de afgelopen dagen.  Ik kocht mezelf een nieuwe verjaardagskalender met mandala's om in te kleuren.  Jawel, ook ik zwichtte voor het 'kleuren voor volwassenen'.  Ik heb er online al wat over gelezen en ik merk toch positieve effecten.  Dus kleur ik, gedurende vele uren.  Maar omdat ik het liefst kleur bij daglicht, blijkbaar, kom ik nu hier nog eens wat typen.

Ja, het was even geleden.  Het heeft allemaal tijd nodig, dat mag duidelijk wezen. Aangezien Chris een filmpje kijkt, doe ik dit.  Hoewel ik die film ook nog wel had kunnen zien, precies.  Echter, we keken de voorbije avonden ook al televisie, en dat hoeft niet zo veel voor mij.  Maar eigenlijk ben ik uit verteld, 't is niet dat ik al superveel meemaak.  Dus ik ga het hierbij laten...

Ben ik in rouw?

Een rare eerste september.  Ik werd wakker omstreeks 7:30 en geraakte niet meer terug in slaap, ondanks ik pas tegen 3:00 de slaap had kunnen vatten.  En maar piekeren...  Oh, de homeopathie vergeten nemen!  Snel uit bed, en er opnieuw in.  Een off-day.  Ach, zo heb ik er wel vaker.  Dat passeert terug.

Nu, drie dagen later, de derde off-day op rij.  Oké, het passeert precies niet zo vlot.  Ik vind het echt rot dat ik niet aan het schooljaar kon beginnen.  Ik weet dat gaan werken niet de oplossing zal zijn, en ik weet dat ik mij dien neer te leggen bij mijn eigen, juiste, beslissing.  Ik weet ook dat het weer beter wordt, hoewel ik erg ongeduldig begin te worden.

Ik vind dat ik intussen wel genoeg gerust heb.  Ik ben nu al meer dan twee weken bij Chris.  In het begin sliep ik hier als een roos, maar dat is voorbij.  Ik lig terug meer wakker 's nachts, piekerend.  Overdag heb ik niet meer geslapen de voorbije dagen.  Dus ik heb genoeg gerust.

Tijd voor genieten dan, ontspanning.  En daar wringt het schoentje.  Want ik weet echt niet meer hoe ik dat kan doen.  Vorige woensdag ging ik naar de rueda, en het deed me niets.  Ik had niet het gevoel dat ik ervan genoten heb.  Doch, als ik mezelf nu blijf verplichten tot zo'n dingen, zal ik me dan uiteindelijk niet terug beter beginnen voelen?  Volgens de therapeute is dat niet de juiste insteek.  Maar ik ben het zo beu!

Hele dagen zit ik binnen.  Mezelf te vervelen.  Te huilen, uit verveling (?).  Wat surfen, altijd dezelfde dingen.  Spelletje spelen op de laptop.  Serietje kijken.  Zonder goesting om iets anders te doen.  Ideeën genoeg, maar gewoon geen zin.   Om nog te zwijgen van de huizenjacht.  Ik wil graag ergens wonen met Chris, in plaats van bij mekander te wonen.  Ik weet echter niet of dit wel het goede moment is.  Want als we effectief iets gekocht krijgen, betekent dat een nieuw projectje.  Maar heb ik wel een projectje nodig?  Er liggen meerdere projecten op me te wachten, en daar begin ik toch ook niet aan?  Ach, we zijn hieraan begonnen, dus doen we verder.

We deden al twee maal een bod op een huis.  Twee maal boven ons budget.  Dat tweede huis werd eergisteren (toen ons bod nog 'geldig' was) verkocht aan de vraagprijs.  Overigens volledig terecht.  Chris vindt dat we ons budget dienen te verhogen.  Hij heeft allerlei -voor mij wilde- ideeën om sneller tot écht samenwonen te komen, maar ik weet niet of ik dat allemaal zie zitten.

Ik weet niet welke kleren ik wil dragen, welke muziek ik wil beluisteren, wat ik wil eten, waar ik naartoe zou willen voor een wandeling, wat ik morgen wil doen, hoe laat ik wil gaan slapen en weer wakker worden, wat ik wil zien op tv, of ik wil gaan squasen, dansen, sporten, zwemmen,... ; Laat staan dat ik van belangrijkere dingen weet wat ik wil.

