Misschien doe ik wel wat te veel dingen hier, want in mijn vorige post ben ik toch wel wat dingen vergeten te zeggen. Ik was ook de dagen door elkaar aan het halen. Ik zei dat ik woensdagavond met Jennifer was gaan eten, maar eigenlijk was dat nog dinsdagavond. Woensdag ben ik namelijk naar een feest op de unif geweest. Eerst was het een missverkiezing, om de Reina van de unif te kronen. Er was veel sfeer, vooral in onze barra, die van pre-escolar. Dat maakte dat het meisje van pre-escolar gewonnen heeft, en onze barra ook voor beste barra. Op het einde van de verkiezing was het superhard aan het regenen, dus waren we natuurlijk doorweekt. Niet zo gezond voor mijn keel en zo, maar het doet anderzijds wel altijd goed als het regent :-). Diezelfde avond heb ik nog eens een tarantula in de vrije natuur gezien...shock! Het was toen ik een wandeling maakte om te gaan roken. Op de unif mag dat niet, dus ik moest een beetje 'van het pad afwijken'. Het terrein van de universidad pedagogica is groot en mooi, met veel groen. Ik durfde in het donker niet echt in het gras wandelen, omwille van spinnen en slangen en ... Dus nam ik een wandelpad, maar daar komen de reuzespinnen ook blijkbaar! Iliana zei me nadien "aqui hay muchas", fijn om weten...
Vorige vrijdag vertrok ik om 7:00 naar el kinder, na een korte nacht (donderdag Los Fuegos tot 1:00). Ik was uitgenodigd als jurada calificadora, wat betekent dat ik jurylid was in een verkiezing voor dia de Lempira. Van elke seccion werd de India mas bonita gekozen, en van heel het kinder el indio bonito. Het evenement zou om 8:00 beginnen, maar we kennen Honduras ondertussen! Om 10:30, in volle zon, ging de show eindelijk van start! Reden? Er werd ook eten verkocht door verschillende ouders, en de mensen zouden zeker en vast eten als ze moesten wachten. Haha, cultuur, het is toch iets eigenaardig!
En nu terug naar deze week! Ik heb voornamelijk tijd in de mall doorgebracht. Eergisteren met Walter, koffie zoals altijd. In de namiddag ging ik nog eens naar de cinema, gezellig met mezelf ;-). Ik was vergeten dat dat ook een hele culturele ervaring is. Mensen komen te laat binnen, updaten hun facebook via hun bb, praten bij met hun vrienden, telefoneren naar huis want het is toch zo dringend (?), gaan popcorn en drinken bijhalen of naar toilet,... Toch wel heel anders dan bij ons! Wat hetzelde is, en dat was nieuw voor mij, zijn de genummerde zetels in de zaal. Voor velen hier een goede zaak, aangezien op tijd komen echt wel moeilijk is voor een latino. De film die ik zag was Water for Elephants, die hier sinds deze week in de zaal is.
Gisteren opnieuw een dagje mall. 's Morgens met Sarina, in de namiddag een tijdje alleen, daarna met Manuel, en nog later kwam zijn neef erbij. Zij namen me mee naar Froots, een gezonde eettent (groenten, jeuj!). En later op de avond gingen we naar een billar. Ik heb me echt goed geamuseerd, het is leuk een ander spel te spelen op een pooltafel.
En zo kom ik weer bij vandaag, maar dat wisten jullie al. Ik ga wel proberen nog naar het Guamilito te gaan, hoewel ik niet weer een hele dag van huis wil zijn, want de mama vertrekt morgen naar de usa. Supuestamente ga ik vrijdag- en zaterdagavond uitgaan, maar eerst zien en dan geloven he! Nooit er van uit gaan dat wat gezegd wordt ook effectief doorgaat!
donderdag 28 juli 2011
dinsdag 26 juli 2011
Fieke shopt te veel
Eventjes denken wat ik jullie allemaal kan vertellen. Dinsdag was mijn laatste blogbericht, dus ik zal daar beginnen. Ik kan me niet meer herinneren wat ik woensdag deed... Donderdag ben ik met Walter gaan lunchen in de mall. 's Avonds ben ik opnieuw met hem weggeweest, en heb ik zijn collega Manuel ook teruggezien. We gingen naar Los Fuegos, een restaurant/loungebar. Van lounge was niet veel te merken waar wij zaten, de stoelen waren erg hard. Jorge Torres treedt elke donderdag op in die bar, de sfeer was goed. Ik heb wel niets gezegd tegen Jorge, aangezien zijn vrouw (mijn nicht toen ik hier woonde) weer erg geforceerd "Hola Fie" zei. Geen slapende honden wakker maken...hoewel ik nog steeds niet begrijp waarvoor die jaloezie altijd nodig is. De latinocultuur, het is nu eenmaal zo.
Ah ja, ik weet het terug, woensdagavond ben ik met Jennifer gaan eten in de Pizza Italia. In mijn herinnering was de pizza daar lekkerder, maar dat is omdat wij in België nu eenmaal het geluk hebben een Kingslize pizza te kennen. De verse ananas smaakte wel, heel anders dan blikananas op een pizza! Nadien gingen we nog een koffie drinken in de Espresso Americano. Jennifer vertelde me over een outlet waar ze me mee naartoe wilde nemen. Maar daarover later meer!
Vrijdagavond ging ik naar het afscheidsfeestje van Gilberto. Ik gebruikte deze keer de taxi als vervoersmiddel. Dat maakte het duurder, maar ik kon wel zelf beslissen wanneer ik naar huis ging. Het werd 2:00. Met Gilberto heb ik eindelijk kunnen dansen, het was echt leuk! Ik liet hem een pas zien die ik in België leerde, hij deed er 1 van hier...af en toe botsten we of zaten we in de knoop...allemaal heel plezant!
