stress

Ik ervaar de voorbije weken veel stress.  Ik heb ook veel aan mijn hoofd en er komen precies altijd maar meer dingen bij.  Eerst was er de huizenjacht.  Half september kwam daar een einde aan.  Jawel, ik was dat hier nog niet komen vertellen.  Pas een maand later konden we eindelijk de compromis gaan tekenen.

Aanvankelijk stonden er allerlei onduidelijkheden en fouten in het ontwerp.  Er waren verschillende mails nodig om een ontwerp te ontvangen waarin we ons konden vinden.  Dan volgde een periode van mails over een moment om te tekenen.  De bal werd telkens terug naar ons gespeeld, het kwam erop neer dat wij het moment volledig mochten beslissen.  Echter, uiteindelijk werd de afspraak, door de tegenpartij, nog twee keer verzet!  Oh, zó kwaad dat ik ervan word als mensen mijn agenda gaan bepalen!

De show was nog niet gedaan.  Want toen we bij de notaris toe kwamen, bleek de eigenaar zich er niet eens van bewust dat we bij zíjn notaris zaten.  De man gedroeg zich tijdens het voorlezen behoorlijk boertig: hij gebruikte zijn gsm en beantwoordde telefoons.  Om dan na z'n telefoontje te vragen om het nog eens uit te leggen...  Niet goed voor mij!  Ik werd kwader en kwader...  De maat was vol toen hij uitsprak dat hij eigenlijk niet van plan was om op dat moment te tekenen.  Toen heb ik me toch wel even gemoeid.  Jeezes!

Gelukkig was er ook Chris.  Chris slaagde erin de man een duidelijke uitleg te geven bij al z'n bedenkingen.  Eigenlijk was het dezelfde uitleg die de medewerkster van de notaris gaf, maar ja.  Ik vind mezelf niet tof als ik racistische uitspraken doe, maar het was toch weer een Marokkaan...
Oh, oei, zoiets op mijn blog zetten, zo publiek!  Tja.  Maak ervan wat je wil.  Ik heb een Marokkaanse nonkel.  Hij houdt zich wél aan gemaakte afspraken.  Dus ik weet heus wel dat ik ze niet allemaal over dezelfde kam mag scheren.  Doch, bij Fantomy hun huis was er ook een geschiedenis met de vorige eigenaar.  Ik zag ons al dezelfde richting opgaan...

Amai, ik ging niet te veel vertellen, maar ik ben precies al goed op dreef.  't Is dat die stress zó aanwezig is (geweest), en ik heb het allemaal nog niet verwerkt denk ik.  Al bij al wel goed nieuws: de huizenjacht is voorbij.  Chris en ik gaan samen een huis kopen.  We gaan op 180 meter van Fantomy, én Lucas dus ook, wonen.  Leuk, hé!  De woning staat in Berchem, voor de geïnteresseerden.  Het is een bel-etage met nog veel werk in.  Met m'n papa z'n woorden: Dat is een totaalrenovatie.  De ruimtes kunnen behouden worden, dus de binnenmuren blijven staan.  Maar verder is er echt wel veel opfrissing nodig!

Sowieso is het de bedoeling om de badkamer en keuken meteen aan te pakken.  Voor de keuken ging ik al eens met Els naar Ikea.  Helaas had ik bij geen enkele opstelling in de winkel een wauw-gevoel.  Intussen heb ik wel een plan gemaakt met hun keukenplanner, en ik vind het een goed plan.  Maar qua uiterlijk weet ik het nog niet goed.

We gingen ook al naar een gespecialiseerde keukenwinkel.  Ja, ze hebben daar veel meer keuzemogelijkheden in kleuren en materialen.  Ja, mogelijk is de kwaliteit beter dan Ikea.  Hoewel ik over mijn keuken weinig klachten heb.  En ja, ze zijn niet transparant genoeg!  Twee dagen na ons eerste bezoek mochten we terug om een ontwerp te bespreken.  De man meldde ons dat hij enkele honderden euro's boven onze maximumprijs zat (inclusief kortingen van de maandactie).  Echter, een gedetailleerd bestek kregen we nooit te zien.  En daar kan ik niet tegen; dat je in zo'n winkel nergens prijzen ziet bij de spoelbakken, toestellen, fronten,...  We gaan nog niet meteen beslissen.  Aangezien ik er dus stress door ervaar, zo blijkt.  