Ik ben in ziekteverlof....

Ik kom net thuis van een avondje rueda.  Het was al van in juni geleden dat ik nog eens rueda danste met de vaste groep.  Iedereen ging er natuurlijk van uit dat ik vrijdag aan een schooljaar begin, maar dat is niet zo.  Het viel me op hoe weinig mensen durfden door vragen.  Bij de woorden "ik ben in ziekteverlof" zag ik mensen spontaan achteruit deinzen, niet wetend wat te zeggen.  Vooral omdat ik er niet ziek uit zie.  De enige vrouw met wie ik er langer over door praatte, zei me dat ook letterlijk: "Je ziet dat niet aan jou."

Het is inderdaad lastig om ziek te zijn zonder dat ik me ziek voel.  Doch, ik voel ook dat ik niet gezond ben.  En als ik niet gezond ben, betekent dat dat ik ziek ben.  Toch?  Niet gezond is evenmin correct.  Ik heb gewoon geen energie, ik voel me vrij vlak.  En ik erger me nog steeds aan het straatlawaai bij me thuis.

Ik ben hier vanavond, heel alleen.  Chris is terug naar Saartje, want zij en ik wonen nu tijdelijk bij hem.  Maar omdat ik morgen ook verschillende afspraken heb hier in Antwerpen, slaap ik toch hier.  Vrijdag gaat Chaja haar verjaardag vieren, en kom ik misschien weer hier slapen.  Als ik al mee weg ga, that is.  Want zij vroeg het me net nog, maar het voelt allemaal zo dubbel.  'Leuke' dingen doen terwijl ik in ziekteverlof ben, het lijkt niet te kloppen.  Alhoewel het de sleutel tot mijn genezing is, waarschijnlijk. 

Morgen heb ik een afspraak bij de sociale dienst van zna Sint-Elisabeth.  Ik heb geregeld dat Elzy mee aanwezig kan zijn bij het gesprek.  Want afgelopen weekend heb ik Elzy uitgelegd waar ze momenteel staat en wat haar opties nog zijn.  Zij kon het natuurlijk moeilijk plaatsen en begreep niet waarom niemand van het ziekenhuis haar die uitleg gaf.  Ik deel die mening, dus heb ik ervoor gezorgd dat ze morgen de uitleg opnieuw krijgt.

Het valt uiteraard af te wachten of Elzy een helder moment heeft.  Toen ik zaterdag toekwam in het ziekenhuis was dat het geval, maar achteraf bleek dat ze toch weinig had opgeslagen van onze babbel.  Want ze vroeg tot drie keer toe waarover ik wilde dat ze zou nadenken.

Morgen is alleszins de dag dat het ziekenhuis uitsluitsel wil over wie de bewindvoering op zich zal nemen.  En ook al ben ik van mening dat het misschien niet zo goed is voor mij, toch denk ik dat ik het zal doen.  Tenzij Elzy morgen vol overtuiging zegt dat ze dat niet wil.  En dan nog.  Mogelijk wil ze dat dan niet omdat ze schrik heeft 'dat ik haar in een rusthuis steek', maar een advocaat zal dat eveneens doen.  Doch, dat begrijpt ze nog niet, vrees ik.  In ieder geval, Chris maakte de interessante bedenking dat een advocaat mij mogelijk  regelmatig contacteert met vragen.  En als dat het geval zou zijn, kan ik het al beter zelf doen.  Toch?

Toch, toch...?  Ja, ik ben een enorme twijfelaar geworden.  Ik kan geen beslissingen nemen.  Dat is een heel lastig iets, als je dient te beslissen waar je gaat verblijven in je ziekteverlof.  Want ik word verondersteld nu te plannen waar ik ga zijn, en dat is nu net niet wat ik nodig heb.  Plannen lukt even niet.  Dus ja, ik ben nog steeds van zin om Athina te gaan bezoeken in Tenerife, maar ik denk ook nog steeds om dat ín de kerstvakantie te doen.  Nu, in mijn ziekteverlof?  Los van het feit dat ik dat raar zou vinden, is dat ook iets dat ik dien te plannen.  En dat lukt dus niet, zoals hiervoor genoteerd.

