gedwongen diesel

Voilà, daar komt het!  Het komt, het komt!  En eigenlijk vind ik het leuk!  Goed zo, Fie!  Alleen het opstaan en de autoritten, daar zie ik tegen op.  Maar het ritme, de leerlingen, het werken op school en thuis,...  ja, eigenlijk zie ik het volledig zitten!  Super, toch?  Hoe dat komt?  Geen idee.  Ik denk dat ik een vermoeden heb.  Denk ik.  Maar denken is niet genoeg, voelen evenmin.  Laat ik gewoon blij zijn dat het zo is.

En toch, toch...toch wil ik vandaag niet werken.  Gedwongen, weliswaar.  Want ik zou een hele dag kunnen werken, of enkele uren.  Maar ik doe het niet.  Ik weiger.  Waarom?  Wel, omdat ik dinsdag een hele namiddag tijd ga hebben, want dan overbrug ik op school voor de klassenraad 's avonds.  Dus kan ik dat werk toch beter nog twee dagen laten liggen, mijns inziens.

Het probleem is wel dat ik niet weet hoe ik die tijd wel ga invullen.  En dat is natuurlijk ambetant.  Nog enkele uurtjes, en dan heb ik wel een boeiende bezigheid.  Een spannende bezigheid, eigenlijk!  Dé overdracht!  Net in deze drukte!  Maar het biedt perspectief, en dat is echt nodig.

Want Lolly en ik, het is niet altijd makkelijk.  Gelukkig zien we elkaar echt wel graag, dus het komt wel goed.  Maar op dit moment weet ik niet zo goed wat ik best doe, als het over hem gaat.  Ik tracht eigenlijk zo weinig mogelijk bij hem te zijn.  Echter, misschien vindt hij dat juist niet leuk.  Doch, ik wil hem zijn privacy gunnen.  Voor zover dat kan.  Dus breng ik heel veel tijd door bij mamie, en op andere plaatsen.

Zonder Saar zou ik vandaag al beginnen verhuizen.  Kamperen in mijn eigen appartementje.  Maar dat gaat niet voor haar.  Nu heeft ze terug een thuis, denk ik.  Ze lijkt toch meer op haar gemak de laatste tijd.  Maar ik ben te weinig daar.  En dat gaat nu alleen maar erger worden.  De driehoek Antwerpen, Lier, Mechelen.  Een driehoeksverhouding met drie steden.  Het worden boeiende tijden.

Amai, ik schrik dat ik al zoveel heb geschreven.  Want ik voelde me aanvankelijk niet echt in een schrijfbui.  Zo zie je maar.  Het is gewoon dat ik een bezigheid zocht.  En die heb ik dus hier even gevonden!  Maar nu ik erover nadenk, weet ik plots niets meer.  Dus ik ga stilaan eindigen.  Wel nog even zeggen dat ik eigenlijk een heel mooie lessenrooster heb.  Pijnlijk voor de ochtenden, maar verder mag ik zeker niet klagen.  Het wordt een leuk schooljaar, met leuke vakanties en volgend jaar een jaar lang mijn verjaardag vieren.  Ik zie het zitten!  Zo positief is dat!  Het komt helemaal goed! Helemaal!

En ik voel(de) dat ...

... ik zin heb in een avondje dansen op Bocadero!
... het leuk was.
... ik weer een serieus slaaptekort aan het krijgen ben.
... ik soms te eerlijk ben.
... ik de regen meer dan beu ben.
... de waarheid nog steeds durft kwetsen.
... ik slapeloosheid niet leuk vind.
... ik met gemengde gevoelens uitkijk naar de volgende keer.
... dansen zo belangrijk blijft!
... ik mezelf voortdurend tracht te beschermen.
... enkele nachten vol slapeloosheid voor migraine kunnen zorgen.
... ik toch nog zó kan genieten van bepaalde dingen.
... ik mijn Saartje verwaarloos en me daar schuldig over voel.
... ik mezelf te vaak wil verantwoorden, of zoiets.
... ik niet weet te vinden hoe ik Lolly nog anders kan bedanken.
... voelen een hekel punt blijft.
... het tijd wordt voor nieuw nieuws.
... gewoon voelen en me laten meevoeren misschien ook een optie is.
... terug gaan werken me een beetje angstig maakt.
... ik nog bewuster (dieper?) wil gaan leven!
... stoppen met roken anders zal ingevuld worden.
... ik klaarder ben dan voorheen, hoewel dat geen woord is.
... chaos nog steeds aanwezig is.
... ik dringend de playlist nog eens wil updaten.
... ik vele dingen voel, en ze niet allemaal uitspreek, maar toch op weg ben.
... ik gevoelens nu eenmaal niet kan uitspreken, omdat ik het niet toelaat ze te voelen.
... ik nu andere zaken ga doen, zoals de playlist aanpassen. ;-)
... vanavond top wordt!
 

Fieke heeft ... ....!

