dansen kan het nog

Er is zoveel gebeurd op zo'n paar dagen!  Ik ben hier al snel terug, eigenlijk.  Dinsdag wilde ik al hier zijn, maar toen werd het drukker en drukker en kwam ik dus niet.  Dinsdagavond had ik dansles, met Fanny.  Oh, dat doet me toch zo'n deugd!  Hoe somber ik me ook mag voelen, samen met Fanny dansen brengt me geluk.  Het brengt me even dat geluk. 

Ik kan ontzettend gefrustreerd geraken wanneer ik een bepaalde pas niet snap, maar daarvoor zijn we niet daar.  Jawel, ik wil graag nieuwe dingen leren, zeker en vast.  Doch, met Fanny ga ik gewoon naar de les voor het plezier.  Het is een uurtje dat op onze kalender staat om wat te dansen, te bewegen, te lachen, bij te kletsen.  En een fractie van een moment voelde ik zoveel frustratie dat de tranen opwelden in mijn ogen.  Echter, dan gebeurde er weer iets grappig, en liet ik die stress los.  Ja, dansen kan me zoveel geven, nog steeds.  Gelukkig maar.

In een Google-zoektocht kwam ik iets tegen over de dingen doen die je graag doet.  Toch ligt het niet zo simpel.  Fanny kan volgende week niet naar de les komen, en alleen ga ik niet gaan.  Niet dat ik dat niet durf, ik ga zelfs alleen uit soms.  Neen, omdat ik weet dat het me dan absoluut niets zal geven, buiten negativiteit.  Ik ben nog niet vergeten hoe verschrikkelijk ik me voelde een jaar geleden, wanneer ik ook dansles ging volgen.  Dus, nu drie weken niets, helaas.  Een week later is het vakantie, en wordt er geen les gegeven.

Nog een week en het is vakantie.  Ik heb er nog steeds behoefte aan, maar het is precies al wat verminderd.  Na dinsdagavond voel ik me terug wat beter.  Nog geen euforie (maar best ook, want dat noemen ze manie), lang nog niet.  Echter, de diepe pijn, het ongecontroleerd huilen, dat is al wat naar de achtergrond geëbd.  Hoewel ik er alert voor blijf.  Het lege gevoel is er nog steeds, dat besef ik maar al te goed.  Doch, ik kan al terug wat vrolijker zijn.

Ik weet dat dat komt omdat mijn week nogal druk was.  Woensdag had ik een afspraak bij de gynaecoloog.  Gewoon een controle, twee maanden na het plaatsen van dat nieuwe spiraal (oei, te privé? pfff, ik doe daar niet aan mee).  Ik dacht bij mezelf 'wat onaangenaam, maar ik weet wat er gaat gebeuren en het is maar een futiliteit'.  Niet dus.  Op het scherm had ik het zowaar zelf gezien: daar klopt iets niet.  Inderdaad, het klopte niet.  Dus terug door die pijn, deze keer zonder pijnstiller.  Een pijnstiller die anders zeer effectief is bij mij, aangezien ik dat normaal niet neem. 

Niet fijn! Woensdag veel pijn ervaren, luie avond gehad.  Ik keek Shameless verder uit, met een kersenpitkussen en een glaasje wijn erbij. Dat kussentje heb ik vaak opnieuw verwarmd!  Ook om in bed te gaan had ik het nodig.  Ik sliep uiteindelijk niet zo goed, voornamelijk door de pijn.

Gisteren ging het al veel beter.  Ik voel nog af en toe pijn, maar mijn lichaam wordt het precies wat gewoon.  Geen idee of ik dat kan vergelijken met een tweede/derde bevalling.  Misschien doet dat ook wat minder pijn.  Ik zal het waarschijnlijk nooit weten.  Toch enkele keren opnieuw gevraagd aan de dokter of ik zeker niet zwanger was; geen behoefte aan!

Ik had gisteren voor de middag een telefoongesprek gemist, een nummer dat ik niet kende.  Ik had ook een bericht op mijn voicemail, maar beluisterde dat pas rond 12:30.  "U spreekt met dokter Straetemans."  Ai, niet goed!  Elzy haar huisdokter belde me om te laten weten dat ze op dat moment werd overgebracht naar spoed.  Pfff...

Ja, ik zucht daarvoor.  Het is niet zo simpel.  Ik doe het allemaal wel, maar het vraagt wel wat van een mens.  Ik ben daar eerlijk en open over.  Zo ben ik gewoon.  Ik heb nog netjes verder gewerkt en vergaderd na school.  Tegen 19:00 was ik in het ziekenhuis, met koffertje en extra tas gevuld met spullen.  Omstreeks 21:30 at ik Indisch afhaaleten.