Ik gooi tegenwoordig meerdere muntjes per dag op, om een keuze te maken.  Wat doe ik aan?  muntje gooien . Welke schoenen? muntje . Wat zal ik eten? muntje . Lucas z'n naam is ook zo gekozen, daar is dus niks mis mee.  Alleen dat ik het dus heel vaak nodig heb momenteel.  Dat is zo niet Fie, eigenlijk.  Fie weet altijd heel goed wat ze wil.  Op dit moment wil Fie alleen maar beter worden.

Fie en Chris zijn ook nog steeds op huizenjacht.  Wat we al ontdekten: het is niet evident om binnen budget te blijven.  We hebben nogal veel eisen en niet zo'n gek hoog budget.  De bankier zei ons dat we tot 20 000 euro boven ons budget konden zoeken.  Vraagprijzen, je weet wel.  Echter, vandaag hebben we voor de tweede keer een woning bezocht, boven ons budget, die volgens ons met een correcte vraagprijs te koop stond.  Dan is 't wel ambetant; zeker als die woning je écht wat lijkt.  Ai ai ai...

Oké, middernacht: de rokende, babbelende buren zijn naar binnen.  Dan kan ik ook aan mijn nachtrust beginnen denken.  Duimen dat het wat lukt om goed te slapen.  Ik voel me anders wel moe, want ik hield enkel een powernap deze namiddag.  Chris lag naast me en toen hij een filmpje begon te kijken, schrok ik wakker van het geluid.  Het deed me anders goed, dat hele kortstondige slaapje.  Ik ben dat niet gewoon.  Meestal slaap ik overdag een tweetal uren.  Soite, een kort dutje en gedanst vanavond...ik heb m'n nachtrust verdiend!  Aan al mijn collega's in het onderwijs: Fijne laatste vakantiedag en geniet van de hectische start!  Ik denk aan jullie!

mixed signals

Oké, dinsdag besloot ik een afspraak te maken bij mijn huisdokter.  Spijtig genoeg bleek hij met vakantie heel deze week.  Afspraak bijgevolg gemaakt op maandag; morgen dus.  Intussen mezelf stilaan neerleggend bij het idee om niet te starten.  Ook trachten te begrijpen dat ik wel ziek ben.  Dat is een erg moeilijke.  Veel mensen in mijn omgeving zeggen me dat ik zeker een reden heb om niet te gaan werken.  Doch, zelf vind ik nog altijd dat ik niet echt ziek ben en dat ik toch ook wel sommige dingen kan doen en dat ik dus ook maar kan gaan werken.

Het is niet waar, hoor.  Het is niet waar.  Ik ben zo makkelijk uit balans, en ik loop zo verward rond.  Gisteren probeerde ik nog eens weg te gaan: de Cubaanse Feesten, een jaarlijks terugkerende klassieker.  Ik heb gehuild.  Ik heb onvoldoende kunnen genieten.  Ik voelde het niet.  Ik was alleen maar aan het piekeren.  Net zoals afgelopen nacht.

Piekeren?  Ja, want vrijdag ontving ik plots van verschillende collega's berichten.  De uurrooster was er.  En uiteraard ga ik dan een kijkje nemen.  En eigenlijk, eigenlijk ben ik behoorlijk tevreden.  Ik heb het gevoel dat ik naar waarde geschat word.  Ik heb het gevoel dat ik gekregen heb waar ik zo hard voor werkte.  En dan zou ik dat niet met beide handen grijpen?  Dan zou ik het risico nemen dat allemaal terug kwijt te raken?  Dat is toch compleet belachelijk...!?!?  Pfff...

Eén ding kan beter in die uurrooster: Net als vorig jaar zou ik 3 springuren over houden, als enige van mijn team.  Dat vind ik niet kunnen.  Ik vind het wederom raar dat daar is over gezien.  Ik heb al mogelijke wissels bedacht, maar dan dien ik wel te gaan werken hé.  Ik kan toch geen wissel voorstellen om dan niet op te dagen.  Pfff....