Gisteren naar enkele mensen een bericht gestuurd, dat Fieke...  Ja, af en toe zwijg ik ook hier, hé.  Ik kan dat nog steeds.  Maar ik kijk er wel naar uit, doch met gemengde gevoelens.  Want ik weet heel goed wat ik wil, waarvoor ik mezelf wil beschermen.  Dus daar tracht ik mezelf bewust van te blijven.  Genieten met mate, zoiets.

Fieke kampeert ook nog steeds.  En dat is verdorie vermoeiend.  Niet enkel voor mij, zeker ook voor Nico.  Hij is momenteel niet zo goed gezind, want Saar en ik houden hem wakker.  En ik doe ontzettend mijn best, je kan het je niet voorstellen.  Samen leven is niet makkelijk, dat weet iedereen.  Dus zit ik nu bij mamie, met een niet zo goed gevoel.  Ik voel me ontzettend lastig, schuldig, triestig.  En dat wil ik niet.  Ik wil geen migraine!

En bij mamie is het ook vermoeiend, hoor.  Zij praat zo graag, maar drukt ook haar mening telkens door.  En zo voeren wij al jaren discussies over de zin en onzin van onze wereld, geloof, buitengewoon onderwijs; over het bestaan van de evolutietheorie en buitenaards leven...  Man, man, toch.  Soms lijkt het alsof ik met een arts uit Honduras praat.  Daar geloven ze ook dat God ons op de wereld zette, en zien ze ook geen enkele gelijkenis tussen chimpansees en mensen.

Dit typen werkt niet.  Enerzijds omdat ik hier vaak ben, maar vooral omdat ik hier totaal geen rust vind. Nergens vind ik die, momenteel.  Pfff....  Momenteel zijn zowel mijn grootmoeder als moeder voortdurend aan het ratelen, niet fijn!  Gelukkig mag ik straks even ratelen, op Skype :-) daar kijk ik naar uit!

verloren

GPS.  Ja, dat heb ik.  Hij ligt zelfs in mijn koffer als back-up.  Maar die gebruiken?  Neen!  Het is toch zo leuk om gewoon op gevoel te leven, op gevoel auto te rijden.  En dat ik er dan een half uur langer over doe, en meerdere keren bij hetzelfde punt passeer, tja, dat hoort erbij.  Haha.  Enkel stom van het extra benzineverbruik.

Maar omdat ik dus toch al meer verbruikt had dan nodig, stopte taxi Fie nadien in de Goemmer.  Na uren vol salsaplezier in open lucht, wilden mijn dansbenen nog een tikkeltje meer.  Hoewel mijn lichaam dat niet meer zo goed aan kon.  Het waren simpele dansbewegingen.  Maar ik had er nog wel plezier.

Want: Ben jij hier alleen?  Begin dan eens een babbeltje met mijne maat.  Natuurlijk doe ik dat.  En het leek zelfs of die maat had mijn blog gelezen, want hij vroeg zo waar mijn telefoonnummer :-) dat was wel nadat ik al duidelijk had gemaakt dat ik nogal old school ben.  Geen Facebook, geen smartphone.  

Op de Cubaanse Feesten arriveerde ik trouwens alleen, maar al snel kwam ik bekende gezichten tegen.  Enkele mensen van op de dansles 's maandags, en ook Maurizio en Conny.  Die laatste twee zijn Limburgers die ik vorige week ontmoette in Hasselt.  Met hen bracht ik de avond door, we hebben zalig gedanst!  Overigens heb ik zelf de hele avond mensen gehaald, want ik werd zeer weinig uitgenodigd om te dansen.  Dat leek gewoon de trend daar.

Ah ja, ik heb ook het meest bizarre compliment ooit gekregen.  Ook het meest eerlijke, denk ik.  "Heeft er iemand je vandaag al gezegd dat je hele mooie oorbellen draagt, maar dat ze niet passen bij je outfit?".  Zalig vond ik dat!  Want hij had gelijk.  Ik had het gezien voor ik vertrok.  Echter, als Fie zin heeft om die oorbellen te dragen, dan doet ze dat gewoon.  Ook al weet ze dat die niet passen bij de kledij.  Zo ben ik.  Gevoel, hé, gevoel.  Op gevoel plots om 2:30 in de auto terecht komen, en schrikken dat ik alweer gedanst heb tot de muziek stopte.  Dat gevoel.

En ook in de Goemmer danste ik tot dat moment.  En toen speelde ik nog taxi Fie, nadat ik al veel madam gespeeld had op de dansvloer.  Ja, ik speelde mevrouw, volgens Conny.  Ik bén dat niet hé, ik speel dat!  Hihi.  Taxi Fie reed nog even heel Lier door, en stopte voor koffiekoekjes bij de bakker.  Helaas veel te droge koeken.