Zaterdag ging ik met Jennifer shoppen. We gingen de outlet binnen om 15:00, ik zocht anderhalf uur lang tussen alle kledij, begon te passen, en even later zei Jennifer me dat de winkel ging sluiten. Probleem...Ik ben vandaag teruggegaan om de rest te passen. Ik heb veel gekocht, maar jammer genoeg niets dat me in de winter van dienst gaat zijn. Ook al heb ik al te veel uitgegeven, het is een investering! Ik ben trouwens vandaag met Iliana, Fany en de mama ook nog wat oorbellen en haarprulletjes gaan kopen. Nu ontbreken de schoenen nog, en wat lingerie van mijn favoriete Hondurese merk Lovable. *bloos bloos*
Gisteren ben ik voor het eerst op de coca cola berg geweest! Ik voel het wel in mijn benen vandaag. Niemand had me nooit meegenomen, dus besliste Roberto om gisterenmorgen vroeg op te staan om met Fany en mij de berg op te gaan. Toen we terug aan de auto kwamen, wilde die niet starten. Hij stond op een helling, en de benzine geraakte niet tot aan/in de moter of zoiets. Gelukkig hebben we maar een half uurtje moeten wachten, tot de familie van de auto achter de onze toegekomen was en vertrok. Het had erger gekund!
Sinds gisteren ben ik ook medicatie aan het nemen voor mijn (bijna?) keelontsteking. Het begon te erg te worden, ik had/heb er veel last van. Ik hoest de hele tijd, en daardoor heb ik geen honger. Dus het werd tijd voor sterkere middelen, namelijk keelpastilles en hoestsiroop. Voorlopig voel ik echter weinig verbetering :-( . Tja....
Mijn plannen deze week? Nog niet heel veel gepland vind ik zelf. Woensdag ga ik een koffietje drinken met Sarina, de Belgische die ik meer dan twee jaar geleden hier leerde kennen, en hier nu toevallig ook is. Donderdag zal ik Moni terugzien. Moni is het meisje dat ik vorig jaar counselde in België. Ze is van Costa Rica, en komt een lang weekend naar SPS! En zondag wordt de leukste avond van de week, met de komst van mijn venteke !!!!!
Ah ja, ik weet het terug, woensdagavond ben ik met Jennifer gaan eten in de Pizza Italia. In mijn herinnering was de pizza daar lekkerder, maar dat is omdat wij in België nu eenmaal het geluk hebben een Kingslize pizza te kennen. De verse ananas smaakte wel, heel anders dan blikananas op een pizza! Nadien gingen we nog een koffie drinken in de Espresso Americano. Jennifer vertelde me over een outlet waar ze me mee naartoe wilde nemen. Maar daarover later meer!
Vrijdagavond ging ik naar het afscheidsfeestje van Gilberto. Ik gebruikte deze keer de taxi als vervoersmiddel. Dat maakte het duurder, maar ik kon wel zelf beslissen wanneer ik naar huis ging. Het werd 2:00. Met Gilberto heb ik eindelijk kunnen dansen, het was echt leuk! Ik liet hem een pas zien die ik in België leerde, hij deed er 1 van hier...af en toe botsten we of zaten we in de knoop...allemaal heel plezant!
Zaterdag ging ik met Jennifer shoppen. We gingen de outlet binnen om 15:00, ik zocht anderhalf uur lang tussen alle kledij, begon te passen, en even later zei Jennifer me dat de winkel ging sluiten. Probleem...Ik ben vandaag teruggegaan om de rest te passen. Ik heb veel gekocht, maar jammer genoeg niets dat me in de winter van dienst gaat zijn. Ook al heb ik al te veel uitgegeven, het is een investering! Ik ben trouwens vandaag met Iliana, Fany en de mama ook nog wat oorbellen en haarprulletjes gaan kopen. Nu ontbreken de schoenen nog, en wat lingerie van mijn favoriete Hondurese merk Lovable. *bloos bloos*
Gisteren ben ik voor het eerst op de coca cola berg geweest! Ik voel het wel in mijn benen vandaag. Niemand had me nooit meegenomen, dus besliste Roberto om gisterenmorgen vroeg op te staan om met Fany en mij de berg op te gaan. Toen we terug aan de auto kwamen, wilde die niet starten. Hij stond op een helling, en de benzine geraakte niet tot aan/in de moter of zoiets. Gelukkig hebben we maar een half uurtje moeten wachten, tot de familie van de auto achter de onze toegekomen was en vertrok. Het had erger gekund!
Sinds gisteren ben ik ook medicatie aan het nemen voor mijn (bijna?) keelontsteking. Het begon te erg te worden, ik had/heb er veel last van. Ik hoest de hele tijd, en daardoor heb ik geen honger. Dus het werd tijd voor sterkere middelen, namelijk keelpastilles en hoestsiroop. Voorlopig voel ik echter weinig verbetering :-( . Tja....
Mijn plannen deze week? Nog niet heel veel gepland vind ik zelf. Woensdag ga ik een koffietje drinken met Sarina, de Belgische die ik meer dan twee jaar geleden hier leerde kennen, en hier nu toevallig ook is. Donderdag zal ik Moni terugzien. Moni is het meisje dat ik vorig jaar counselde in België. Ze is van Costa Rica, en komt een lang weekend naar SPS! En zondag wordt de leukste avond van de week, met de komst van mijn venteke !!!!!
dinsdag 19 juli 2011
over typisch Hondurese dingen
Hallo allemaal! Ik weet dat het eventjes geduurd heeft, maar ik vond de goesting niet om me aan de computer te zetten om te typen. Ik had wel tijd hoor, maar het is soms zo warm, en dan is elke inspanning te veel. Hier loopt alles zijn gewone gangetje. Vorige week heb ik maar met weinig mensen afgesproken. Ah ja, het nieuwe was eraf, iedereen had me gezien. Niet dat ik er echt van wakker heb gelegen hoor. Ik ging gewoon wat vaker met Iliana mee wanneer ze iets ging kopen of zo.
Ik ben dinsdags naar het kinder geweest, en vrijdags naar Sectur. Dat zijn twee plaatsen waar ik toch wel wat tijd heb doorgebracht tijdens mijn AFS-jaar hier. Ik heb de escuela bezocht, zodat ik enkele kinderen kon terugzien aan wie ik nog les heb gegeven. In Sectur is er op vrijdagavond een club. Dat wil zeggen dat iedereen die les volgt er kan gaan dansen met iedereen. Heel plezant, maar we gingen al om 23:30 naar huis :-( veel te vroeg naar mijn zin.
