Dit is dus mijn leven nu .

 

Voor de eerste keer in vier maanden had ik zo'n gevoel van "als ik niet ga, ga ik spijt hebben". Ik sprak het uit. Dan mocht ik alleen gaan. Oké, dan zal ik Tom bellen om te vragen of hij mee wil. Want dat zat al in mijn hoofd. Gaan dansen, daar hoort Tom bij. Chris én Tom. Maar ja, dat is geen optie meer. Pfff.

Ik bel Tom niet. Want dan ga ik weg met iemand die Chris niet kan hebben. Ik weet hoe dat voelt. Ik weet hoe het voelt wanneer Chris met die verrader afspreekt. Dus neen, ik doe het niet. En dat is dus mijn leven nu. Alleen. Alleen met Chris. En daar ben ik niet voor gemaakt. Ik ben niet gemaakt om alleen met één persoon te zijn. Ik heb meer nodig.

Maar om die ene persoon toch maar niet te kwetsen, sluit ik mezelf dus verder af van al de rest. Spijt van een salsafeestje, voor de eerste keer in vier maanden. Voor de eerste keer in vier maanden wil ik écht gaan. En ik heb bijna het gevoel dat ik zonder Chris hoor te gaan. Gewoon omdat met Chris alleen niet genoeg is.

Maar 't is niet dat we nog iemand anders kunnen mee vragen. Iemand anders met wie ik wil gaan dansen. Iemand die goed danst en leuk babbelt naast de dansvloer. Dat kan niet iedereen. Dus dit is mijn leven nu. En ik vind het echt kut. Kut omdat de feestdagen al in zicht komen. Ik zag al kerstverlichting. Mensen vragen al naar mijn plannen. Pffff.

Hoe kan ik nog oudjaar vieren? Met wie kan ik nog oudjaar vieren? Ik heb zin om ver weg te gaan. Ver weg van iedereen. Want met Tom vieren, zoals we dat traditioneel doen, zal er dit jaar niet in zitten. Maar als ik niet met Tom kan vieren, dan hoeft het misschien helemaal niet. Dus weg dan. Want als ik het niet met Tom mag vieren, dan wil ik het ook niet met Chris vieren. 

Wat een kutsituatie. Maar niet gezegd willen hebben dat Jens het moeilijk maakt. Voilà, 't is eruit. Lang genoeg gezwegen. Ineens alles: Jens begon stiekem een relatie met Fanny (ex van Tom), en blies daardoor mijn laatste vriendenkring op. Hij vond het nodig om dat achter te houden, waarna Chris het nodig vond om dat nog langer achter te houden voor mij "om mij te beschermen". Laatste vriendenkring, en toekomstige woonplaats, want Chris en Jens kochten een huis waar wij met ons drieën zouden gaan wonen. Geen interesse meer in, ik. Ik ga niet samenwonen met iemand die zo'n verraad pleegt, die vrienden zo onbelangrijk vindt. Voilà, het moest er ooit eens uit komen hé.

En je mag er het jouwe van vinden. Voor mij gaat het diep. Dit is mijn leven nu. Op mijn zetel. Niets meer durven vragen of zeggen. Want de enige vriend die ik nu nog over heb, vertelde het mij. Niet omdat hij het wilde vertellen, wel omdat hij zich ook helemaal alleen voelde en een vriend nodig had. Maar dat was dus op zijn beurt verraad naar Chris toe. Dus zowel Chris als ik zitten ergens tussen, allemaal door mijn kutschoonbroer. Maar dat mag niet gezegd worden hoor.

 

Nu ik bezig ben

 

M'n vorige post is nog niet koud, en hier ben ik weer. Verre van koud. 't Is dat ik voel dat ik niet uitgeschreven ben. Of ik dat ooit zal zijn? Neen. Dat denk ik niet. Het blijft cryptisch, soms toch. Want het blijft publiek. Hoe je het ook draait of keert, dit is publiek. Eender wie kan dit lezen. Min of meer. Eender wie met een adres/link.