Hoe het met haar gaat?  Dat is me nog niet helemaal duidelijk.  Ik verwacht later vandaag nog telefoon van haar nicht.  Zelf ga ik vandaag niet.  Grenzen bewaken en zo.  Oei, dat klinkt zo zwaar en fout, besef ik.  Ja, misschien is het dat zelfs.  Maar ik doe veel.  Ik doe echt veel.  Ik zeg dat, maar anderen zeiden me het ook al.

Elzy is alleszins wel bij bewustzijn, geen bloedingen.  Eerste onderzoek wijst evenmin op een breuk.  Vandaag kreeg ze meer onderzoeken.  Ik mocht weer uitleggen wie ik dan juist was aan de verpleging, uiteraard.  Eigenlijk wel erg, als je weet dat ik degene ben die gebeld werd (zelfs op vraag van Elzy), dat ik degene ben die recht van haar werk naar haar appartement ging, dat ik degene ben die spullen kwam brengen, dat ik degene ben die de medicatie netjes kon oplijsten.  Niet te veel over nadenken best.

En zo werd het vandaag.  Vanavond op de agenda: Alpha Blondy!  Sinds vanmiddag weet ik echter dat de man ziek is en het concert geannuleerd werd.  Voorlopig nog niet volledig beslist wat ik ga doen.  Bar 11 zal er sowieso bij zijn.  Noche de salsa, it's a call for Fie!  Morgen betalen Chris en ik een kartervaring voor Tom, dat was ons verjaardagscadeau.  Natuurlijk worden we verondersteld zelf eveneens achter het stuur te kruipen.  

Zondag zal ik in het ziekenhuis geraken, normaal gezien.  En voor school werken en wat huishoudelijke dingen doen.  In de vakantie heb ik nog niet te veel plannen.  Ik ga donderdags naar de Ardennen, prospectie voor onze 'Adventure Week' in het derde trimester.  Ik ga ook proberen op prospectie te gaan in mijn reisgids van Namibië, kwestie van die trip stilaan te kunnen beginnen plannen.

Wat mijn welbevinden betreft, weet ik het nog niet zo goed.  Tegen dit tempo weet ik dat het gewoon weer passeert.  Doch, ik weet ook dat het gewoon weer terug komt.  Ik heb wel wat ideeën, maar sta er op dit moment nog niet helemaal voor open.  Dus blijf ik gewoon Fie, met haar ups en downs.

Wat doe jij hier?

Vrijdagavond vierden we Fanny haar verjaardag.  Na een lekker drukke avond in Mama Matrea, trokken we richting Publik.  Fanny wilde niet naar een latin feestje, omdat ze ook niet-dansers wou overtuigen om mee te gaan.  In Publik was het die avond Balkan Fever.  We wisten dat op voorhand, maar toch kon de man aan de deur het niet laten om ons erop te wijzen.  Want blijkbaar hadden ze daar geen Belgen verwacht.  

We waren nog geen vijf minuten op het feestje, of er klonk reggeatón door de boxen!  Straf, dat wilden we net vermijden!  We leerden al snel dat "Balkan" niet alleen voor die muziekstijl staat, maar dus ook voor andere genres.  Hip hop, RnB, dance: het passeerde allemaal de revue.  Maar de muziek in het Slovo-Kosovaars overheerste toch.  (Ik ben aan iemand gaan vragen in welke taal de liedjes waren.)

Ik vond het een leuke avond, en ook wel grappig.  Grappig hoe wij blijkbaar niet pasten op het feestje, hoewel we ons toch amuseerden.  Grappig ook hoe aan mij gevraagd werd door een medetoiletbezoekster wat ik daar eigenlijk deed; waarop ik repliceerde met dezelfde vraag.  Zij sprak met een Limburgs accent, ik woon tenminste nog in Antwerpen!  Ja, het was tof.

Bij het naar huis gaan, ontdekte ik een gedicht op een muur:

de pijnfuif

vrienden

ik heb

de pijn

maar op

de kachel

gezet

om ze warm

te houden

als iemand

pijn wil

ze is

lekker vers

neem gerust 

en neem

wat meer

er is pijn

genoeg voor iedereen

gust gils

Ja, het is somber.  Helaas is dat hoe ik me momenteel voel.  Ik ben weer in zo'n fase.  Zo'n fase waarin de kleinste ergernissen mijn gedachten en gevoelens volledig beheersen.  De fase waarin ik volledig kan crashen.  De fase waarin mijn gevoelens leiden tot acties en mijn verstand even niets te zeggen heeft.  