Ik ben met Fany ook naar de mall gegaan. Jammer genoeg heb ik me laten meeslepen door een 3x1 bij een juwelenkiosk. Dat maakt dat ik eigenlijk geen centjes meer mag uitgeven tot Vincent komt. Dom, dom, dom, aangezien ik nog zoveel wil kopen! Gisteren ben ik gaan shoppen in het Guamilito, de toeristenmarkt van San Pedro. Ik heb de helft van mijn cadeautjes al gekocht, dus nog minder om uit te geven. Voor mezelf heb ik nog niet veel gekocht tot hiertoe, buiten eten en drank.
Ok, terug naar het weekend, dat toch wel typisch Hondurees is verlopen. Zaterdag zouden we naar Wonderland gaan. Dat is een waterpretpark (met glijbanen en zo) hier in SPS. Wij Belgen zouden al vroeg in de ochtend vertrekken, om maximaal te genieten en waar voor ons geld te krijgen. Maar nee hoor, daar denkt de gemiddelde Hondurees niet over na. We zijn in de namiddag gegaan, voor twee uurtjes. Dan is vijf euro toch veel geld, maar ja...
Zaterdagavond zouden we uitgaan. Iliana haar neef (remember him?) was hier voor het weekend, vandaar. Met zijn zessen de auto in (het record momenteel ligt op 7), op weg naar de disco. Eerste plaats waar we terecht komen: privefeestje, dus verboden toegang. Terug de auto in, rumbo a la zona viva... Tweede halte, M.poly (monopoly): Ilsy had geen identiteitskaart bij, dus mocht ze niet binnen. Iliana en ik hebben nog met de eigenaar gepraat, zonder resultaat. Derde halte, Hibou (zelfde keten als in La Ceiba): David mocht niet binnen zonder kraagje (die kerel weet zich echt niet te kleden... de kleren maken de man...ahum). Vierde halte, Lua: Ilsy en de andere meiden stappen reeds vroeger uit, zodat Ilsy kan binnengaan met het rijbewijs van Iliana. Wij gingen eerst nog parking zoeken. Iliana rijdt een straat in, en wordt tegengehouden door de politie (otra vez!). Ze kan haar rijbewijs niet laten zien, want Ilsy heeft dat. Ze belt Ilsy, zij komt achterna. Probleem: Iliana was een eenrichtingstraat ingereden. We hadden dat echt niet gemerkt, eigenlijk waren we gewoon parking aan het zoeken. Ze zouden haar een boete geven van 700 lps. Al final heeft ze eens heel lief geglimlacht, en is ze er met een verwittiging vanaf gekomen. Dus...na ongeveer anderhalf uur konden we eindelijk aan onze uitgaansavond beginnen!
Het was leuk, maar de sfeer in La Ceiba is stukken beter! De kerels die me aanspraken om te dansen, waren te direct, vielen met de deur in huis. Ik probeerde altijd beleefd af te wijzen, maar na de derde keer werd ik wat krikkel, en begon ik stevigere taal te gebruiken. Dat is hier eigenlijk not done, maar als een "no, gracias" niet volstaat, wat kan ik dan doen?
Zondag gingen we een dagje naar de zee. Opnieuw een erg typische dag. We zouden vertrekken rond 11:00, maar vertrokken twee uur later. In Puerto Cortes gingen we eerst nog wat chips en frisdrank kopen in een supermarktje. We kwamen aan het eerste strand, stapten uit, aten en dronken wat, en beslisten dat het daar toch niet zo mooi was. Terug de auto in, naar het volgende strand. Weer hetzelfde ritueel, weer de auto in, weer naar een ander strand. Bij het derde strand zijn we gebleven, maar het was er niet aangenaam vertoeven. Ik kende Puerto Cortes al langer, de stranden zijn er vuil, het zeewater ook. Afval langs alle kanten. We zijn ook daar een tweetal uurtjes gebleven, om dan terug naar huis te rijden. Langer in de auto gezeten dan op het strand eigenlijk...maar hier is dat dus normaal :-).
Gisteren ben ik naar de les in Sectur geweest. Ik ging gewoon kijken, want me inschrijven lijkt me nutteloos. Echter, in de clase avanzada was een vrouw tekort, dus kwam Wilfredo (ik ontmoette hem vrijdagavond) me halen om mee te dansen. Heel grappig, want ik ken de passen van de gevorderden niet, en de basis is ook compleet anders dan wat ik in België gewoon ben. Gelukkig leer ik snel, het was wel leuk. Nadien ben ik met Luis, een andere man die ik vrijdag leerde kennen, gaan eten in een Peruviaans restaurant waar ik ooit al eens geweest was. Zalige keuken, een heel ander niveau dan de Amerikaanse ketens!
Zo, jullie zijn weer up-to-date. Vandaag ga ik naar de cinema gaan, morgen naar een baile van de universiteit waar Iliana werkt/studeert. Morgen is het Dia de Lempira, ik ga proberen 's morgens naar het kinder te gaan, om de kindjes te kunnen zien in hun typische klederdracht. Ik verwacht me al aan kanonschoten om 5:00, net zoals mijn allereerste morgend hier drie jaar geleden.
Ah ja, nog een typisch ding: "esto no es carne". Hoe vaak ik dat alweer gehoord heb! Pizza met hesp en salami, dat is toch vegetarisch? Spaghetti met worst, dat mag je toch eten? En geen vlees eten, dat is toch ongezond? Tja, ik was de enige van de hele AFS-groep twee jaar geleden die nooit ziek is geworden. Dat zegt toch wel veel vind ik ;-).
Ik ben dinsdags naar het kinder geweest, en vrijdags naar Sectur. Dat zijn twee plaatsen waar ik toch wel wat tijd heb doorgebracht tijdens mijn AFS-jaar hier. Ik heb de escuela bezocht, zodat ik enkele kinderen kon terugzien aan wie ik nog les heb gegeven. In Sectur is er op vrijdagavond een club. Dat wil zeggen dat iedereen die les volgt er kan gaan dansen met iedereen. Heel plezant, maar we gingen al om 23:30 naar huis :-( veel te vroeg naar mijn zin.
Ik ben met Fany ook naar de mall gegaan. Jammer genoeg heb ik me laten meeslepen door een 3x1 bij een juwelenkiosk. Dat maakt dat ik eigenlijk geen centjes meer mag uitgeven tot Vincent komt. Dom, dom, dom, aangezien ik nog zoveel wil kopen! Gisteren ben ik gaan shoppen in het Guamilito, de toeristenmarkt van San Pedro. Ik heb de helft van mijn cadeautjes al gekocht, dus nog minder om uit te geven. Voor mezelf heb ik nog niet veel gekocht tot hiertoe, buiten eten en drank.