Whatever. Ik ben gewoon niet uitgeschreven. Er is zoveel niet gezegd. Zoals blijkt uit de vorige post. Als dat niet blijkt, lees dan opnieuw. Als het begin van de vorige post onduidelijk is, lees dan opnieuw. Ga terug naar die datum. Die datum waarop ik mezelf enigszins blootgaf. In tegenstelling tot wat dat is.

Ik ben niet uitgeschreven. Maar wat kan ik nog vertellen, op deze publieke plek? Dat de foto en de playlist niet meer kloppen. Maar dat ik geen betere foto en playlist vind momenteel. Want ik ben mezelf verloren. Ergens. Nu komt het. De eerlijkheid. De openheid. Maar echt...Kan jij het mij vertellen?

Kan jij mij het antwoord geven? Waar verloor ik mezelf? Ik weet het zelf ook niet. Ik weet wel dat liedjes iets oproepen en dan toch weer niet. Ik weet dat liedjes iets oproepen, en dan weer iets nieuw, en wéér iets nieuw. Nieuwe herinneringen. Soms goede, momenteel minder goede. En toch ook weer niet.

Los van de muziek, los van de muziek gaat het beter. Beter. Niet goed. "Hoe gaat het me jou?" "Die vraag kan ik niet kort beantwoorden. En als ik probeer: zoals altijd, wisselend." Zo gaat het met mij. Nooit goed. Of niet meer goed. Maar wel beter. Ik doe zoveel dingen goed. Nieuwe zelfzorg. Meer bewegen, minder alcohol, minder snoep, kleine pogingen om eerlijk te zijn, troost kortstondig toelaten.

Ja maar ... ja maar .... altijd maar een beetje ... altijd terugkrabbelen ... bij de kleinste tegenslag de bevestiging zien dat het onveilig is .... ja, dat ook ...
Dat ook .... dus bedankt als je hier nog bent .... bedankt dat je hier nog bent ... fijn dat je hier nog bent ... ik ben blij dat je hier nog bent ....

Hmmm. Betere momenten. Wees mild voor jezelf. Die betere momenten zijn goed! Terugval is geen herval. Zo is dat met roken (hmmm, roken...plots wil ik roken), zo is dat ook met andere dingen. Damn. Neen, ik ga nu niet roken. Dampen is vanavond genoeg. Wees mild voor jezelf. Maar niet zo mild!

Niet genoeg. Niet wat ik kwam schrijven. Of toch? A saber.

 

Vas a ver

Va saber

 

Ik heb de verkeerde playlist opgezet. Want telkens wanneer ik wil afronden, wil ik dat niet. Telkens die links. Telkens dat liedje. Telkens die herinnering. Bitterzoet. 

ach

ja

 

 

eerlijkheid

 

7 augustus 2022
De dag dat ik besloot eerlijk te zijn.
Ik was het niet. Ik werd het niet.
Want na dat besluit besloten anderen iets anders, en kon ik het niet meer.

5 november 2022
Zien zij in dat eerlijkheid nodig was?
Neen.
Maar ik wel.
Eerlijkheid is nodig. Eerlijkheid duurt het langst; Zegt het spreekwoord.

De waarheid kwetst.
Nog zo'n spreekwoord.
Jawel, ze kwetst. Maar ze is nodig.
Achterhouden heeft geen zin. De waarheid komt ook altijd uit.

Uitstel is geen afstel.
Dus uitstellen had geen zin. Achterhouden had geen zin. Liegen had geen zin.
Toch deden ze het.
Toch hielden ze achter.

En dan
Dan lijkt er niets meer.
Dan komt er achterdocht.
Dan komt er wantrouwen.

Dan blijkt dat er aan onvoorwaardelijkheid toch grenzen zijn.
Er blijken toch verwachtingen.
Die blijken onterecht, onnodig.
Onvoorwaardelijk.

Ho
Misschien is dit genoeg.
Is dit een dichtvorm?
Waarschijnlijk niet. Maar in mij wereld wel. Het is nu genoeg.