Volgende stresservaring: bureaucratie voor gedeprimeerden.  Oké, dat klinkt misschien wat speciaal.  Ik wilde het gewoon een naam geven, hoor.  Twee weken geleden stelde mijn therapeute voor om deeltijds terug te beginnen werken, na de herfstvakantie. Mijn eerste reactie was uiteraard negatief, want het is alles of niets voor mij.  Maar zoals dat altijd gaat met weerstand, dacht ik er ook deze keer toch nog over na achteraf.  Ik sprak er ook met verschillende mensen over.  En ik kreeg van enkele collega's nogmaals de boodschap om niet te snel terug te keren.  Want als je je nog niet 100% voelt...

En inderdaad, ik voel me nog geen 100%.  Doch, ik ben het stilaan beu om thuis te zijn.  Ik verlang ernaar om terug te werken, echt.  Ik denk dat ik me op goede dagen iets van een 80% voel.  Inderdaad, er zijn stressfactoren en die vellen me echt.  En ik slaap alweer terug heel slecht, dus ik bouw opnieuw vermoeidheid op.  Dus ja, misschien is het te snel.  Maar toch ga ik terug.  Ik mis het, punt.

In ieder geval, want ik dwaal af, dat is die stress hé...  Eind vorige week besliste ik dat ik misschien toch halftijds terug wil starten.  Gewoon enkele weekjes.  Ik zocht de omzendbrief over verlof verminderde prestaties (vvp) wegens ziekte.  Ik las dat zo'n vvp minstens een week op voorhand dient aangevraagd te worden.  Oei, dan ben ik op reis.  Ik bel naar mijn werkstation: vriendelijke man herhaalt me wat er in de omzendbrief staat en raadt me aan contact op te nemen met het controleorgaan.
[Intermezzo: net even op Google die organisatie opgezocht.  Blijkbaar werkt de Vlaamse Overheid nog maar sinds dit jaar met hen samen.  Ik vind de mensen er zó onvriendelijk!  Het voelt telkens alsof er een uitgebluste, gestresseerde ambtenaar aan de andere kant van de telefoonlijn zit.]
Ik bel dus vorige vrijdag naar het telefoonnummer dat de man me gegeven had.  Ik leg de situatie opnieuw uit.  Op vakantie?  U heeft geen toelating daarvoor.  Jawel, mevrouw, want mijn ziekteverlof loopt af de dag daarvoor.  Tja, u bent toch te laat om die aanvraag te doen. Het duurt zes werkdagen vooraleer de post bij ons toekomt.

Hopla!  Daarmee wist ik het.  Jeezes!  En dat was nog maar het eerste telefoontje...  In het weekend probeerde ik me te verzoenen met het idee om voltijds aan de slag te gaan na de herfstvakantie.  't Is zo dat als ik mezelf uiteindelijk bij iets neerleg (in dit geval: niet alles of niets), ik voor mezelf eigenlijk ook heb beslist.  Dus nu mocht ik die beslissing opnieuw veranderen.  Oké.

Maandag belde mijn directeur.  Of ik er klaar voor was?  Wel, ja, hoewel ik deeltijds werken overweeg voor enkele weken.  Maar blijkbaar ben ik al te laat om die aanvraag te doen, zeker omdat ik dan ook nog een week langer ziekteverlof nodig heb én ook nog toelating om op vakantie te gaan.  Te veel gedoe.

Kort na het gesprek met de directie, belt de school me opnieuw.  Deze keer de huismeester; zij legt me nogmaals de volledige omzendbrief uit.  Uhu, maar het is al te laat, toch?  Maar neen, zo'n aanvraag is op een drietal dagen rond.  Denk er nog even over na.  Zucht, weer stress...  En dan helpt het om Chris te consulteren.  Hij raadde me aan om toch naar de dokter te gaan.  Dus diezelfde avond nog een afspraak gemaakt.

Om niet extreem veel in detail te gaan, zo ging het verder: aanvraag gemaild, getelefoneerd, aanvraag nog niet verwerkt, getelefoneerd, aanvraag nog niet verwerkt, getelefoneerd, aanvraag not niet verwerkt, getelefoneerd, aanvraag nog niet verwerkt, getelefoneerd, vandaag is de controle gepland.  STRESS!  Nu ben ik dus vandaag al de hele dag aan het wachten, thuis.  Ja, ik mag wel buiten, maar ik wil vandaag duidelijkheid.  Het zou ook fijn zijn dat men op school weet wat men kan verwachten van mij begin november.

