bureaucratie in een apenland

Zo, de vakantie zit er weer bijna op.  Helaas heb ik amper iets gedaan van de dingen die ik dacht te doen.  Met dit slechte weer was ik echt niet gemotiveerd om te beginnen aan de lentepoets.  Dat past niet in mijn wereld: lentepoets zonder lenteweer.  Voor school, en dan vooral de werkgroep talensensibilisering, heb ik eveneens heel weinig gedaan.  Geen inspiratie luidt daar het excuus.  Wat ik dan wel deed?  Wel, ik ontdekte de nadelen van ons ingewikkelde land met zijn vele besturen.

Voor wie het vergeten was: Iliana komt ons bezoeken!  Op het eerste zicht leek ze geluk te hebben: ze is niet visumplichtig.  MAAR al snel ontdekten we dat ze om over te stappen in de VS wel een visum nodig had.  Dat probleem wisten we te omzeilen door een duurder vliegticket over El Salvador en Madrid.

Om zeker te zijn dat ze geen problemen zou ondervinden aan onze douane, informeerde ik me nogmaals bij de dienst vreemdelingenzaken.  Dit was het antwoord dat ik ontving:

" Mevrouw,

Inwoners van Honduras hebben inderdaad geen visum nodig voor een verblijf van max. 90 dagen / 6 maanden. Mevrouw zal bij haar reis naar België echter wel moeten beschikken over de documenten die nodig zijn voor de visumaanvraag, behalve het visumaanvraagformulier uiteraard. Meer informatie hierover kan u terugvinden op onze website: https://dofi.ibz.be/sites/dvzoe/NL/Gidsvandeprocedures/Pages/Prive-bezoek.aspx

Met vriendelijke groeten,"

Begrijpe wie begrijpen kan, maar ons lijkt het redelijk stupide dat iemand alle documenten voor een visumaanvraag moet voorleggen, behalve de visumaanvraag zelf.  Tja, regels zijn regels, dus ik bracht Iliana hiervan op de hoogte.  De ziekteverzekering die belachelijk hoge kosten dekt, heb ik intussen online gevonden, zij zal ze normaal gezien tijdig afsluiten.  Een uitnodigingsbrief, daar zal ik ook voor zorgen.  En omdat ik niet wil dat ze hoeft te bewijzen dat ze over voldoende geld beschikt (ik weet trouwens niet of dat het geval is, dat is ook de reden dat wij een deel van haar kosten op ons zullen nemen), dacht ik haar ten laste te nemen.

(Nu volgt veel tekst met veel details, het is tenslotte mijn beleving van de hele zaak.)

Op 14 februari, in de krokusvakantie, ging ik naar het stadhuis.  Ik had op voorhand het document voor tenlastenneming al ingevuld en kopieerde ook mijn loonfiches al.  Ik betaalde mijn busritje naar het centrum, wachtte een kwartier tot het mijn beurt was, en kreeg te horen dat mijn gekopieerde loonfiches niet aanvaard konden worden.  Neen, die kopieën moeten zij zelf nemen, want dit zijn misschien valse fiches.  Busticket terug naar huis, originele loonfiches opgehaald, busticket terug, nieuw ticket, nieuwe wachtrij, kwartier later bij een andere dame.  Deze mevrouw bracht alles in orde (ongelooflijk veel stempels), ongeveer twee weken later zouden de nodige stempels van Brussel er ook moeten opstaan.  Ik vertrok weer naar huis.

Zes weken later is het paasvakantie.  En ik kreeg nog steeds geen nieuws over de tenlastenneming waar ik 15 euro voor betaald had.  Vorige week donderdag ging ik terug naar het Huis van de Mechelaar.  Deze keer wachtte ik 20 minuten eer het mijn beurt was.  De medewerkster van de dienst bevolking gaf me nog de kans niet om te gaan zitten.  Ze zei me dat de stad van zo'n tenlastennemning nooit nog nieuws krijgt, dat ik beter contact zou nemen met "buitenlandse zaken of de ambassade van het land waaruit uw vriendin komt".  