Zie je, ik ben niet ziek.  Ik ben niet ziek want ik kan nadenken over het werk.  Anderzijds denk ik er zoveel over na, dat ik al meteen terug ziek word precies.  Daarbij komt dat een collega me vertelde dat heel mijn zomervakantie zou tellen als ziekteverlof als ik niet start.  Nu heb ik dat opgezocht, en dat is niet wat ik begrijp uit de omzendbrief.  Echter, het heeft me alweer meer verward.  Ik heb gisterenavond heel de avond gedacht dat ik mijn afspraak morgen zou afzeggen.  Ik deed het nog niet.  Ik weet het allemaal niet eigenlijk.

En misschien loopt het allemaal zo'n vaart niet.  Misschien behoud ik wat ik kreeg en vinden ze een goede interim om dat op te vangen.  Misschien denk ik te veel na.  Waarschijnlijk.  Doch, misschien gebeurt het omgekeerde.  Misschien gebeurt datgene waar ik zo bang voor ben.  Of misschien kan ik toch starten.

Ik denk dat dan soms: misschien kan ik gewoon starten, en dan word ik later ziek.  Maar dat is echt niet de oplossing.  Tegen welke kost zou dat zijn?  Ga ik niet langer ziek blijven als ik het nog verder op de spits drijf?  Ik huil echt op de meest gekke momenten, hoor.  Ik heb het niet echt meer in de hand.  Ik denk dat dat ook goed is.  Maar het is vervelend.  Dan sta je daar in een woning als potentiële kopers, en krijg ik plots de tranen in de ogen.  Neen, ik zie me hier niet wonen en ik zou er om wenen.  Dat is toch wel lastig.

Ja, het gaat hier even allemaal om mij.  En nochtans zijn er nog dingen die mijn aandacht opeisen, maar ik kan die aandacht niet schenken.  Want Elzy is nog steeds in een Antwerps ziekenhuis.  Ik was twee weken geleden bij de sociale dienst en kreeg daar een heel scenario geschetst.  Elzy zal onder bewind gesteld worden.  En daar zat ik dan, heel alleen want Myriam was ziek en vond het niet nodig om de afspraak te verplaatsen zodat zij er ook kon bij zijn.  En nadien belde ik Myriam, maar zij leek niet helemaal te begrijpen wat ik uitlegde.  Dus ik heb nog steeds niet terug contact genomen met de dame van de sociale dienst, en de tijd dringt.

Ergens heb ik zoiets van 'als Elzy had gewild dat ik dit deed, dan had ze dat maar moeten regelen'.  Maar ik weet ook heel goed dat zij gewoon te bang is voor de dood en het proces dat daaraan voorafgaat.  Ik weet dat ik al jaren doe wat een bewindvoerder doet, namelijk al het financiële opvolgen en in orde houden.  Doch, ik doe dat niet binnen een wettelijk kader.  En nu nog een volmacht in orde brengen, kan blijkbaar niet.  Want de artsen in het ziekenhuis zouden sowieso tegen de bankier zeggen dat Elzy niet meer wilsbekwaam is en dus haar handtekening niet rechtsgeldig.  Wat een gedoe.

Ik ben ziek.  Ik heb mijn eigen zorgen.  Het lijkt me geen goed idee om dit op mij te nemen, nu.  Echter, ook dit brengt me in de war.  Want het is iets dat ik kan.  Ik kan dat.  Ja...ik kan veel hé...tot ik niets meer kan.  Alles is zó logisch, maar ook zó moeilijk om aan toe te geven.  Dat is het gewoon.

heel eerlijk

Binnen twee weekjes ben ik weer terug aan het werk.  Dat is toch de bedoeling.  Maar als ik heel eerlijk ben, gaat dat niet lukken.  Ik ben mezelf hier al weken mentaal op aan het voorbereiden.  Ik kom stilaan op het punt dat ik het onder ogen dien te zien.  Ik ben niet klaar om terug te gaan.  Dit is echt heel moeilijk, want ik werk echt wel graag.  En ik kan me absoluut niet voorstellen wat ik zou doen als ik niet werk.  Ik kan me niet voorstellen hoelang dit nog gaat duren en hoe ik eruit zal geraken.

En ik ben bang voor de reacties.  Want ja, ik ging naar drie festivals.  Dus: als je naar festivals kan gaan, kan je toch ook werken?  Tja.  Als ik kijk naar wat ik deze zomer deed in vergelijking met andere jaren, heb ik echt weinig gedaan.  Ik heb veel gehuild.  Ik heb veel gerust.  Ik heb veel gepiekerd en ik heb veel wakker gelegen.  