En zo ben ik weer mijn hele avond aan 't vertellen, en denk jij "Waarom doet ze dat toch?".  Tja, omdat dit mijn laatste vakantiedagen zijn, en ik verder niet veel kan doen.  Want ik wacht op telefoon, en daar is alles mee gezegd, eigenlijk.  Dus ik dans en typ en dans en typ.  Ah ja, en ik schrijf ook.  Heus wel.  Soms nog altijd heel veel.

Dansen dus.  Dat doen we vandaag in Borgerhout.  Weeral in open lucht.  En ik heb eigenlijk binnen al kou.  Slaaptekortje, vermoed ik.  Maar ook: warmere kledij in dozen.  Ah ja, wie gaat nu denken dat de zon gaat verloren lopen in augustus?  Wie gaat dat nu denken?  Ik duidelijk niet!  Dus heb ik kou.  Maar straks dans ik opnieuw, en dan voel ik dat niet meer!  Zo doe ik dat!
 

poëtische Fie

Ik durf wel eens poëtisch worden, op café, om 2:00 's nachts.  Dat durf ik wel eens.  In mijn berichten die ik dan verstuur.  Ja, als ik berichten begin te sturen, is dat meestal het signaal dat het even wat minder goed gaat.  Maar gelukkig kon ik er toch wat poëzie in steken.  Dat maakte mijn berichtjes misschien net iets aangenamer om te lezen.  Tenzij je niet van poëzie houdt, natuurlijk.  Dan zullen ze gewoon irritant geweest zijn.

Dat hebben we weer achter de rug.  Niet dat we het zo leuk vonden.  Er was weinig dat me een goed gevoel kon bezorgen, eigenlijk.  Dezelfde mensen, dezelfde mensen die overigens dronken waren.  Maar ik wilde het nog eens doen, omdat ik de rest van het weekend al latino-plannen maakte.  Daarom.  Maar zoveel had ik er dus niet aan.  Uiteindelijk ging ik toch alleen naar huis.  Nu hoofdpijn.  Wat bewijst dat die auto weer beter niet naar hier was gekomen.  Die auto vol chocola.  Want ik heb chocola gegeten in de auto.  mmmm, zal mijn auto denken.  Of zo.  Oei, oei, dit gaat precies toch weer niet zo vlot.

Wat wil je ook?  Ik ging slapen tegen 5:00.  Om 8:30 werd ik wakker gebeld.  Het duurde toch een uurtje vooraleer ik terug kon slapen.  Om 10:30 werd ik opnieuw wakker gebeld.  En tussendoor kreeg ik nog antwoord op berichten van de vorige nacht.  Dus zit ik nu met hoofdpijn en redelijk vermoeid te typen.  Op Saartje haar kamer, want Lolly ligt in de zetel.  Omdat...?  Omdat ik te hard snurkte?  Omdat hij te dronken was?  Omdat...?  Geen idee.  Misschien vertelt hij er straks wel iets over.

Straks ga ik dansen!  Joepie!  Met wie, vraag je?  Eigenlijk weer alleen, hehe.  Ik zoek het de laatste tijd wat verder.  Zo kom ik eens andere mensen tegen, hihi.  Vandaag trek ik naar Wezemaal.  Weer zo'n feestje in open air.  Met artiesten die ik meermaals aan het werk zag.  Leuk, maar ergens ook belachelijk dat ik er geld ga aan uitgeven.  Maar ja.  Zolang ik maar doe wat mijn gevoel mij ingeeft.  En dat doe ik.  Dus rijd ik tot in Leuven.  Nah.

En morgen nóg een Cubaans feestje, in Borgerhout.  Daar zal ik ook wel eens gaan piepen.  Het zal sowieso beter zijn dan het feestje in Mortsel.  Betere muziek, aangenamer volk.  Zoiets.  Misschien ook niet, probablemente, maar ik dien mezelf toch ergens mee te sussen hé.

En dan dinsdag nog eens een keertje Boca, en woensdag rueda, en dan begint het helemaal opnieuw.  Helemaal.  Gisteren al een voorproefje, vanaf donderdag het vervolg.  Het echte begin.  Het zal weer even aanpassen worden.  Misschien, waarschijnlijk, zelfs meer dan andere jaren.  Want mijn kampeertripje blijft maar duren.  Tja, what doesn't kill you :-)
 

Mag ik je telefoonnummer?

Natuurlijk!  Uiteraard krijg je mijn telefoonnummer!  Als je erom vraagt toch!  Maar dat doen mensen niet meer.  Nu is de vraag: "Mag ik je toevoegen?".  Ja, hoor, dat mag.  Maar het zal niet gaan.  Zoek, en je zal niet vinden.  Misschien vind je dit, maar daar word ik toch ook terug wat voorzichtiger in.  Ik probeerde het zelf, en het lukte niet direct.  En ik ben goed in deze dingen, soms te goed zelfs.