Thuisgekomen zocht ik het telefoonnummer van de Hondurese ambassade in België.  Ik belde er naar, totaal onvoorbereid.  Uiteraard spreken de mensen daar Spaans!  En ik kan wel Spaans, maar 'tenlastenneming' dat staat niet in mijn woordenboek...  Na 4 minuten van omschrijven en te horen "no le entiende", gaf ik het op.  Ik bedankte de vrouw en zei haar dat ik zou terugbellen als ik de vertaling voor de naam van het document kende.

Ik zocht het telefoonnummer van buitenlandse zaken.  Geen al te vriendelijke man aan de lijn: "Dat is niet bij ons, u contacteert daarvoor beter de dienst vreemdelingenzaken."  De man gaf mij het telefoonnummer, ik alweer aan 't bellen.  Potverdorie, een computerstem (zo van "druk 1, druk 2"), dat kan Skype niet aan.  Dan maar de GSM om het opnieuw te proberen, met een hogere kost tot gevolg.  De tweede doorschakeling bracht me bij een computerstem die me vertelde wanneer de dienst vreemdelingenzaken bereikbaar was (tot 16:30, het was 16:33).

Vrijdag, een nieuwe dag, een nieuwe oproep naar de dienst vreemdelingenzaken.  Ik toetste netjes 1 en 2 in, en kreeg een vrouw aan de lijn.  "Wat is uw naam?" * operamuziekje * "Voor wie vraagt u de tenlastenneming aan?" * operamuziekje * "Wat is de geboortedatum van die mevrouw?" * operamuziekje * "Uit welk land komt zij?" * operamuziekje * "Vanuit welke gemeente werd dat opgestuurd en wanneer?" * operamuziekje * "Neen, die documenten zijn hier nooit toegekomen.  Ze zijn nog niet in verwerking, maar ik vind zelfs nergens een bewijs dat ze hier ooit zijn geweest.  Misschien gaat u best eens terug langs bij uw gemeente."

Douche in, nieuw busticket, nieuw volgnummer, half uurtje later kom ik bij weer een andere vrouw dan de vorige 3 keren.  Zij ging boven kijken of de documenten wel degelijk verstuurd waren (omg!).  Wachten...want een leerkracht heeft in de vakantie toch niets beter te doen!  Haar collega krijgt telefoon en spreekt mij aan: "Wat is de naam van de persoon die u ten laste wil nemen"?  .... "Oei, dat is wa te lang ze, hier zegt u het zelf maar."  De dame die boven was, wist te me te melden dat de aanvraag op 5 maart verstuurd was (wat ik al een schande vind, als alle stempels en handtekeningen erop staan op 14 februari, dat is al 3 weken).  Zij zou nog eens contact nemen met de dienst vreemdelingenzaken en mij terug opbellen.  (Ik vraag me op zo'n moment af wat die vrouw meer kan vragen dan ikzelf, maar kom, laten doen...ja knikken, lachen en rustig blijven.)

Maandagmorgen telefoon van Caroline Simons, de verantwoordelijke die me vrijdags had verder geholpen op het stadhuis.  De papieren waren inderdaad niet toegekomen in Brussel.  Vroeger stuurden ze die dingen aangetekend op, maar de dienst vreemdelingenzaken moest het dan zelf afhandelen met binnenpost, en dan kwamen papieren niet bij de juiste persoon terecht,...  Er was dus waarschijnlijk iets misgegaan met de post.  Misschien kon ik best nog een langskomen om het dossier opnieuw samen te stellen.  "Maar dan mag u een snelticket vragen, zeg maar dat ik dat gezegd heb."  Weeral snel de douche in, busticket, rit naar de stad.  Ik wacht 5 minuten in de rij en meld de dame aan het onthaal dat Caroline Simons me gebeld heeft rond een tenlastenneming, dat ik een snelticket mocht vragen.  Ik krijg een snelticket en wacht nog een kleine tien minuten eer het aan mij is.  Ook nu kreeg ik weer de kans niet om te gaan zitten.  "Dat is niet bij mij, ik zet u terug in de wachtrij, maar er zijn wel nog 15 wachtenden voor u."  BOEM, daar sta je dan. 15 euro betaald, ondertussen al te veel tijd versleten, te veel extra telefoon- en vervoerskosten.