Ok, terug naar het weekend, dat toch wel typisch Hondurees is verlopen. Zaterdag zouden we naar Wonderland gaan. Dat is een waterpretpark (met glijbanen en zo) hier in SPS. Wij Belgen zouden al vroeg in de ochtend vertrekken, om maximaal te genieten en waar voor ons geld te krijgen. Maar nee hoor, daar denkt de gemiddelde Hondurees niet over na. We zijn in de namiddag gegaan, voor twee uurtjes. Dan is vijf euro toch veel geld, maar ja...
Zaterdagavond zouden we uitgaan. Iliana haar neef (remember him?) was hier voor het weekend, vandaar. Met zijn zessen de auto in (het record momenteel ligt op 7), op weg naar de disco. Eerste plaats waar we terecht komen: privefeestje, dus verboden toegang. Terug de auto in, rumbo a la zona viva... Tweede halte, M.poly (monopoly): Ilsy had geen identiteitskaart bij, dus mocht ze niet binnen. Iliana en ik hebben nog met de eigenaar gepraat, zonder resultaat. Derde halte, Hibou (zelfde keten als in La Ceiba): David mocht niet binnen zonder kraagje (die kerel weet zich echt niet te kleden... de kleren maken de man...ahum). Vierde halte, Lua: Ilsy en de andere meiden stappen reeds vroeger uit, zodat Ilsy kan binnengaan met het rijbewijs van Iliana. Wij gingen eerst nog parking zoeken. Iliana rijdt een straat in, en wordt tegengehouden door de politie (otra vez!). Ze kan haar rijbewijs niet laten zien, want Ilsy heeft dat. Ze belt Ilsy, zij komt achterna. Probleem: Iliana was een eenrichtingstraat ingereden. We hadden dat echt niet gemerkt, eigenlijk waren we gewoon parking aan het zoeken. Ze zouden haar een boete geven van 700 lps. Al final heeft ze eens heel lief geglimlacht, en is ze er met een verwittiging vanaf gekomen. Dus...na ongeveer anderhalf uur konden we eindelijk aan onze uitgaansavond beginnen!
Het was leuk, maar de sfeer in La Ceiba is stukken beter! De kerels die me aanspraken om te dansen, waren te direct, vielen met de deur in huis. Ik probeerde altijd beleefd af te wijzen, maar na de derde keer werd ik wat krikkel, en begon ik stevigere taal te gebruiken. Dat is hier eigenlijk not done, maar als een "no, gracias" niet volstaat, wat kan ik dan doen?
Zondag gingen we een dagje naar de zee. Opnieuw een erg typische dag. We zouden vertrekken rond 11:00, maar vertrokken twee uur later. In Puerto Cortes gingen we eerst nog wat chips en frisdrank kopen in een supermarktje. We kwamen aan het eerste strand, stapten uit, aten en dronken wat, en beslisten dat het daar toch niet zo mooi was. Terug de auto in, naar het volgende strand. Weer hetzelfde ritueel, weer de auto in, weer naar een ander strand. Bij het derde strand zijn we gebleven, maar het was er niet aangenaam vertoeven. Ik kende Puerto Cortes al langer, de stranden zijn er vuil, het zeewater ook. Afval langs alle kanten. We zijn ook daar een tweetal uurtjes gebleven, om dan terug naar huis te rijden. Langer in de auto gezeten dan op het strand eigenlijk...maar hier is dat dus normaal :-).
Gisteren ben ik naar de les in Sectur geweest. Ik ging gewoon kijken, want me inschrijven lijkt me nutteloos. Echter, in de clase avanzada was een vrouw tekort, dus kwam Wilfredo (ik ontmoette hem vrijdagavond) me halen om mee te dansen. Heel grappig, want ik ken de passen van de gevorderden niet, en de basis is ook compleet anders dan wat ik in België gewoon ben. Gelukkig leer ik snel, het was wel leuk. Nadien ben ik met Luis, een andere man die ik vrijdag leerde kennen, gaan eten in een Peruviaans restaurant waar ik ooit al eens geweest was. Zalige keuken, een heel ander niveau dan de Amerikaanse ketens!
Zo, jullie zijn weer up-to-date. Vandaag ga ik naar de cinema gaan, morgen naar een baile van de universiteit waar Iliana werkt/studeert. Morgen is het Dia de Lempira, ik ga proberen 's morgens naar het kinder te gaan, om de kindjes te kunnen zien in hun typische klederdracht. Ik verwacht me al aan kanonschoten om 5:00, net zoals mijn allereerste morgend hier drie jaar geleden.
Ah ja, nog een typisch ding: "esto no es carne". Hoe vaak ik dat alweer gehoord heb! Pizza met hesp en salami, dat is toch vegetarisch? Spaghetti met worst, dat mag je toch eten? En geen vlees eten, dat is toch ongezond? Tja, ik was de enige van de hele AFS-groep twee jaar geleden die nooit ziek is geworden. Dat zegt toch wel veel vind ik ;-).
dinsdag 12 juli 2011
un hotel ocho estrellas
Een weekendje Ceiba dus, laat ik even de avonturen op een rijtje zetten. We vertrokken, naar traditie, later dan gepland. Een roadtripje met zijn vijven: vier vrouwen en de neef van Iliana. Die neef was de jongste van de groep, 20 jaar, en was al jaren niet meer in Honduras geweest. Hij woont in Atlanta.
Vrijdagavond gingen we eerst naar de supermarkt. Terug in het huis van Iris, een vriendin van Iliana die overigens zelf op reis was, gingen we koken en een flesje vodka kraken. Alles rustig, tot op een zeker moment het elektrische kookvuur vuurwerk begon te maken. Blijkbaar was 1 van de kookvuren stuk, maar wij wisten dat niet. Een klein brandje ook gehad, maar gelukkig alles op tijd kunnen stoppen. We hebben na de opkuis zelfs terug gekookt op de andere vuren. Ik vond dat anders geen goed idee, maar zoals jullie merken, ik zit hier nog he ;-).