"Respect!"  "Cool!"  Idd, dat is het.  Het is 'cool' dat ik niet mee doe aan Facebook.  Echter, soms ook zo frustrerend.  (Dit is die post die al lang in mijn hoofd zit, even terzijde.)  Ik weet heel goed waarom ik nooit op Facebook wilde.  Ik had mijn redenen.  Doch, mijn leven veranderde en verandert.  Ik verander.  En soms is de verleiding zó groot!  Toch blijf ik nog even volhouden.

Want wat is er verdorie mis met "Mag ik je telefoonnummer?"?  Wat is er mis met mensen leren kennen op de ouderwetse manier?  Wat is er mis met "Echte vrienden spreken af aan tafel, en ni op tinternet"?  Ja, dat vraag ik me echt wel af.  Dus ik houd vol, ik houd het been stijf.  Ik ben gehecht aan vriendschap, en niet aan tientallen virtuele 'vrienden'.  Daar zou ik weinig aan hebben, geloof ik.

Oké, ik voel me wel eens eenzaam.  En Facebook zou dat kunnen verhelpen, geloof ik.  Maar anderzijds is zo'n gevoel af en toe ook gewoon nodig.  Ik geloof niet in medicatie, en Facebook lijkt me soms echt een medicijn.  Neen, ik zwicht niet.  Ik heb een telefoonnummer.  Ik heb een e-mailadres.  Ik heb een Skype-account.  Ik heb een blog.  Dat heb ik allemaal.  Dat zal toch wel genoeg zijn, me dunkt.

Maar je merkt het, het houdt me bezig.  Want soms zijn gesprekken lastig via e-mail.  Soms zorgt een tijdverschil voor weken stilte op Skype.  Maar moeilijk gaat ook, hoor.  Dat weet ik.  Dat mocht ik al vaak ervaren.  Dus, ga maar mee op mijn moeilijke weg :-) vraag me mijn telefoonnummer maar.  Misschien zeg ik wel ja!
 

dapper & moedig

Beetje gegeten, doucheke genomen, gps gehaald als back-up, en op naar Hasselt!  En dat was een goede beslissing!  Toegegeven, het was verschrikkelijk slecht weer.  Het was namelijk een feestje in open lucht.  Overdekte dansvloer, maar de wind blies de regen toch nog tot bij dansende Fie.

Maar ik heb dus leuk gedanst.  Want als je alleen naar zo'n feestje rijd, zijn er een aantal basisafspraken die je met jezelf dient te maken.  Zoals: zo snel mogelijk aan het dansen gaan en nooit nee zeggen.  Dus ik stapte in de mannenrol, en pakte enkele vrouwen vast om te dansen.  Toen ik gelanceerd was, ging ik ook op zoek naar dansende mannen.  

En ja, af en toe valt het wel eens tegen.  Zo van die conversaties als deze, al dansend: "Dans jij wel salsa?  Waar dans je dan?  1-2-3"  OMG!  Ja, ik dans!  En ja, ook op Cubaanse muziek, maar dat kan jij duidelijk niet!  Waar?  Op de dansvloer, gdvd!  En, oh ja, ik kan wel degelijk tot 3 tellen!  Of ik het niet leuk vind?  Euh, nee!  Het klikt niet, laat het ons daarop houden.

Ik heb zelfs een leuke bachata gedanst.  Nu ja, leuk.  Verstand op nul, laat ik zeggen.  Vooral niet nadenken, en alle gevoelens afsluiten.  En dan lukt zelfs dat.  En tussendoor maakte ik een praatje met de andere aanwezigen.  Zij leken het allemaal zo dapper en moedig te vinden dat ik helemaal alleen uit het verre Antwerpen was gekomen.

Ho, dapper...  Het is gewoon een kwestie van DOEN!  Dat is het!  Zin om te dansen?  Dan zoek je toch gewoon een feestje, een dansvloer, en dan ga je ervoor!  Zo doe je dat!  Ik heb niemand nodig om een leuke tijd te beleven, integendeel, soms zelfs.  Oké, er zijn vrienden waar ik telkens veel plezier mee maak, maar ook met hen in mijn gedachten, kan het fijn zijn.

Afwachten wat deze week brengt...  Wat al vaststaat, is mijn eerste vergadering aanstaande vrijdag.  En sowieso ook nog een bezoekje aan Elzy, mogelijk morgen.  Morgen is het ook Salsa Bocadero, en misschien ga ik daar weer wel eens naartoe.  En wachten op telefoon van mijn huurder.  En ook heel veel zin in fun after work donderdag, maar voor mij zou dat dan fun before work zijn.  Dus dat doet me twijfelen.  Ik zie wel, zoals ik dat altijd doe.  Take it as it comes, dat werkt echt wel!
 

heilige relatie

Dank je, Lolly, alweer.  Dank je om met me uit te gaan.  Niet dat het allemaal zo speciaal was, maar ik had plezier.  Joepie!  Met de auto naar Sinte Goemmer, want aan alcohol wilde ik eens een avondje niet doen.  Nu ja, ik dronk wel gecontroleerd wijn, tot iemand besloot om wijn voor me te bestellen achter mijn rug om.  Op dat moment de tante ingelicht dat ik enkel nog water wilde.  Goede beslissing!