Hoe dat komt?  Geen idee.  De tijd van het jaar?  De herfst?  Vroeger donker en zo...  Ik weet het niet.  Wat ik eraan doe?  Weinig.  Ik wil de brokken wel lijmen, je weet wel: op de blaren zitten nadat ik mijn gat verbrandde.  Echter, het sombere gevoel gaat daar niet mee weg.  Alleen wanneer ik lesgeef, verdwijnt het even naar de achtergrond.  Goed dat dat er nog is!  Hoewel ik ook alweer behoefte heb aan vakantie, aan even bepaalde mensen niet zien.  Misschien hangt dat samen met de somberheid.  Misschien ook niet.  't Is nog altijd wat het is, 't is nog altijd 'es lo que hay'.

 

first come, first serve

Supermarkt. Kassa kiezen.  Lange rijen.  Waarschijnlijk foutief kiezen.  Geduldig wachten. Bericht dat extra kassa zal geopend worden.  Vrouw die net toekomt en rent om als eerste bij de extra kassa te zijn.  Anderen kijken toe.  Niemand reageert.  Misschien een enkeling die non-verbaal ongenoegen laat blijken.

Trein komt toe aan het perron.  Altijd wel iemand die drumt en al opstapt nog voor de passagiers kunnen afstappen.  Op tram en bus hetzelfde verhaal.  De hele rit aan de deur staan.  Amper plaats maken voor mensen die willen passeren.  Net voorbij de halte voor het rood staan.  Niemand meer laten opstappen.  Ten dienste van de bevolking...

Oh jawel, de dagdagelijkse frustraties!  Iedereen die al eens een supermarkt bezoekt, kent het wel.  In sommige ketens reageer ik niet, want begrijp ik de frustratie van zeer lang staan wachten.  Dan is het een kwestie van 'het recht van de sterkste', oftewel degene met het minste normbesef.  Mijns inziens.

Echter, afgelopen woensdag gebeurde het in Colruyt.  Mijn ervaringen met die supermarkt zijn behoorlijk positief.  Ik heb niet vaak het gevoel dat ik daar lang dien te wachten.  Dus als dan iemand even mij en twee anderen voorsteekt, dan reageer ik toch.  Aanvankelijk treedt de man achter mij me bij, maar wanneer ik hem dan aanmaan om voor de vrouw te gaan, zegt hij dat hij wel zal aanschuiven.  In wat een wereld leven we toch? 

Waarden en normen.  Dagelijks ben ik ermee bezig in mijn job.  Ik tracht mijn leerlingen op te voeden tot verdraagzame, empathische burgers.  Af en toe zet ik de knop van leraar niet uit buiten de school(m)uren en zet ik die taak verder in het openbare leven.  Alhoewel, ik twijfel eraan of dat zozeer met mijn beroep te maken heeft.  Ik denk dat het eerder is wie ik ben.  Ik kan niet tegen oneerlijkheid en onrecht.  Ik kan niet tegen onverdraagzaamheid en normvervaging.

En natuurlijk ben ook ik soms onbeleefd.  Dat ik arrogant kan zijn en in een furie kan schieten, dat is geen geheim.  Dat ik dan al eens een politiek incorrecte uitspraak doe, is goed mogelijk.  Toch vind ik dat ik een goed mens ben.  Ik heb een groot hart.  En ik lijk soms te gevoelig voor deze wereld.

Neen, ik reageer niet altijd.  Soms ben ik achteraf kwaad op mezelf omdat ik niets zei.  Af en toe hoor ik over mensen zoals ik, en ben ik blij te weten dat ik niet de enige ben die de ergernis durft uitspreken.  Zoals de man die eveneens blogt en schreef over storende jongeren op de tram.  Fysiek tussenkomen leek me niet verstandig, maar verder sta ik helemaal achter zijn actie.  Triest dat hij geen steun kreeg van omstaanders.  Ook ik bevond me al in zo'n situatie.  

Ik probeer positieve energie te halen uit het goede.  Ik probeer me te concentreren op het goede.  Een tramchauffeur die me toch nog laat opstappen voorbij de halte, wanneer hij voor het rode licht wacht.  Ik bedank hem extra en benadruk dat ik het fijn vind dat hij me er wel nog op laat, in tegenstelling tot sommige van zijn collega's.  Hij legt me uit dat hij enerzijds verantwoordelijk zou zijn indien ik me kwets bij het opstappen, anderzijds kan hij een boete krijgen van de politie als ze hem erop betrappen. 

Oké, dan begrijp ik het al iets beter.  En toch, toch blijf ik me afvragen waarom we in dit land zoveel belastingen betalen om zoveel dienstverlening te mogen ontvangen.  Waarom die dienstverlening vaak ontoereikend blijkt.  Waarom dat in andere landen wel kan.  En telkens kom ik uit bij de verzuring.  De verzuring van de bevolking, de uitgebluste werknemer, de maatschappij in het algemeen...  Jawel hoor, ik tracht het positieve te zien, maar ik zie ook veel negatieve dingen.