Ik heb ook met mensen gesproken.  Er zijn mensen die me telkens herhalen dat ik de signalen niet langer mag negeren.  Ze hebben ongetwijfeld gelijk, hoe hard dat ook is.  Nee, ik weet niet hoe dit opgelost gaat geraken.  Ik weet niet hoe lang dit nog zal duren.  Ik geloof wel dat ik het zal voelen als het voorbij is.  Want nu kan ik niet blij zijn om de leuke dingen die anderen meemaken, ik kan niet genieten van zaken waarvan ik normaal wel zou genieten.  Het gaat gewoonweg niet.

Dus ik ben heel bang.  Bang voor de reacties, maar ook bang omdat ik niet weet wat dit inhoudt.  Ik weet niet hoe ik hieruit ga komen en ik kan niet tegen onwetendheid.  Ik weet wel dat ik voortdurend bezig ben met het dilemma of ik terug zou gaan werken, en dat dient te stoppen.  Ik ben er echt door geobsedeerd.  Want ik zou niet liever doen dan vol energie en goesting elke dag naar Mechelen te gaan, maar dat gaat me geen goed doen.  Ik zal alle energie daaraan spenderen en verder wegzakken.  Dat is geen goed idee.  Dat weet ik intussen.

En ja, de reacties.  Als je op huizenjacht kan gaan, dan kan je toch ook gaan werken?  Ja, Chris en ik zijn intensief op huizenjacht.  Dus de kans bestaat dat we komend schooljaar zullen verhuizen.  Dat kan.  En natuurlijk vraagt dat ook veel energie van mij.  En als ik een slecht moment heb, interesseert heel die huizenjacht me niet.  Als Chris me dan een woning voorstelt, breek ik ze af.  Ik heb trouwens echt wel al een klik nodig bij de foto's en omschrijving.  Hij niet.

Ik weet niet waarom ik dat hier allemaal kom vertellen.  Ik heb deze namiddag therapie, en ik wil daar wat op voorbereid zijn denk ik.  Nu al wat huilen, zodat het straks wat minder (of niet) is.  Ik heb op de camping van Antilliaanse Feesten mijn huiswerk voor de sessie van vandaag gemaakt: een sprookje schrijven.  Jep, ik heb het halvelings in het belachelijke getrokken.  Toch denk ik dat de therapeute er wel wat mee zal kunnen.  Dat kan ze meestal.  Fie de rebel.


Naar goede gewoonte ga ik de leiding nemen.  Ik wil eerst uitgesproken hebben dat terug gaan geen goed idee is.  Ik wil bevraagd hebben of ze een 'goede' huisarts kent hier in Antwerpen.  Ik wil dat ze me steunt in deze beslissing en me niet te veel aanpraat, dat is voor later.  En daarna mag ze mijn sprookje lezen.  Ik weet niet of ik het wil voorlezen.  Ik denk dat ik er dan te veel extra dingen zou bij vertellen.  Ik heb het trouwens zelf ook nog niet na gelezen.  Ik weet dat het korter is dan gepland, omdat ik het schrijven al beu was en niet zo goed ben in al dat fantaseren.  

Goed, ik ga afsluiten.  Ik snap dat je misschien bezorgd bent of beter nieuws verwachtte.  't Is allemaal niet zo erg hoor.  Niet vergeten dat ik net maanden ben gaan werken terwijl ik ziek was!  Waarschijnlijk voel ik me daardoor nog altijd zo slecht.  Veel blijven rusten en af en toe trachten te genieten, en dan komt dat wel goed!

anti-winterdip

Jawel, ik denk nu al aan de winter.  Niet erg mindful, al dat vooruit denken.  Tja, mindfulness is dan ook m'n ding niet.  Dus kijk ik vooruit, omdat ik wat bang ben voor de toekomst.  Ja ja, vooruit denken maakt misschien/waarschijnlijk onnodig bang.  Se, het is nu zo.  Soy quien soy, dat weet je al.