Feestje uitgebrand, dus wilden we naar La Rocca.  Onderweg al wel gezegd dat we niet te veel inkom wilden betalen.  Toch niet tegen 4:00 's morgens.  € 15, dus draaiden we terug.  Terug naar die andere kant van Lier, naar de Vosmeulen, zoals Lierenaars dat noemen.  Járen geleden!  Want daar werken ze met lidkaarten, en daar ben ik tegen.  Maar Lolly fikste dat ik binnen kon zonder kaart.  Joepie!

Volmolen was leuk.  Niet spetterend.  Want uiteindelijk ging ik er met hoofdpijn buiten.  Te veel van die wat ik TML Mainstage muziek noem.  Maar gelukkig ook drie plaatjes die me los in Cuba Bella plaatsten :-).  Eén bacardi Sprite, die gek genoeg echt lekker was.  Echt gek, want ik lust niet graag Bacardí.  En verder flink water en Fie cocktails (ja hoor, die drink ik ook nog steeds).

Of wij een koppel zijn?  Neen!  Friends with benefits dan?  Ook niet!  Onze relatie is heilig, en we begrijpen dat je dat niet begrijpt.  Wat wij hebben is speciaal, en dat willen we zo houden.  We gaan dat niet verpesten door één of andere dierlijke lust.  Nee hoor, daar zoeken we dan wel iemand anders voor, als dat nodig blijkt.

Ik vind het altijd wel raar om Lolly dronken te zien.  Want dat was hij.  Toen ik hem dertien jaar geleden leerde kennen, dronk hij enkel chocomelk en fristi.  Dus ik weet nooit helemaal goed hoe ik met hem dien om te gaan als hij wat alcohol binnen heeft.  Uiteindelijk heb ik ermee gelachen, en dat was nog wel leuk, hehe.

Wat vandaag betreft...  Buiten waai ik weg, en toch denk ik nog steeds dat ik naar Hasselt ga rijden.  Het is daar wel al begonnen, en ik ben maar net uit mijn bed.  Maar ik denk toch dat ik het doe.  Misschien denk ik daar over een uurtje anders over, ik zie wel.  Dan is dat ook goed.  Nu eerst rustig ontbijten en een rustig doucheke nemen en zo...  En dan, dan, dan...

no me siento alegre

Twee dagen Lier.  Twee dagen klein plezier.  Lierke Plezierke.  En toch twee nachten vol tranen.  Que extraño que todavía me hace falta, que todavía me duele tan profundo.  Het is onbegrijpelijk, ik begrijp dat het onbegrijpelijk is. Maar achteraf denk ik dan: dat is er weeral uit se.  Want zo is dat.  Blijven doorgaan tot alles eruit is.

En toch denk ik dat het er nooit helemaal zal uit zijn.  Por que sigo sintiendo cada cada.  Sigo creyendo que con ella nunca podrá estar igual.  Jamás.  Y que volverá a su naturaleza, tarde, lo hará.  En dat mijn Spaans verschrikkelijk slecht is momenteel.  Waag het niet translate te proberen, want je gaat er niet wijzer uit worden.  Zelfs ik begrijp het amper.

Want die chaos, die blijft er.  En het is niet echt chaos.  Het is gewoon een onbeschrijflijk gevoel.  Een niet te vatten gevoel.  Een rollercoaster.  Een ongrijpbaar iets.  Iets met chaotische effecten op een controlefreak als ik.  Zoiets.  Het is niet leuk.  Maar ik blijf geloven dat het oké is.  Dat is het.

Met nog wat geluk, want dat verdien ik (hihi), kan ik nog voor het nieuwe schooljaar beginnen aan de schilder- en poetswerken.  Goed nieuws, toch?  Maar ik ga nog niet victorie kraaien, zoals we dat wel eens zeggen.  Niet te vroeg, hoor.  Morgen weet ik normaal gezien meer.  En ik geloof dat het goed komt.  Helemaal.  Niet alles, dat weet je intussen wel.  Wel helemaal.

Ja, ik weet het.  Ik val ongelooflijk vaak in herhaling hier. Dat weet ik.  Mijn excuses.  Wat mijn plannen nog zijn dit weekend?  Geen idee, eigenlijk.  Voor vandaag al helemaal niet. Morgen wil ik graag naar Hasselt gaan dansen, omdat ik er al goede dingen over hoorde.  Echter, alleen naar Hasselt rijden, 10 euro inkom betalen, en er misschien niemand kennen...  Ik zie wel hoe ik me morgen voel.