Ik ga terug zitten, redelijk geërgerd.  Ik zucht luid, en telefoneer Vincent.  Ik meld hem dat ze in Mechelen eens in opleiding mogen gaan bij zijn mama in Lier.  Dat die communicatie op niks trekt.  Dat ik een snelticket mocht vragen en toch terug met 15 wachtenden voor mij zit.  Dat ik het KOTSBEU ben!  Na dat gesprek ging ik marginaal buiten tegen de raam plakken met mijn neus, terwijl ik een sigaret rookte.  Niet dat mijn volgnummer terug tevoorschijn kwam hoor...

Ik ging terug binnen, was ondertussen al zeer hard aan het zweten van de stress, en besloot opnieuw aan te schuiven aan het onthaal.  Ik moest en zou een verantwoordelijke spreken, dit kon niet meer!  Terwijl ik daar stond te wachten, passeerde er een vrouw met een badge.  "Bent u de verantwoordelijke?"  Ze wist niet goed wat antwoorden, maar hielp me toch maar verder.  Ondertussen heb ik dit verhaal al te vaak mogen herhalen...

Een klein uur nadat ik mijn eerste volgnummer kreeg, werd ik eindelijk geholpen. Mijn dossier werd opnieuw samengesteld.  De medewerkster belde Caroline voor wat extra telefonische  ondersteuning.  Caroline stelde voor om zélf het dossier naar Brussel te brengen, "dan bent u toch al zeker dat het daar is toegekomen".  Niet met mijn goesting, maar het leek me beter dan nog een derde keer terug te komen voor dezelfde stempeltjes.

Dinsdag: douche, treinticket naar Brussel-Noord, de weg zoeken, aangekomen bij het onthaal van de dienst vreemdelingenzaken.  Achter het raampje een Waal die Nederlands probeert te spreken met veel te veel Franse woorden tussen.  Met wie ik een afspraak heb?  Met niemand, ik kom godverdomme gewoon papieren afgeven.  "Dat is niet de procedure, u vindt de procedure op deze site (ondertussen schuift hij een blad onder het venster), of u kan dit telefoonnummer bellen.  Dat moet via de commune.  Wij aanvaarden geen papieren.  U moet naar de gemeente."  JEEZES!  Meneer, ik heb net 10 euro betaald om van Mechelen naar Brussel te komen, omdat mijn gemeente mij naar hier stuurt, omdat de papieren anders toch niet toekomen.  "Dat is niet de procedure, de gemeente moet stempels zetten."  Ik duw de papieren tegen het venster: "Hier staan stempels, en hier, en hier!". "Neen, dat is niet de procedure, dat moet via de commune".  Oké, dan wil ik NU uw baas spreken.  "Ik bén de baas".  Ik geloof u niet, ik wil dat u nu uw baas opbelt, en anders zal ik eens langsgaan bij de minister.  "Madame, ik begrijp u, maar u moet de procedure volgen."  Ah, u wil uw baas niet opbellen?  Dan wil ik uw naam.  "Neen, die geef ik niet".  Ik wil uw naam, u werkt voor de burgers, u bent verplicht u kenbaar te maken als mensen dat vragen.  "Ik geef mijn naam als u uw identiteitskaart geeft".  Nee, die geef ik niet, want u hebt dat recht niet.

Ik bel naar de stadsdiensten van Mechelen.  Ik leg uit dat ik in Brussel sta, dat ik daar wordt weggewuifd, dat Caroline Simons me had aangeraden zelf naar hier te komen,...  "Caroline werkt niet vandaag."  Ja, maar ik sta hier wel en ben niet van plan om hier weg te gaan.  Kan ik misschien morgen terugkomen en mijn 15 euro terugkrijgen?  Ik ben het echt beu, echt wel!  "Daar kan ik niet over oordelen, bel morgen nog eens terug".