Oke, heel die crisis heeft toch wel een uur van onze kostbare tijd ingenomen. Nadien maakten we ons klaar voor een avondje Hibou. De enige goede discotheek die er nog is in Ceiba. Twee jaar geleden was ik erbij toen een andere (superchique) discotheek de deuren opende, maar daar spreken we dus al niet meer van. Ik voelde me minder mooi tussen die drie vrouwen die helemaal opgetut uitgingen. Tja, ik heb mijn uitgaanskledij in Belgie gelaten, en ik heb nog niet geshopt... Whatever, het was leuk.
In Hibou kochten we nog een fles vodka, want op die manier koop je een tafel, dus zitplaatsen. Voor alle duidelijkheid, we dronken vodka met cranberry. Er hing een leuke sfeer, ik had geen gsm mee dus kon niet zien hoe laat het was, dus ik kon ten volle genieten van de avond! Toen ik mijn eerste sigaret ging roken (hier mag ook nergens nog binnen gerookt worden), had ik al snel "touche". Kevin was zijn naam, maar hij had ook al snel begrepen dat ik alleen maar vriendschap zocht.
Met die Kevin heb ik enkele keren gedanst, cava, leuk. Zijn vriend Kelvin wilde ook met me dansen, maar begon meteen te zeggen hoe knap ik was en blablabla... Dat maakte dat hij het na 1 keer verkorven had. Nu, die Kevin kende de dj en heeft ervoor gezorgd dat die wat salsa opzette. Ik heb met hem salsa gedanst, maar ik moest leiden, want (liefje, geloof me) hij kon nog minder dan Vincent. Y eso siendo Hondureño! Maar het was leuk en grappig.
Rond 3:00 gingen we doorgaan. Maar toen was David, onze neef die voor ons ging zorgen supuestamente, erg bezopen. Nu ja, die gast weegt gemakkelijk 100 kilo en had misschien maar een beetje meer dan mij op. Ik weet niet of het enkel van de alchohol was... Dat maakte dat we pas na 5:00 thuis waren. We kregen hem niet mee, Kevin en Kelvin hebben hem mee naar buiten geholpen, dan is hij op het strand gaan liggen, dan begon hij wat ruzie te zoeken, terug gevallen, in de zee gegaan met alle kleren,... pfffffff... Op een zeker moment ben ik behoorlijk kwaad geworden, heb ik de autosleutels genomen en gezegd dat ik wel geld zou achterlaten voor een taxi. Ik kan echt niet om met zatte mensen! Toen heeft het nog een kwartier geduurd, en konden we eindelijk naar huis.
Onderweg heeft de politie ons nog tegengehouden. Ze begonnen tegen mij te praten in het Engels. Maar zij waren niet de eersten die avond, en ik was al slecht gezind door heel de situatie met David, dat ik alleen maar aei "no entiendo". "American citizen?" ay, como me da colera siempre!
Soite, een uurtje geslapen, want we zouden 's zaterdags om 7:00 al vertrekken naar Sambo Creek om een bootje naar Cayos Cochinos te nemen. Flink opgestaan, maar omdat David nog heel lang zijn roes moest uitslapen, en Iliana hem niet wilde achterlaten, bleven we binnen. Putchica, ik haat zo'n situaties echt. Tegen 's middags kon hij eindelijk rechtstaan, en dan hebben we besloten om nog naar Cayos te vertrekken en ginds te overnachten.
Daar verbleven we in een hotel 8 estrellas, met Iliana haar woorden. Een cabaña (hutje) op het strand, IN het zand, met twee stapelbedden. Alles was er duur naar Hondurese normen (20 euro voor de cabaña, 4 euro voor pescado frito, 25 euro voor een dansshow,...). Nu, ik vond het wel leuk om nog eens zo primitief te logeren. Het doet je beseffen hoeveel geluk je hebt.
Om 21:00 ging het licht uit, net daarvoor begon het heel hevig te onweren. Dat was minder leuk. Angstaanjagend als je op een eilandje verblijft waar NIETS is: geen elektriciteit, geen gsmsignaal, geen stenen woningen,... Het heeft toch zeker 3 uur lang geonweerd. Griezelig, maar alweer: ik zit hier rustig te typen.
Zondagmorgen opgestaan om 4:45 om de zonsopgang te zien. Jammer genoeg waren er veel wolken. Nadien genoten van het eilandje, en nog naar twee andere Cayos geweest met het bootje. Al bij al was het een leuk weekend, ook al heb ik enkele minder aangename momenten ervaren.
Ik begin wel erg vermoeid te geraken. Dit weekend weer heel weinig geslapen, en vanmorgen hebben we David teruggebracht naar de familie in Lago de Yojoa. Om 6:00 zijn we vertrokken. Jaja zoetie, ik ben ondertussen al op twee plaatsen geweest waar wij ook naartoe gaan! Hehe... Goed, weer genoeg getypt, alles zo in detail. Hasta luego!
Vrijdagavond gingen we eerst naar de supermarkt. Terug in het huis van Iris, een vriendin van Iliana die overigens zelf op reis was, gingen we koken en een flesje vodka kraken. Alles rustig, tot op een zeker moment het elektrische kookvuur vuurwerk begon te maken. Blijkbaar was 1 van de kookvuren stuk, maar wij wisten dat niet. Een klein brandje ook gehad, maar gelukkig alles op tijd kunnen stoppen. We hebben na de opkuis zelfs terug gekookt op de andere vuren. Ik vond dat anders geen goed idee, maar zoals jullie merken, ik zit hier nog he ;-).
Oke, heel die crisis heeft toch wel een uur van onze kostbare tijd ingenomen. Nadien maakten we ons klaar voor een avondje Hibou. De enige goede discotheek die er nog is in Ceiba. Twee jaar geleden was ik erbij toen een andere (superchique) discotheek de deuren opende, maar daar spreken we dus al niet meer van. Ik voelde me minder mooi tussen die drie vrouwen die helemaal opgetut uitgingen. Tja, ik heb mijn uitgaanskledij in Belgie gelaten, en ik heb nog niet geshopt... Whatever, het was leuk.
In Hibou kochten we nog een fles vodka, want op die manier koop je een tafel, dus zitplaatsen. Voor alle duidelijkheid, we dronken vodka met cranberry. Er hing een leuke sfeer, ik had geen gsm mee dus kon niet zien hoe laat het was, dus ik kon ten volle genieten van de avond! Toen ik mijn eerste sigaret ging roken (hier mag ook nergens nog binnen gerookt worden), had ik al snel "touche". Kevin was zijn naam, maar hij had ook al snel begrepen dat ik alleen maar vriendschap zocht.