Want op zich, dat alleen gaan, ik vind dat niet zo erg.  Echt niet.  Tomorrowland was top alleen.  En afgelopen avonden stond ik ook 'alleen' in Sinte Goemmer.  En dan begin ik gewoon wat te babbelen tegen andere mensen, en dan ben ik niet meer alleen.  Zo simpel gaat dat.  Dus dat is geen probleem.  Ik zie wel, morgen.

Fieke heeft een laptop!

En dat is toch leuk om te vertellen! Dus vertel ik het!  Buiten op zoek gaan naar een laptop, een winkel waar ze die verkochten en nu ook nog een sleeve, heb ik vooral weer gedanst.  Nee toch?  Echt wel!  Ik heb ook gevoeld dat het weekend meer indrukken naliet dan ik oorspronkelijk dacht en wilde.  Het maakt dat ik momenteel niet goed weet of en waar ik zal gaan dansen.

Want de vrienden gaan naar de spiegeltent.  Maar dat is één van die plaatsen die ik mijd.  Eén van die plaatsen waar ik me wel voor laat tegenhouden.  Dus weet ik het niet goed.  Want de gevoelens zijn er nog.  Zo voel ik.  Zo voelde ik gisteren en eergisteren.  Ik stond weer op het punt om veel te vroeg weg te gaan bij Bocadero.  Gelukkig hielpen enkele lieve mensen me erdoor.  Gelukkig maar.

Ja, ik weet wat Boca slecht maakt voor mij. Het verboden lied, want dat blijft het.  En ik kan me echt al sterk houden, tijdens dat lied.  Echter, nadien blijkt het allemaal opnieuw los te komen.  Tja, niet erg, denk ik dan.  Of zo.  Je merkt het, eigenlijk kan ik hier niet veel nuttigs komen vertellen.

En hoe het op het praktische vlak gesteld is met mij?  Pfff, pfff...  Het kamperen is ongelooflijk vermoeiend.  En ik ben zó bang voor het nieuwe schooljaar.  Omdat ik er wil staan, maar op sommige momenten emotioneel echt nog een wrak ben.  Omdat ik er wil staan, maar mijn spullen diep in dozen steken.  Omdat ik er wil staan, maar veel tijd zal pendelen tussen Lier, Mechelen en (hopelijk) Antwerpen.  Daarom.

Het heeft niet zoveel zin, hier typen.  Ik kom nog wel eens terug als ik me wat minder chaotisch voel.  Want zo voel ik me momenteel.  Op alle vlakken.  Tja.  Het is normaal, of zo, na meer dan 7 maanden, na 6 weken.  Laat ons stellen dat het normaal is.  Pq no dejo d pensar en tí, así es.

Maar misschien kan ik beter iets positiever eindigen, voor je je zorgen zou gaan maken.  Ik heb al enkele leuke foto's gezien van afgelopen weekend!  En ook een hilarisch filmpje, waar ik me niets van herinner.  Nochtans, zo dronken was ik niet, vond ik.  DONDERWOLKJE!  Want ik ben een....!  ZALIG! (met oprechte dank aan Jonas)
 

nog meer weekendse impressies

Laat ik starten met dat het me enorm veel deugd heeft gedaan.

Eigenlijk ben ik te moe om hier te schrijven.  En toch wil ik het.  Het hele weekend had ik zoveel ideeën om hier neer te typen.  Te veel om op te noemen.

Helaas kan ik niet anders dan starten met datgene dat toch wat invloed had op het weekend.  "Ik amuseer me toch beter met al mijn vrienden rondom mij!"; "Ooit gaat hij terug naar zijn leven, want dit is niet zijn natuur." ; ....

Vier uren slaap op twee nachten.  Dus dit wordt weer een rommeltje.  Zo'n rommeltje als die tent van mij, zo'n rommeltje als mijn auto, zo'n rommeltje dus.  Een rommeltje.  De zon die het regelmatig liet afweten, zorgde nochtans voor aangenamere temperaturen binnenin de tent.  En toch sliep ik zo weinig.  De eerste nacht (euh, nacht? ochtend eigenlijk) lag dat aan de storm die over de camping raasde.  Die storm nam de twee partytenten mee die bij onze groep stonden.  En glas en zo.  Vanalles.  Eigenlijk.  Ik vond het vrij angstaanjagend.  Na die storm dronk ik nog wat rum en belde ik mama en Lolly.  Uiteindelijk besliste ik om 8:00 dat het tijd werd om te slapen.  Tot half 10.

Vanmorgen kroop ik in de tent.  Ik sliep nog zeer goed toen één van de vrienden haar muziek opzette.  Dat was 2,5 uur nadat ik in mijn slaapzak kroop.  Dus veel te weinig slaap.  Maar dat hoort erbij!  Het hoort erbij, en het is fantastisch!  Mijn vrienden zijn fantastisch!  Ook al kunnen zij vermoeide Fie niet aan.  Want vermoeide Fie is vermoeiend.  Ik weet dat zelf ook wel.  Dus hield ik me wat rustiger (= afzijdig) deze voormiddag.  Ik trachtte dat toch.