De vorige keer dat er een controlearts langskwam, was dat om 17:35.  Fingers crossed dat er dus binnen dit en een uur iemand is! {nota, intussen is het al 17:30, nog steeds wachtende}  Want ik krijg nog bezoek en het is rueda vanavond.  En eigenlijk wilde ik ook eten gaan kopen, maar het zal iets uit de diepvries worden.  Aangezien ik dus wacht op een dokter.

Lijkt het alsof ik overdrijf met mijn stress?  Dat kan.  Dat is zeker mogelijk.  Echter, het is geweten dat ik niet goed kan omgaan met onduidelijkheden in de planning.  En aangezien ik overmorgen al op vakantie vertrek en nadien terug ga werken, weet ik graag hoe dat in z'n werk zal gaan.

Ik heb dus overigens nog niet veel voorbereidend werk gedaan.  Ah nee, ik weet nog niet wanneer ik zal werken.  Ik heb intussen wel 80 mails en 90 berichten op Smartschool gelezen.  Dat lukte zonder al te veel stress.  De dossierlijnen in het leerlingvolgsysteem, dat is wat anders.  Ik heb een filter ingesteld, zodat ik enkel de informatie zie van de leerlingen aan wie ik les zal geven.  Maar dat is al een hele koek!  En blijkbaar is er ook al heel wat gebeurd.  Ik dien toe te geven dat dat me toch wat angst en stress geeft.

Even tussendoor, als je nog niet afgehaakt bent.  Want het is echt veel, ik snap het.  Een heel topic over stress, amai.  Op zich maak ik me nog niet te veel zorgen over het gegeven stress.  Ik ervaar het heel helder, ik voel wanneer ik rust dien in te lassen en doe dat ook, ik behoed mezelf voor erger.  Dus eigenlijk ben ik goed bezig.  't Is maar dat je 't weet!

Nog iets belangrijk deze week: de zitting met de vrederechter voor de bewindvoering voor Elzy.  Uiteraard verliep het zoals in de rechtbank, al ging het in het ziekenhuis door.  Iedereen was uitgenodigd om 10:00, en dan was het wachten tot het aan ons was.  Dat was bijna anderhalf uur later.  In die tijd probeerde ik nogmaals aan Elzy te duiden dat er eigenlijk nog maar twee mogelijkheden zijn: thuis met inwonende verpleging of rusthuis.  Neen, zij wil naar huis, alleen!  Ook tijdens het gesprek met de vriendelijke, geduldige vrederechter was dat haar antwoord.  En ze bleef ook herhalen dat zíj baas is, want ze is nog goed van verstand enz...  Goed van verstand, maar ze wist niet in welk ziekenhuis ze was ('t is te zeggen, ze dacht van wel en bleef bij haar antwoord, ook als ik vertelde dat dat niet zo was) en ook niet meer wie haar deze keer had gevonden bij het vallen.

In ieder geval, de beslissing is gevallen: ik word bewindvoerder over goederen en persoon.  Ik heb dat nu beslist, en ik ga er geen spijt van hebben.  Ik ben me er wel erg bewust van dat dit een ondankbare taak is en dat ik vanaf nu de slechte ga zijn.  Ik duim dat er een moment komt in de nabije toekomst dat Elzy zich kan neerleggen bij het feit dat ze dus niet meer terug naar huis zal gaan.

Je merkt het, er hebben zich veel dingen afgespeeld die voor stress zorgen.  Overmorgen vertrekken we naar Madeira, met een voorlopige weersvoorspelling van 20 graden en lichte bewolking.  Wat we daar gaan doen, dat weet ik niet echt.  Het is de tweede reis dit jaar, en ik vertrek even onvoorbereid als bij de vorige.  Het initiële idee was om zonne-energie op te doen, dus dat is het enige dat ik vrij zeker weet: ik wil buiten zijn.

Bij thuiskomst zal er een nieuwe golf van stress passeren.  Ik verwacht tegen dan een aangetekende gerechtelijke brief, om mijn bewindvoering goed te keuren.  We verwachten ook een antwoord van de bank in verband met onze aanvraag voor een krediet.  Het zal dan nog minder dan drie maanden zijn vooraleer we aankopen, dus ik verwacht ook te nemen beslissingen rond onder meer de keuken en badkamer.  Het wordt dan eveneens tijd om een verhuisplan op te stellen.  En ja, ik zal dan ook terug aan het werk gaan. Een mensenleven, het houdt toch wat in hé!

problemen = vuil = perfect uitwasbaar

Drie weken geleden, wanneer ik me wat beter begon te voelen, kocht ik een ticket voor de eerste Nuff Said van het seizoen.  Ik wist dat Chaja, Fanny en Tom hun ticket al in hun bezit hadden.  Ik besloot erover te zwijgen, dan bespaarde ik mezelf het schuldgevoel als ik toch niet zou gaan.  Dat soort geheimpjes bewaren is niet gemakkelijk voor mij, maar ik deed het heel flink :-).