Met die Kevin heb ik enkele keren gedanst, cava, leuk. Zijn vriend Kelvin wilde ook met me dansen, maar begon meteen te zeggen hoe knap ik was en blablabla... Dat maakte dat hij het na 1 keer verkorven had. Nu, die Kevin kende de dj en heeft ervoor gezorgd dat die wat salsa opzette. Ik heb met hem salsa gedanst, maar ik moest leiden, want (liefje, geloof me) hij kon nog minder dan Vincent. Y eso siendo Hondureño! Maar het was leuk en grappig.
Rond 3:00 gingen we doorgaan. Maar toen was David, onze neef die voor ons ging zorgen supuestamente, erg bezopen. Nu ja, die gast weegt gemakkelijk 100 kilo en had misschien maar een beetje meer dan mij op. Ik weet niet of het enkel van de alchohol was... Dat maakte dat we pas na 5:00 thuis waren. We kregen hem niet mee, Kevin en Kelvin hebben hem mee naar buiten geholpen, dan is hij op het strand gaan liggen, dan begon hij wat ruzie te zoeken, terug gevallen, in de zee gegaan met alle kleren,... pfffffff... Op een zeker moment ben ik behoorlijk kwaad geworden, heb ik de autosleutels genomen en gezegd dat ik wel geld zou achterlaten voor een taxi. Ik kan echt niet om met zatte mensen! Toen heeft het nog een kwartier geduurd, en konden we eindelijk naar huis.
Onderweg heeft de politie ons nog tegengehouden. Ze begonnen tegen mij te praten in het Engels. Maar zij waren niet de eersten die avond, en ik was al slecht gezind door heel de situatie met David, dat ik alleen maar aei "no entiendo". "American citizen?" ay, como me da colera siempre!
Soite, een uurtje geslapen, want we zouden 's zaterdags om 7:00 al vertrekken naar Sambo Creek om een bootje naar Cayos Cochinos te nemen. Flink opgestaan, maar omdat David nog heel lang zijn roes moest uitslapen, en Iliana hem niet wilde achterlaten, bleven we binnen. Putchica, ik haat zo'n situaties echt. Tegen 's middags kon hij eindelijk rechtstaan, en dan hebben we besloten om nog naar Cayos te vertrekken en ginds te overnachten.
Daar verbleven we in een hotel 8 estrellas, met Iliana haar woorden. Een cabaña (hutje) op het strand, IN het zand, met twee stapelbedden. Alles was er duur naar Hondurese normen (20 euro voor de cabaña, 4 euro voor pescado frito, 25 euro voor een dansshow,...). Nu, ik vond het wel leuk om nog eens zo primitief te logeren. Het doet je beseffen hoeveel geluk je hebt.
Om 21:00 ging het licht uit, net daarvoor begon het heel hevig te onweren. Dat was minder leuk. Angstaanjagend als je op een eilandje verblijft waar NIETS is: geen elektriciteit, geen gsmsignaal, geen stenen woningen,... Het heeft toch zeker 3 uur lang geonweerd. Griezelig, maar alweer: ik zit hier rustig te typen.
Zondagmorgen opgestaan om 4:45 om de zonsopgang te zien. Jammer genoeg waren er veel wolken. Nadien genoten van het eilandje, en nog naar twee andere Cayos geweest met het bootje. Al bij al was het een leuk weekend, ook al heb ik enkele minder aangename momenten ervaren.
Ik begin wel erg vermoeid te geraken. Dit weekend weer heel weinig geslapen, en vanmorgen hebben we David teruggebracht naar de familie in Lago de Yojoa. Om 6:00 zijn we vertrokken. Jaja zoetie, ik ben ondertussen al op twee plaatsen geweest waar wij ook naartoe gaan! Hehe... Goed, weer genoeg getypt, alles zo in detail. Hasta luego!
vrijdag 8 juli 2011
za-lig!
Het is echt zalig om hier te zijn, het voelt als thuiskomen! De mensen zijn hier allemaal zo vriendelijk, iedereen is blij dat ik terug ben, dat ik Honduras niet vergeten ben. Ik ook, het doet me heel goed hier te zijn. Het is een aanpassing, dat wel, maar daar was ik op voorbereid. Eigenlijk kost het me weinig moeite!
Het is moeilijker Nederlands te praten/schrijven. Ook al is mijn Spaans ook nog niet wat het was, ik begin het terug gewoon te worden. 's Morgens vroeg (5:00) en 's avonds na 20:00 gaat het minder goed. Ja, zo vroeg sta ik op! Mijn kamertje is naast het salon, aan de straatkant. Er is enkel een gordijn tussen de kamer en het salon. Elke morgen staat de papa van het gezin op om 5:00, en dan gaat de tv aan. Hondurezen kunnen nu eenmaal niet zonder de televisie. Dus, op dat moment sta ik ook op, want wie me kent weet dat ik niet kan slapen als ik iets hoor.
Maar je hoort me niet klagen. Ik leef rustig, hier thuis (jaja, me siento en casa de verdad!) hang ik mee in de zetel en daarbuiten probeer ik mijn tijd te verdelen onder de vrienden die ik hier maakte. Ik heb al veel mensen terug gezien. Niemand is hard veranderd in die twee jaar, net zoals SPS niet veel veranderd is. Wendy, de nicht van mijn gastfamilie is zwanger van haar tweede zoontje. Dat was wel nieuws voor mij. En de grootste verrassing kwam vanmorgen! Ik had afgesproken met Walter in onze vaste koffieshop. Eerst praatten we over koetjes en kalfjes. Ik vroeg hem waarom hij niet meer in SPS zelf woont. Hij antwoordde dat hij bij iemand in Lima woont. Iemand? Ja, iemand... En dan: "me case el viernes": *shock* vertaling: "ik ben vrijdag getrouwd". Oke, even schrikken!
Jammer genoeg heb ik nog niet de kans gehad om salsa te gaan dansen. Enkele vrienden van Sectur hadden me uitgenodigd om vrijdagavond te gaan, maar Iliana had al een verrassingsreisje gepland waarvan ik niets wist. Tja, anders was het geen verrassing natuurlijk! Ik ga naar La Ceiba dit weekend, joepie :-). Maar ik kijk er ook echt wel naar uit om nog eens goed te kunnen gaan dansen.