De man gaapt me nog steeds aan met een arrogante houding.  Hij blijft weigeren zijn overste erbij te halen, hij blijft weigeren zijn naam te geven.  Ik bedenk wat ik nog kan doen.  Niet veel, want mijn belkrediet is intussen ook bijna op, dus dat telefoonnummer bellen dat de man me de hele tijd aanreikt, dat zal niet gaan.  Tenzij ik eerst ergens belwaarde ga kopen...

FUCK YOU, FUCKING BELGIË!  IK KOM TERUG!

Buitengekomen rook ik mee een sigaret met de mensen die er staan.  Ik spreek willekeurig iemand aan, in de hoop iemand te vinden die boven (letterlijk en figuurlijk) de arrogante Waal werkt.  "Werkt u voor de dienst vreemdelingenzaken?" Ach ja, Brussel, slechts één persoon blijkt Nederlands te verstaan.  Een schande is het!  Deze vrouw werkte niet bij de dienst, maar zag wel regelmatig mensen die in alle staten buiten kwamen.  Ze zei me dat de man aan het onthaal zeker niet de baas is, misschien wel de baas van het onthaal (haha, dat klinkt echt dom).  Ze raadde me aan te kalmeren en terug naar huis te gaan.

Maar dat ging niet gebeuren.  Na 4 dagen van rondlopen tijdens mijn vakantie, was ik vastberaden Brussel niet te verlaten vooraleer ik mijn documenten had afgegeven.  Dus, terug naar het station om een herlaadkaart te kopen.  Onderweg terug naar het WTC, begon ik al te bellen.  Ik drukte flink op 1 voor Nederlands, en op 2 voor kort verblijf.  Muziekje..."onze lijnen zijn nog steeds bezet, even geduld" (X5)

"Bonjour, goeiemiddag" (What the fuck?  Ik heb daarnet toch op 1 gedrukt voor Nederlands?).  Ik begin mijn lange uitleg weeral.  En ik maak duidelijk dat ik niet vertrek tot iemand me verder helpt.  "Ik ga even iemand contacteren van de dienst kort verblijf".  (Opnieuw: What the fuck?  Ik heb op 2 gedrukt!)  * muziekje * "Ja, mevrouw, per uitzondering zullen wij uw documenten aanvaarden, maar dat is buiten de procedure, normaal....bla bla bla...Blijf nog even aan de lijn, dan bel ik iemand van het onthaal om te zeggen dat ze uw formulieren mogen aannemen."  Daar zit ik dan, kijkend hoe de vrouw van het onthaal (de man was helaas al weg) telefoon krijgt, wachtend tot ik geen muziekje meer hoor.  

In ieder geval, om het verhaal niet nog langer te maken: mijn papieren zijn aangenomen door de vrouw.  Ze zei me dat de man wel degelijk de baas was.  Ik heb gezegd dat hij zich toch aan een klacht mag verwachten.  

Nu wordt het afwachten hoe objectief mijn dossier bekeken zal worden.  Want voor hetzelfde geld gaan ze nu een negatief advies geven omdat ik zo'n attitude had.  Maar sorry, de communicatie tussen alle diensten laat echt te wensen over!  Ik wil gewoon iets goed doen voor iemand en word naar het kastje van de muur gestuurd.  Een apenland, dat is het hier!  Dat besef ik nu maar al te goed!  

De tenlastenneming heeft me ruw geschat al 50 ipv 15 euro gekost.  Maakt allemaal niet uit, maar dat is weer 35 euro minder om met Iliana een terrasje te gaan doen.

Hopelijk bereiken de gestempelde documenten Mechelen voor het einde van deze maand.  Want Iliana moet de originele formulieren kunnen voorleggen.  Dat betekent dat ik ze nog zal mogen opsturen naar Honduras.  En dat duurt al gauw 2 maanden, als ze dan al toekomen...

Wat een klucht, bureaucratie!