een positieve noot

Tussen alle onrust door, wil ik toch ook iets positief vertellen.  IK BEN EEN DANSER, y me hace tanto bien!  De avonden dat ik salsa mag gaan dansen, gebeurt er iets met mij.  Op die momenten voel ik me gewoon goed.  Niets anders op de wereld dan de muziek en ik.  Onderweg terug naar huis verval ik vaak al terug in mijn trieste gevoel, maar die enkele uren per week in de Maskara kan niemand me dan nog afnemen.  Misschien is het een goed idee mijn leven over een andere boeg te gooien en iets met dans te gaan doen?  Nee, nee, te veel verandering is nooit goed voor mij.  Maar kom, meer ga ik hier niet vertellen.  Ik ben nog niet in een vertelbui.  Maar onthou het: Fie is een danser!

hoop doet echt leven

Een weekje ging het beter met me.  Ik had hoop, neen, ik had zelfs gewoon iemand misbegrepen.  Dus ik had zelfs meer dan hoop.  En goed dat ik me voelde!  Ik leefde echt weer terug.  Plots klopte ik weer zo'n 60-urenweek, en het gaf me zelfs nog meer energie!  Ja, het deed me leven.

Sinds een half uur geleden weet ik dat het hoop was, dat ik iemand misbegrepen had, dat ik mij erover MOET zetten, dat ik verplicht uitgenodigd word, dat ik er mij dus moet over zetten, dat ik gewoon zin heb om ziek te worden, om naar de vakbond te stappen, om iemand fysiek pijn te doen, om terug te beginnen roken, om mezelf stomdronken te drinken, om alles bijeen te schreeuwen, om een andere job te zoeken, om me te laten ontdopen, om alles op te geven, om niet meer te leven, om mij erover te zetten dus, ik moet mij erover zetten.  Anders stopt het hier.

G**VE**O***

September is daar met een nieuw schooljaar.  Het bevalt me niet.  Begrijp me niet verkeerd, ik ben heel blij om de leerlingen terug te zien, echt wel!  Het is fijn om terug een bezigheid te hebben overdag, om 'de mannen' iets bij te leren.  Maar, bepaalde andere aspecten storen me enorm.  Ze storen mij, ze maken mij ongelukkig, ze zorgen ervoor dat ik privé een onaangenaam persoon ben, ze maken me te mondig op andere plaatsen, ze...

September is daar met een nieuw dansjaar.  Zo content ben ik om terug te kunnen gaan dansen!  Het doet me echt goed, zeker na alle stress die ik al mocht ervaren op het werk.  En ja, het kan zijn dat ik mezelf die stress aan doe.  Maar opnieuw werd ik diep gekwetst, ik werd gepasseerd, ik voel me ondergewaardeerd en met te weinig respect behandeld.  En dan is het goed dat ik vanaf nu 4x per week kan salsales volgen.  Niet dat ik zo vaak ga, maar de optie is er, dus dat is fijn.

En dan heeft de dansleraar last met/van mij, want ik sta hevig en uit dit ook verbaal.  En dan krijg je reacties als "wat is dat toch met u?".  Terug naar school hé, zeg ik dan.  Want te ver wil je het niet brengen met je verhaal.  Ook hier niet, privacygevoeligheid en zo, je weet wel...  

Dus bedenk ik verder of ik hier nog mee voort ga.  Of ik nog meer stappen onderneem.  Of ik het risico neem.  Of ik de raad van anderen vraag.  Of ik de raad van anderen opvolg.  Of dat ik gewoon doorga, zoals ik al zei, en me voor de rest van de tijd zo fucking slecht ga voelen. Of dat ik mij erover zet misschien, maar dat kan ik waarschijnlijk niet.  Ik wil het ook niet, maar dat begrijpen de meesten niet.  Ik koos tenslotte zelf voor deze job...