Mi kinder heb ik ook nog niet kunnen bezoeken. Ik had afgesproken met profe Alba. Zij gaf twee jaar geleden les in de namiddag. Ik belde haar gisterenmiddag om te zeggen dat ik iets later zou toekomen. "Que si hizo?" Blijkbaar hadden we in de voormiddag afgesproken, want in de namiddag wordt er geen les meer gegeven. Misbegrepen, dus het zal voor een andere keer zijn... Misschien morgen, voor we naar Ceiba vertrekken.
Ik heb ondertussen ook ontdekt dat ik mijn oplader van mijn fototoestel ben vergeten in België. Niet zo fijn natuurlijk. Vandaag ben ik naar RadioShack gegaan om er 1 te kopen. Alles is hier goedkoop, maar deze oplader kostte bijna 60 euro! En het was een gewone universele, niet eens een specifieke voor Lumix. Voorlopig heb ik hem niet gekocht, muy caro, ik maak gewoon heel weinig foto's.
Om af te ronden de typische dingen even op een rijtje zetten: de cucarachas en muggen beginnen zich te vertonen, lastimosamente. Als het regent, zijn er meer. De elektriciteit en het internet vallen nog altijd regelmatig uit. Vooral heel prettig als je in de douche staat (badkamer zonder ramen). Ik drink naar goeie gewoonte 4 a 5 liter water per dag, en ga weinig naar toilet. En maar zweten! En ik ben zoveel lekkere dingen aan het eten en drinken. Sommige lekkernijen was ik vergeten, maar it's all coming back to me! Soite, ik heb al veel te veel verteld denk ik. Bedankt om te komen lezen en tot binnenkort!
Het is moeilijker Nederlands te praten/schrijven. Ook al is mijn Spaans ook nog niet wat het was, ik begin het terug gewoon te worden. 's Morgens vroeg (5:00) en 's avonds na 20:00 gaat het minder goed. Ja, zo vroeg sta ik op! Mijn kamertje is naast het salon, aan de straatkant. Er is enkel een gordijn tussen de kamer en het salon. Elke morgen staat de papa van het gezin op om 5:00, en dan gaat de tv aan. Hondurezen kunnen nu eenmaal niet zonder de televisie. Dus, op dat moment sta ik ook op, want wie me kent weet dat ik niet kan slapen als ik iets hoor.
Maar je hoort me niet klagen. Ik leef rustig, hier thuis (jaja, me siento en casa de verdad!) hang ik mee in de zetel en daarbuiten probeer ik mijn tijd te verdelen onder de vrienden die ik hier maakte. Ik heb al veel mensen terug gezien. Niemand is hard veranderd in die twee jaar, net zoals SPS niet veel veranderd is. Wendy, de nicht van mijn gastfamilie is zwanger van haar tweede zoontje. Dat was wel nieuws voor mij. En de grootste verrassing kwam vanmorgen! Ik had afgesproken met Walter in onze vaste koffieshop. Eerst praatten we over koetjes en kalfjes. Ik vroeg hem waarom hij niet meer in SPS zelf woont. Hij antwoordde dat hij bij iemand in Lima woont. Iemand? Ja, iemand... En dan: "me case el viernes": *shock* vertaling: "ik ben vrijdag getrouwd". Oke, even schrikken!
Jammer genoeg heb ik nog niet de kans gehad om salsa te gaan dansen. Enkele vrienden van Sectur hadden me uitgenodigd om vrijdagavond te gaan, maar Iliana had al een verrassingsreisje gepland waarvan ik niets wist. Tja, anders was het geen verrassing natuurlijk! Ik ga naar La Ceiba dit weekend, joepie :-). Maar ik kijk er ook echt wel naar uit om nog eens goed te kunnen gaan dansen.
Mi kinder heb ik ook nog niet kunnen bezoeken. Ik had afgesproken met profe Alba. Zij gaf twee jaar geleden les in de namiddag. Ik belde haar gisterenmiddag om te zeggen dat ik iets later zou toekomen. "Que si hizo?" Blijkbaar hadden we in de voormiddag afgesproken, want in de namiddag wordt er geen les meer gegeven. Misbegrepen, dus het zal voor een andere keer zijn... Misschien morgen, voor we naar Ceiba vertrekken.
Ik heb ondertussen ook ontdekt dat ik mijn oplader van mijn fototoestel ben vergeten in België. Niet zo fijn natuurlijk. Vandaag ben ik naar RadioShack gegaan om er 1 te kopen. Alles is hier goedkoop, maar deze oplader kostte bijna 60 euro! En het was een gewone universele, niet eens een specifieke voor Lumix. Voorlopig heb ik hem niet gekocht, muy caro, ik maak gewoon heel weinig foto's.
Om af te ronden de typische dingen even op een rijtje zetten: de cucarachas en muggen beginnen zich te vertonen, lastimosamente. Als het regent, zijn er meer. De elektriciteit en het internet vallen nog altijd regelmatig uit. Vooral heel prettig als je in de douche staat (badkamer zonder ramen). Ik drink naar goeie gewoonte 4 a 5 liter water per dag, en ga weinig naar toilet. En maar zweten! En ik ben zoveel lekkere dingen aan het eten en drinken. Sommige lekkernijen was ik vergeten, maar it's all coming back to me! Soite, ik heb al veel te veel verteld denk ik. Bedankt om te komen lezen en tot binnenkort!
maandag 4 juli 2011
llegue bien en Honduras!
Een anekdote: op het vliegtuig onderweg naar Londen, begin ik een babbel met mijn buurmeisje. De normale gespreksonderwerpen op weg in de lucht: naar waar, hoe lang, plannen,... Ine heet het meisje, en ze weet me te vertellen dat er op dezelfde vlucht iemand zit die ook naar Honduras gaat. Al snel ontdek ik dat het om Sarina gaat, een Belgische die op schoolprogramma was toen ik mijn projectprogramma uitvoerde. Toch wel een heel grappig toeval, niet?
