de kracht van muziek

Ik neem mezelf voor dat ik het bij de kern hou. Dat zal niet evident zijn. Maar ik weet dat ik intussen mijn mening heel duidelijk onder woorden bracht en dat soms de focus beter verlegd wordt. Dus ik zal mijn best doen om het niet over de huidige situatie te hebben. Hoewel de situatie -uiteraard- tot deze post leidt.

Dat ik muziek belangrijk vind, dat is geweten. Enkele jaren geleden zette ik zelfs een playlist op mijn startpagina. De aandachtige lezer zal opmerken dat de playlist af en toe verandert. De geïnteresseerde mens (lezer) zal de muziek zelfs opzoeken en beluisteren. Niet dat ik dat verwacht. Maar eigenlijk wel. Dubieuziteit, soy quién soy.

Jawel, ik ben wie ik ben en af en toe verzin ik dus ook woorden. Moet kunnen. Moet mogen.

Zonder het over deze tijd te willen hebben, an sich, maakt deze tijd wel weer duidelijk hoe belangrijk muziek voor mij is. Ik noem het "mijn momentjes", en ik streef ernaar om er dagelijks minstens één te ervaren. Niet dat dat altijd lukt, maar vaak toch wel. Ik kan ze niet plannen, ze overvallen me gewoon.

Terwijl ik werk, heb ik altijd muziek opstaan. Ik heb veel muziek: een dikke 9000 liedjes. Ik speel muziek altijd op shuffle. Ik word graag verrast. (door de muziek) Soms lijkt mijn Ipod echt te weten wat ik nodig heb, soms zit ie er volledig naast. In ieder geval, mijn momentjes, die komen gewoon, als een verrassing.

Ik kan die momentjes niet plannen. Want wat vandaag werkt, werkt misschien morgen niet. Ik ben niet altijd in dezelfde stemming dus het is telkens andere muziek die 'het' doet. Hoewel sommige liedjes het telkens opnieuw lijken te doen. Maar toch ga ik het niet opzoeken. Want zo werkt dat niet.

Waarom muziek? Tja, dat hoeft geen uitleg, geloof ik. Ik ben een danser. Ik dans. Dat is wat ik doe. Niet dansen, niet leven. Dat is mijn motto.  Jawel, ik krijg het even moeilijk om er niet dieper op in te gaan. Want akkoord, dansen kan je altijd en overal. Maar het is meer dan dat. Het gaat ook om de connectie in dans. Maar goed, daar ga ik niet over uitweiden, nu. Ik ben er trouwens redelijk zeker van dat ik dat al wel eens benoemde, hier.

Dans dus. Maar ook zang.
Ik weet dat ik niet kan zingen. Ik zing vals. Maar wat interesseert mij dat? Zingen is deel van mijn momentje! Dansen en zingen! Bam! Nah!
Idealiter zou ik nu de playlist aanvullen met die liedjes die het al teweegbrachten. Maar dat ga ik niet doen. Nee, dat ga ik niet doen.
Je mag het altijd eens vragen hé! Weet wel dat het vaak Spaanstalige liedjes zijn. Maar lang niet altijd hoor! Soms is het ook een liedje dat me terug naar mijn veel jongere jaren brengt. Zoiets van in Illusion of La Rocca vroeger. En neen, dat zijn niet altijd meezingers. Behalve Dark Beat van Oscar G, om er dan toch eens één te noemen.

Muziek dus. Thuis is het de Ipod, op shuffle. In de auto gaat het tegenwoordig anders. In mijn eigen auto was het de radio (StuBru) en als er te veel zever op was cd'tjes. Cd'tjes met Latin, off course. Maar mijn auto is verkocht. En nu is de auto van anders. Haha. Few will get this! Maar in de auto nu zet ik Spotify op. Dat kost me wel wat data.

Natuurlijk kan ik op voorhand lijsten downloaden en lokaal muziek afspelen. Maar dan kan ik even goed van mijn sd-card muziek afspelen. Het is juist mijn bedoeling om af en toe ook eens iets nieuws te leren kennen. Hoewel...als ik er zo over nadenk en eerlijk ben...dat werkt bij mij toch niet zo met Spotify.