De optredens?  Oké.  Soca heeft een goede indruk op me nagelaten.  Soca maakte me echt goed gezind, en gaf me de kans om even alles fysiek te geven.  Verder was het zeker ook leuk, maar Charanga Habanera in juni was veel beter dan alle artiesten op Antilliaanse samen.  Maar het was leuk.  Het was goed.

Het was ook goed dat ik eens kon huilen.  Dat was echt nodig.  Vrijdagnacht wist ik op voorhand dat het zou gebeuren.  Bachata als laatste van de avond, dat kon niet anders.  Het was oké.  Vorige nacht was het daar door een kleine trigger.  Rum op mijn lijf nog voor ik een slokje kon drinken.  Dat was genoeg.  Ik heb op dat moment afstand genomen van iedereen, en rustig alleen rondgewandeld en luid gehuild.  Men hoort dat toch niet met die muziek, hehe.  Het deed goed, echt wel.

Maar naast huilen, heb ik gelukkig ook verschillende gelukkige momenten meegemaakt.  Nu, dat huilen maakte me ook gelukkig hoor, achteraf toch.  Echt, ik ben zó blij dat ik Lara, Fanny en Tom leerde kennen.  ZO BLIJ!  Het zijn zo'n fantastische mensen.  En de vrienden van mijn vrienden, zijn ook leuke vrienden.

Ik ben er wat uit, uit het schrijven.  Ik heb ondertussen ook rustig gegeten en bijgepraat met mijne Lolly.  Dus ik denk dat ik ga afronden.  Nog even kiezen voor de luie avond in de zetel, kijkend naar voetbal en zo.

Ah ja, nog even tussendoor, ter herinnering: Ik koop morgen een appartement aan!  Wow, zo open van mij!

Want open kan ik zijn.  Maar gdvd, sigues en mi mente

dus toch

En daar is de vakantieput.  Zo laat in de vakantie.  Hij is daar.  Nu ja, het valt nog mee, hoor.  Maar gisteren was hij er overduidelijk.  Even niets meer om handen, alles verhuisd, alles gekuist, sleutel overhandigd.  En dan die put.  Al die gemengde gevoelens.  Al die gevoelens die nog niet de vrijheid kregen om eruit te komen.  Dit weekend zullen ze komen.  Want ja, dus toch. ! .

Met gemengde gevoelens, twijfels tot nu, maar ik kocht het ticket. Ik doe het toch.  Ik had gezegd dat ik me niet (meer) ging laten tegen houden.  Ik laat me nog tegenhouden, hoor.  Maar zo'n goeie artiesten, neen, dat laat ik niet aan me voorbij gaan.  Laat maar komen!  Met tranen en al!  Het mag en kan.  Lara, Fanny en Tom zullen me wel opvangen.  Daar heb ik vertrouwen in.

Voor wie het nog niet doorheeft: ik ga naar de Antilliaanse Feesten.  En ik kan dat niet helemaal opgewekt zeggen.  Dat kan ik niet.  Want het is zoiets dat ik beter niet zou doen.  Voor mijn welbevinden.  Maar anderzijds ook wel.  Voor mijn welbevinden.  Ik zie wel hoe het uitdraait.  Ik ben alleszins blij dat ik een weekendje met enkele lieve vrienden ga doorbrengen!  Dát kan ik wél opgewekt zeggen!

En Saartje?  Die blijft bij die andere lieve vriend, mijne Lolly.  Saartje doet het vrij goed.  Ze is wel bang voor hem, heeft vaste plaatsjes waar ze kruipt als hij in de buurt komt.  Echter, zaterdag zal hij voor haar eten en drank zorgen, dus dan zal ze hem misschien wat meer waarderen.

Neen, ze doet het goed.  Blijkbaar is ze redelijk stil als ik niet in de buurt ben.  Zoals afgelopen dinsdag, toen ik naar Bocadero geweest was.  De Fie-zonder-tijd kwam thuis om 4:00, en toen begon het concert...  Maar blijkbaar was ze daarvoor de hele tijd rustig en stil geweest.  Dus ik wens Nico eens een weekendje rust toe.  Een weekendje om bij te slapen.  En mezelf een weekend waar ik nog zieker van ga terugkomen dan ik nu al ben.

Ja, ziekjes.  Al een tijdje, hé.  De stress, vermoeidheid, sigaretten (ai, ai, over stoppen gezwegen!)...  Dus ik verwacht dat ik tegen zondagavond weer zonder stem zal vallen.  Tja, dat zal een teken zijn dat het goed was, die 10de augustus.  Uhu.  Het komt wel goed.  Ik ben vooral benieuwd naar Lara haar fantastische reisverhalen van Peru!  De kriebels zullen weer toenemen bij mij!