Ik schrijf kort om jullie te laten weten dat ik goed ben toegekomen. Het was een vermoeiende reis, maar het was het natuurlijk wel waard! Van tropische stormen niets te merken voorlopig, hoewel het orkaanseizoen wel voelbaar was in de lucht. Alles prima in orde hier, het is zalig om terug bij de familie Crespin te zijn! Binnenkort misschien meer nieuws, nu ga ik me terug sociaal opstellen :-) .
Ik schrijf kort om jullie te laten weten dat ik goed ben toegekomen. Het was een vermoeiende reis, maar het was het natuurlijk wel waard! Van tropische stormen niets te merken voorlopig, hoewel het orkaanseizoen wel voelbaar was in de lucht. Alles prima in orde hier, het is zalig om terug bij de familie Crespin te zijn! Binnenkort misschien meer nieuws, nu ga ik me terug sociaal opstellen :-) .
zondag 3 juli 2011
faltan 4 horas
Nee hoor, ik lig er niet van wakker. Ik heb ervoor gekozen niet te slapen de nacht voor mijn vertrek. Vincent wilde graag nog iets gaan drinken met de vrienden, dus werd mijn plan om op café te blijven tot ongeveer 4:00. Nadien zou ik nog snel thuis gaan douchen, en dan naar de luchthaven vertrekken. Echter, Vincent kreeg het wat moeilijk, en wilde toch nog eventjes gaan slapen. Dus nu zijn we thuis, maar ik blijf dapper wakker.
Nu ja, dapper wakker blijven... Ik durf niet gaan slapen. Ik voel me echt 'op', het laatste trimester van het schooljaar eist zijn tol. Het was voor mij een zwaar schooljaar, de combinatie van werken, studeren en huishoudelijke taken was erg moeilijk voor mij. De laatste maanden raakte ik 's morgens héél moeizaam uit bed, ook sliep ik een heel schooljaar overdag telkens wanneer ik dacht daar tijd voor te hebben.
Om die reden voel ik me nu leeg, ik ben uitgeput. Daarom durf ik niet gaan slapen, want ik ben bang dat ik niet wakker geraak. Ook al heb ik zo uitgekeken naar dit moment, ik denk dat ik mijn vlucht zou kunnen missen. Niemand voelt wat ik voel, ik wéét gewoon dat de beste keuze momenteel is dat ik mezelf nog eventjes dat tikkeltje verder drijf. Met een beetje geluk kan ik dan eindelijk ook eens slapen op een vliegtuig!
Vandaag controleerden we het weerbericht voor SPS. Viel dat even tegen: bliksemschichten al zeker tot donderdag. Toch even nagekeken in de krant. En ja hoor: tormentas tropicales. Afgelopen dinsdag was voor mij een voorsmaakje van wat komen zal: tropische stormen. Daarenboven zou er een orkaan onderweg zijn van Mexico naar Honduras. Tja, ik had het kunnen weten, het is nu eenmaal orkaanseizoen.
Mijn plannen voor maandag vallen dus misschien wel (letterlijk) in het water. Ach, we zien wel, zo kennen we Honduras! Hier thuis is alles wel goed gekomen, buiten de poets. Dat wilden we dit weekend ook doen, maar de tijd ontbrak ons. Ik heb via twee skypegesprekken voor de laatste hotelboekingen gezorgd, en vandaag (gisteren?) maakte ik eindelijk mijn koffers. Twee keer dertien kilogram, ik heb nog veel plaats over om vanalles te kopen! Eigenlijk hoefde ik zelfs geen twee koffers, maar je weet maar nooit wat ik allemaal wil meebrengen :-).
Nu goed, ik typ te snel, dus de tijd gaat niet vooruit. Seffens zal ik nog een beetje surfen of zo. Hopelijk krijg ik het komende uur nog gevuld, zodat ik nadien verder kan gaan met de rest van de planning. Een fris doucheke (jups, koud, al een maand lang aan het oefenen), en dan rumbo al aeropuerto! Hasta la proxima amigos!
Nu ja, dapper wakker blijven... Ik durf niet gaan slapen. Ik voel me echt 'op', het laatste trimester van het schooljaar eist zijn tol. Het was voor mij een zwaar schooljaar, de combinatie van werken, studeren en huishoudelijke taken was erg moeilijk voor mij. De laatste maanden raakte ik 's morgens héél moeizaam uit bed, ook sliep ik een heel schooljaar overdag telkens wanneer ik dacht daar tijd voor te hebben.
Om die reden voel ik me nu leeg, ik ben uitgeput. Daarom durf ik niet gaan slapen, want ik ben bang dat ik niet wakker geraak. Ook al heb ik zo uitgekeken naar dit moment, ik denk dat ik mijn vlucht zou kunnen missen. Niemand voelt wat ik voel, ik wéét gewoon dat de beste keuze momenteel is dat ik mezelf nog eventjes dat tikkeltje verder drijf. Met een beetje geluk kan ik dan eindelijk ook eens slapen op een vliegtuig!
Vandaag controleerden we het weerbericht voor SPS. Viel dat even tegen: bliksemschichten al zeker tot donderdag. Toch even nagekeken in de krant. En ja hoor: tormentas tropicales. Afgelopen dinsdag was voor mij een voorsmaakje van wat komen zal: tropische stormen. Daarenboven zou er een orkaan onderweg zijn van Mexico naar Honduras. Tja, ik had het kunnen weten, het is nu eenmaal orkaanseizoen.
Mijn plannen voor maandag vallen dus misschien wel (letterlijk) in het water. Ach, we zien wel, zo kennen we Honduras! Hier thuis is alles wel goed gekomen, buiten de poets. Dat wilden we dit weekend ook doen, maar de tijd ontbrak ons. Ik heb via twee skypegesprekken voor de laatste hotelboekingen gezorgd, en vandaag (gisteren?) maakte ik eindelijk mijn koffers. Twee keer dertien kilogram, ik heb nog veel plaats over om vanalles te kopen! Eigenlijk hoefde ik zelfs geen twee koffers, maar je weet maar nooit wat ik allemaal wil meebrengen :-).
Nu goed, ik typ te snel, dus de tijd gaat niet vooruit. Seffens zal ik nog een beetje surfen of zo. Hopelijk krijg ik het komende uur nog gevuld, zodat ik nadien verder kan gaan met de rest van de planning. Een fris doucheke (jups, koud, al een maand lang aan het oefenen), en dan rumbo al aeropuerto! Hasta la proxima amigos!
Abonneren op:
Posts (Atom)