Het komt erop neer dat ik voor ik in de auto stap, mezelf bedenk waar ik zin in heb. Ik kom uiteraard altijd bij iets van Latin uit. Meestal bij een artiest, soms bij een bepaalde titel. In ieder geval, dan klik ik op "ir a radio de canción" en dan op shuffle. Weinig verrassingen dan, eigenlijk. Want ik start wel altijd met een klassieker. That's me.

Ik heb hier eigenlijk al bijzonder veel getypt. Mogelijk haakten sommigen al af. Tja. Anderzijds is het toch eens verfrissend, zo'n post zonder mijn expliciete mening? Whatever. Wat ik zeker nog wilde zeggen, ging over nieuwe muziek. Op Spotify kan je zo'n lijst maken met je favoriete nummers. 't Is te zeggen, je kan eigenlijk lijsten maken van eender wat. Maar dat is ook een optie. Hartje aanklikken en het gaat naar je lijst met favorieten.

Wel, op mijn favorietenlijst staan twee liedjes. Ik denk zelfs dat ze allebei op mijn playlist staan momenteel. Ze hebben er alleszins al allebei opgestaan. Uiteraard! Het zijn favorieten! Ze zijn wel zeer verschillend. Het ene is "Into dust", het andere "Duro y suave". Een liedje moet al heel wat teweegbrengen om op die lijst terecht te komen bij mij!

Het gevoel moet er zijn! Into dust kwam op de lijst door de serie The handmaids tale. Met Chris kijk ik naar The blacklist. Daar zit ook zo'n goede muziek in!  MAAR....die muziek blijft nooit hangen. Ik zat er vanavond (vannacht....) over te denken, hoe dat komt. Waarschijnlijk komt het door de snelheid van de serie. Snelle series creëren een zekere sfeer met hun muziek, maar die sfeer verandert ook weer heel snel. Dus tegen het einde van zo'n aflevering, ben je dat moment alweer vergeten. Of zoiets.

Want eerlijk waar, ik ben ervan overtuigd dat ik de sountrack van The blacklist echt moet opzoeken. Driekwart van de muziek is echt wel goed. En door de snelheid vergeet ik de muziek, terwijl ze echt wel mooi is. Lap seg, muziek is een vrouwelijk woord. Jawel, ik ga zo'n dingen wel eens opzoeken terwijl ik zit te bloggen. Lap seg, vrouwelijk.

Geweldig toch! Ik had het nochtans mannelijk ingeschat, terwijl het in mijn beleving toch eerder vrouwelijk was. Oei, ik begin off topic te gaan. Man-vrouw-verhoudingen, rolpatronen. Ai ai! Tijd om echt de nacht op te zoeken, dromenland dus. Doordeweekse nacht en ik zit hier om 1:00 nog te typen. Niet zo ok.

Viruswaanzin

Ik blijf het heel moeilijk hebben met de hele situatie waarin we ons bevinden. De situatie die me mijn vrijheid ontneemt. De situatie die mijn volledige zijn verbiedt om te zijn. Of ik niet wat overdrijf? Het kan dat jij dat vindt. Maar voor mij voelt het wel zo aan. Want dat ene ding dat mij echt tot ontspanning kan brengen, is nog steeds verboden. Alles mag terug, behalve... En dan zijn we er hé. Alle sporten mogen terug, behalve contactsporten. Dus als salsadanser blijf je aan de kant staan. Of je danst alleen met je eigen partner. Dat doet heel het sociale gegeven van salsa dansen dus teniet.

Los van het feit dat ik het onnodig en overdreven vind, al van in het begin, vind ik de exit ook zeer onlogisch. Ik zei twee maanden geleden al tegen Chris dat het eerste dat ik wilde doen een bezoek aan een privésauna was. Ik begreep van in het begin al niet goed waarom die centra gesloten werden. Maar goed, ik begrijp geen enkele maatregel, eigenlijk. Intussen mogen die centra al terug massages en lichaamsverzorgingen aanbieden, maar de private units moeten nog dicht blijven tot begin juli. Begrijpe wie begrijpe kan. Dus aan je lijf laten komen door een onbekende is oké, maar met je eigen bubbel in een ruimte gaan ontspannen niet.

Ik heb al verschillende keren gezegd dat ik de maatregelen in de rusthuizen begrijp. Doch, als ik eerlijk ben, sta ik ook daar niet achter. Ik had het helemaal in het begin al eens over natuurlijke selectie, en daar geloof ik nog steeds in. 't Is omdat de maatschappij verwacht dat ik sociaal wenselijk meedeel dat ik het begrijp, dat ik dat zeg. Want als ik er goed over nadenk, neem je die mensen alles af op het allereinde van hun leven. Zij hebben meer dan twee maanden geen bezoek mogen ontvangen. En nu mag dat wel, maar onder zo'n vorm dat het in het geval van Elzy bijna onmogelijk is.