Voor de eerste schoolvakantie heb ik alleszins al een idee!  Nu die lieve vriendin nog helemaal (ja, ja) mee krijgen in het verhaal, en weg zijn wijle!  Jups, volgend schooljaar wil ik elke vakantie reizen.  En volgend jaar vier ik dat ik 30 word!  Olé!  En dit weekend zal ik vieren dat ik dakloos ben, en dat ik 's maandags opnieuw grootgrondbezitter word :-) allé ja...groot...bwa...

Dat ga ik dus doen.  Vieren en feesten en dansen en drinken en roken en dronken praat verkopen en huilen en berichten sturen en knuffelen en telefoneren en zoveel meer!  Joepie!

een hele dikke MERCI

Elke dag kan ik wel mensen bedanken, sowieso.  Maar deze week ga ik het hier doen.  Hier en persoonlijk.  Maar hier om het extra in de verf te zetten.  Want een verhuis, het is niet simpel.

Bedankt, mama.  Bedankt om mee dozen in te laden; Bedankt voor je geduld; Bedankt dat ik met je auto mocht rijden, omdat daar meer in past dan in de mijne; Bedankt om tussendoor voor wat eten te zorgen; Bedankt om mee te poetsen; Bedankt voor de extraatjes die je me soms toestopt; Bedankt om midden in de nacht op mijn berichten te antwoorden,... BEDANKT!

Bedankt, mamie.  Bedankt dat ik alle gevulde dozen bij jou mag stockeren; Bedankt om tussendoor voor eten te zorgen; Bedankt dat ik mocht komen douchen; Bedankt voor al je lieve daden en goedbedoelde raad, goedbedoeld omdat ik soms toch - eerlijkheidshalve - het gevoel heb dat 'je plaat blijft hangen'.  BEDANKT!

Bedankt Ilse, Jacqueline, Flor, mama, Herman, tante Linda, Myriam en de medewerkers van de supermarkten voor de vele dozen.  Bedankt ook voor het (kranten)papier, Marina.  Bedankt voor de dekens, Elzy en mamie.  Bedankt voor het korte telefoontje, Natascha.  Kort, omdat ik weer maar eens tussen Mechelen en Lier aan het rijden was.  BEDANKT!

Bedankt, Lolly.  Bedankt om je deur te openen voor Saar en mij.  We zijn al 13 jaar beste vrienden, en ik wens dat dat voor altijd zo blijft.  Ik heb altijd veel aan jou gehad, en dit is iets dat ik zeker nooit zal vergeten.  De voorbije maanden heb je me goed opgevangen, en nu doe je dat zelfs letterlijk.  Daarvoor kan ik je echt niet genoeg bedanken.  BEDANKT!

Bedankt Jean, nonkel Dirk, papa en tante Marleen om te helpen met het verhuizen van de meubels, de wasmachine, droogkast en diepvriezer.  Dubbel bedankt, tante Marleen en nonkel Paul, omdat jullie die meubels tijdelijk onderdak bieden.  Ook bedankt, nonkel Dirk, dat je wilde komen helpen.  Het was niet nodig, maar fijn dat je dit wilde doen!  BEDANKT!

Eveneens bedankt aan al diegenen die ik vergat te bedanken.  Want ik wil niemand vergeten, maar ik ben wel ontzettend moe.  Moe van het trappen lopen de hele week, het sleuren met dozen, het in- en uitladen van de auto, het 'kamperen' (douchen waar het uitkomt, eten waar het past, voortdurend zakken in de auto hebben met spullen die nog naar 'ergens' vervoerd horen te worden...), het poetsen...  En vooral moe van Saar.  Want Saar ervaart stress.  Daardoor plast ze op plaatsen waar ze dat niet hoort te doen.  Zoals op mijn bed, enkele uren voor ik haar verhuisde.  Resultaat: kosten aan grof huisvuil en een nieuwe matras.

Saar zorgde er afgelopen nacht ook voor dat de Lolly en ik slechts anderhalf uur sliepen.  En mogelijk zijn buren ook...  

Nog even doorbijten.  Nog wat poetsen en de laatste dingen verhuizen.  En in de tussentijd op de grond zitten met een laptop op mijn schoot, zodat Saar zich niet uitgesloten voelt.  En ook wel tijd zoeken om te dansen, want dansen blijft belangrijk.  Morgen misschien eens een dagje ontspannen met een bezoekje aan Café Local. Neen, dat laat ik me niet opnieuw afnemen.  Ook al kan het...

Of ik daar niet stilaan over ben?  Ho...  Is ho genoeg?

Ach ja, ik kan hier nog veel meer vertellen, maar dan gaan mensen niet meer lezen omdat het verveelt.  Misschien verveelde al dat bedanken ook wel, maar ik wilde dat nu doen, se.  En het is mijn blog, hé :-).  Ik ga afronden.  Tijd voor een welverdiende douche, een goed glas wijn met een stukje brood en kaas.  Mmmm, kaas, hihi.  Of zo