De eerste maand vakantie zit erop.  Ik heb al heel fijne momenten beleefd, maar ik voel ook dat ik nog altijd snel uit balans word gebracht.  Ik kan nog steeds drie dagen huilend in pyjama doorbrengen.  Ik ben nog steeds moe, ook als ik vele uren in mijn bed doorbreng en siësta's hou.

Er is een mogelijke verklaring gevonden in mijn bloed.  Ik heb blijkbaar klierkoorts gehad.  Wanneer, dat kon de arts niet zeggen.  Wel dat ik het zeker heb gehad, en dat ik er mogelijk nog moe door ben.  Het zou wel heel veel zaken kunnen verklaren.  Want als ik effectief ziek was afgelopen schooljaar, en maar bleef doorwerken, is het niet zo gek dat ik daar depressief van werd.  Echter, aangezien men niet weet wanneer ik het had, durf ik nu ook niet alles daarmee verklaren.

In ieder geval, ik voel me nog altijd niet terug top.  In mijn hoofd zit veel dat ik wil doen, maar lichamelijk lukt het vaak niet.  Ik probeer te blijven rusten, want ik wil in september uitgerust kunnen beginnen.  Hoewel ik steeds meer schrik krijg dat dat niet gaat lukken.  Ik heb momenteel bijvoorbeeld een zware verkoudheid, die me al een week veel binnen houdt.  Nee, ik geloof niet dat ik terug in orde zal zijn in september.  Doch, ik geloof evenmin dat ik zal thuis blijven van mijn werk.

Omdat ik het gevoel heb dat ik van een winterdip in een depressie terecht kwam, dewelke nog niet voorbij is, en de dagen alweer korter worden, heb ik besloten dat ik de volgende winterdip de kop wil indrukken.  Ik weet niet of het alles zal oplossen, maar we hebben een reisje geboekt voor in de herfstvakantie.  We gaan naar Madeira, waar het volgens internet goed overwinteren is.

Ik kijk er nog niet erg naar uit, eigenlijk.  Zo erg vind ik dat.  't Is de waarheid.  Ik ben met zoveel bezig en er lijkt zo weinig te veranderen en het lukt me maar niet.  Soite, genoeg gezaagd, hé.  Het zal wel goed doen om even weg te zijn wanneer het hier al koud en grauw is (misschien, vorig jaar heb ik in de herfstvakantie op een terras gegeten in de Ardennen).  Of het zal gewoon goed doen om even weg te zijn.
    

And so it ends....

De frustraties:
- wachtrijen
- niet overal hetzelfde aanbod
- voorkruipers
- in-de-weg-lopers
- slechte vloeren eens het regent
- enkelrichtingverkeer >> zou op het plan aangegeven mogen zijn
- geen communicatie met collega's aan de andere kant van het terrein
- afspraken/regels/wetten overtreden zonder gevolgen
- verschillende behandeling naargelang wie je voor je hebt

MAAR....toch zál ik nog teruggaan.  Ik val mogelijk in herhaling.  Ik kan het niet uitleggen.  Het doet iets heel raar met me.  Misschien komt dat doordat ik nog weinig uitga in die scene?  Het kan zijn, doch er is volgens mij meer aan de hand.  Dat het zo groot is en blijkbaar nog ruimte heeft om te groeien, heeft voor- en nadelen. 

Als je de muziek ergens beu bent, ga je gewoon naar ergens anders.  Variatie genoeg!  Dus verveling is praktisch onbestaand.  De menigte is ook zo groot, dat je er onopvallend alleen kan rondlopen.  Sommigen vinden dat heel vreemd, maar ik vind het juist heel leuk om te doen.  Ik kan lekker egoïstisch volledig m'n eigen ding doen.  Ik hoef met niemand rekening te houden, ik ga waar ik wil, ik eet wanneer ik wil, ik plas als ik er zin in heb.  En als ik toch eens wil praten: keuze te over!  Echter, eigenlijk wil ik gewoon dansen alsof er niets anders is.  En dat deed ik.

Op naar Sfinks volgend weekend.  Van een heel ander kaliber, maar niet minder leuk.  De dromerige, feeërieke, kleurrijke wereld bezoek ik in de toekomst zeker weer.  En nu, nu ga ik eerst uitzoeken hoe dit verder gaat.  Want ik weet niet wat ik wil om te eten, laat staan dat ik weet wat ik wil.