Elzy wordt vandaag 90 jaar. Straks bezoek ik haar voor de derde keer sinds de versoepeling van de maatregelen. Ik kom er telkens huilend buiten. Want Elzy heeft dementie. Een bezoek was voordien al vermoeiend: Telkens met hetzelfde enthousiasme hetzelfde vertellen als enkele minuten geleden... Nu is dat geworden: Telkens hetzelfde typen op mijn gsm als enkele minuten geleden. Want ik zit daar met een mondmasker, achter plexiglas, en Elzy is heel hardhorend. Dus zij verstaat niet wat ik zeg. Maar ze verstaat vooral niet wat er aan de hand is. "Ga je mee naar boven? Haal François er even bij. Hoe, dat mag niet? Die woont hier toch ook. Haal eens iets om te drinken." En ik heb de standaard tekst "door die ziekte" al op mijn schermpje staan.... Ik mag een half uur op bezoek. Na een kwartier zegt Elzy al een eerste keer dat als al die dingen niet mogen, ik naar huis mag hoor. En dat ze het belachelijk vindt. Zij ook.

Ik werk te hard en te veel. Ik weet dat. Ik word er ook op aangesproken. Soms uit bezorgdheid om mij, maar soms voelt het ook alsof mensen vooral bezorgd zijn om hun eigen vel. Zo van "want ik kan dat niet (omdat ik kinderen heb....*zucht*) en jij verwacht dat wel". Zo voelt het dan. Maar ik leg alleen voor mezelf de lat zo hoog hoor! Ik verwacht niet dat anderen dat ook doen.

Ik zeg wel dit, ook al komt het misschien niet zo goed over: Ik ben heel trots op wat ik doe. Ik ben heel trots op wat ik doe voor mijn leerlingen. Ik ben ook heel trots op mijn leerlingen. Sommigen onder hen maken sprongen vooruit. Ik geloof dat dat door mij komt. Ik geloof dat ik een heel goede leerkracht ben om de leerlingen af te leveren aan de maatschappij. Ik geloof dat ik de juiste persoon ben op de juiste plaats. Ik steek heel veel energie en tijd in elke leerling, maar ik ben er zeker van dat dat hen zo ver vooruit brengt.

Ik werk te hard en te veel. Maar dat doe ik omdat ik niets anders kan doen. Het is mijn vlucht uit de coronawaanzin. Want telkens ik buiten kom, word ik heel droevig, ongemakkelijk, boos ook. Ik word heel boos van het feit dat er door onze overheid voortdurend op ons geweten wordt gespeeld. "Je draagt een mondmasker om anderen te beschermen." Bam! Draai het verdomme eens om! Waarom al die verplichtingen? Draai het verdomme eens om! Maak ervan "je draagt een mondmasker als je jezelf wil beschermen". Ik heb er zoveel last van dat er op mijn geweten wordt gespeeld. Want ja, ik heb een geweten. Maar ik heb ook een mening. En mijn mening wordt volledig genegeerd. Vrij land, weg.

Ik denk heel veel na over niet meer hier leven. Zweden is zeker een optie. Daar hebben ze het tenminste goed aangepakt! Jawel, ik lees de krant ook, en de krant probeert ons wijs te maken dat het slecht gaat in Zweden. Maar net zoals hier: Wie sterft er? Inderdaad, de zwakkeren. Dat is toch gewoon logisch! Ik daag je uit om eens wat dieper te gaan graven. Ik doe dat al van in het begin. Ik vergelijk cijfers met het griepvirus, ik bekijk cijfers in percentages, en ik wacht af tot eind dit jaar om waarschijnlijk te concluderen dat er géén oversterfte was op jaarbasis. Maar dat gaan ze ons niet komen vertellen hoor!

Sieglinde raadde me gisteren de website viruswaanzin.nl aan. Het begon in Nederland, maar ook in België sprongen mensen mee op de kar. Er zijn intussen rechtszaken lopende tegen de Belgische en Nederlandse Staat. Omdat de maatregelen recht ingaan tegen onze rechten als burgers en mensen. Omdat de maatregelen werden afgedwongen alsof we in een politiestaat leven, terwijl dat zogezegd niet waar is. Wij tekenden alvast de petitie en steunden ook financieel. Het doet deugd om gelijkgestemden te vinden.

Want alles is zo vermoeiend! Het is zo vermoeiend om buiten te komen! De hele tijd besef je dat iedereen ermee bezig is. Overal zie je mensen die je niet ziet, omdat ze zichzelf onherkenbaar maken. Overal voel je dat mensen afstand nemen. Daarom blijf ik nog altijd zoveel mogelijk thuis en werk ik om afleiding te hebben. De slachtoffers die deze maatregelen gaan maken zullen honderden keren hoger liggen dat de slachtoffers die het virus maakte. Want men is een maatschappij aan het creëren die mensen niet meer mens laten zijn. Een maatschappij zonder contact. Een maatschappij waarin mensen anderen voortdurend wantrouwen. Mooi (zo ironisch als maar zijn kan).

Wat ik tegenwoordig doe, is rechtuit vragen wat mensen ervan vinden. Niet dat ik dat leuk vind, want de confrontatie met de believers is nooit leuk. Maar als iemand even iets komt langs brengen, vraag ik wel op voorhand of die persoon ook graag binnen komt. Ik benoem dan duidelijk dat ik niet geloof in al die zever en dat bij ons iedereen altijd binnen mag. Maar dat ik geen ongemakkelijk gedoe wil aan de voordeur. Ik vraag er ook bij hoe mensen staan tegenover de afstand.

Meestal willen mensen nog wel binnen komen, maar wensen ze afstand te bewaren. Dat is nog steeds ongemakkelijk. Want ik kan dus niet de deur open houden voor wie binnen komt. Ik moet naar vanachter in mijn gang lopen, zodat de mensen niet te dicht in mijn buurt zouden moeten komen. Wat een gedoe seg. Ach ja. Je weet ook: Ik woon hier en als je me regels oplegt, zal ik die volgen. Maar ik word er zo ongelukkig van!

Vandaag gaat de auto twee keer naar Lier en terug mogen rijden. Normaal, in een normale wereld, zou ik zelf met het openbaar vervoer gaan en dan kon Chris achterna komen met de auto. Maar we leven niet meer in een normale wereld. We leven in een wereld waar we onszelf onherkenbaar moeten maken om anderen te beschermen, als we gebruik willen maken van het vervoer waarvoor we allemaal mee betalen. Awel, daar doe ik niet aan mee. Dus ik rijd met de auto naar Lier, kom terug naar huis en vanavond rijden we met twee terug naar Lier om met mama en Alex te gaan eten.

Nog zo'n grap, de NMBS! Ik heb een abonnement voor een gans jaar. Dure grap: meer dan 1000 euro. Voorgeschoten uit eigen zak. Ik heb eens geïnformeerd in hoeverre het mogelijk is om mijn abonnement voor een stuk te laten overzetten naar volgend schooljaar. Want 17 maart was de laatste keer dat ik de trein nam. Het komt erop neer dat ik dan op 17 maart een mail had moeten sturen. Ja, dat is kei logisch. Wist ik veel dat dit circus zolang ging duren! Wat ik nog wel kan doen, is één of ander achterpoortje gebruiken waarbij ik zelf 45 euro uitgeef om dan iets van een 200 euro terug te kunnen vorderen. Laat dat maar zo. Maar intussen gaan we wel, alweer met het geld van ons allemaal, lopen zwaaien met 10 gratis ritten voor elke Belg. Zolang die ritten op ongemakkelijke wijze moeten gebeuren, mogen ze ze ... (you get it).

Ik besloot om vandaag mijn dag hiermee te beginnen, in plaats van alweer op mijn nuchtere maag te beginnen werken. Ik had dit nodig, want de slapeloze nachten en de dagen vol hoofdpijn zijn er te vaak. Ik ben dit leven zo beu. En er zijn zo weinig plaatsen waar ik mezelf nog mag zijn. Eigenlijk zijn die er niet, buiten mijn eigen kot. En dit. Op mijn blog mag ik mezelf zijn. Hier kan ik ongezouten mijn mening neerschrijven. Ook al weet ik dat ook jij als lezer mogelijk helemaal niet akkoord gaat. Es lo que hay, otra vez, pero ne me gusta para nada!