Gisteren was het zover.  Ik belde Fanny in de namiddag om te informeren of ze samen zouden avondeten.  Ja hoor, maar wat zou ik dan doen als zij naar CCBe trokken?  Verrassing!  Ik ga gewoon mee!  Ik nam zelfs onze 17 euro van een jaar geleden mee, zodat de eerste fles cava al onmiddellijk gekocht kon worden. Een fles cava, dat hoort bij een avondje Nuff Said.  Tradities zijn belangrijk!

Awel, ik ben blij dat ik ging.  Ik voel me nog altijd niet terug even goed als een drietal weken geleden, maar het ging.  Het ding is dat ik heel slecht slaap.  Ik ben terug thuis sinds dinsdag.  De eerste twee nachten lag ik gewoon wakker, piekerend.  Wanneer ik eindelijk in slaap viel, droomde ik veel.  Mogelijk is dat een bijwerking van de homeopathie.

De derde nacht kon ik eindelijk inslapen voor 1:00.  Echter, om 1:30 kwamen de luidruchtige buren van twee deuren verder thuis.  Hopla!  Here we go again!  Jeezes, die mensen maken me zó kwaad!  Blauwe Lijn gebeld, maar uiteraard was het alweer stil tegen dat de patrouille er was.  Pffff.  Gisteren belde ik de wijkpolitie.  "Ah, dat gaat over die Roma's?"  Ze kennen ze al goed.  De agent zei me dat hij er weinig kon aan doen.  Hij gaat regelmatig langs met de verschillende klachten, zij zeggen dat ze het niet meer zullen doen, en that's it.  Het beste dat ik kan doen, is blijven bellen naar de Blauwe Lijn, telkens opnieuw.  Ok...

Ik kan er zó niet tegen als mensen zich niet aan de regels houden!  Ik ben zelf iemand die altijd veel rekening tracht te houden met anderen. Mijn muziek gaat bijvoorbeeld altijd uit om 21:45.  En dan komen er van die mensen vlakbij wonen die alle regels aan hun laars lappen.  Zo van die mensen die geen sleutel hebben van hun voordeur, noch een deurbel, noch een gsm blijkbaar, en altijd als ze thuiskomen hun stem laten weerklinken door de stille straat.  En zo van die mensen die met veel te veel op een appartement wonen, vooral veel te veel kinderen.  Zo van die mensen die die kinderen totaal niet opvolgen en hen laten spelen op straat op elk vrij moment, waarbij ze respectloos mogen voetballen tegen en op de auto's.  Dat soort mensen zijn mijn nieuwe buren sinds een half jaar.

Ik zei al aan Tine dat ik niet meer insta voor mezelf wat hen betreft.  Want het zit me echt zó hoog!  Ja, ik ben heel temperamentvol.  Dat in combinatie met mijn groot rechtvaardigheidsgevoel is een gevaarlijke cocktail.  Je wil niet weten hoe vaak ik al tegen mezelf heb gezegd "pas op voor een strafblad, dat is het niet waard, ga op zoek naar wettelijke manieren".  Het probleem is dat de arm der wet er blijkbaar nogal weinig aan kan doen.  Dus wat kan ik dan doen?  Het recht in eigen handen nemen, toch?  Nu ben ik ook wel heel goed met woorden, en talig zeker intelligenter dan hen.  Ik zou dus een soort rap met dure woorden kunnen verzinnen. Dat is wél legaal.  Echter, mijn boosheid staat m'n creativiteit wat in de weg precies.

Soite, terug naar gisterenavond.  Nadat BRZZVLL en Johan Petit de start mochten geven voor een nieuw seizoen, kwamen Wouter Deprez en Ruben Focketyn enkele meezingliedjes brengen.  Wouter Deprez, scherp als altijd, leuke start!  Nadien kwam een Gentse dame met Turkse roots haar boek in première voorstellen.  Helaas was zij veel te zenuwachtig en bracht ze haar boodschap onvoldoende tot bij ons.  Daarna kregen we twee Britse rapsters.  Ze kregen het publiek zelfs aan het dansen!

Na de pauze vond ik het top.  Eerst kwam Andy Fierens vier gedichten voordragen.  Amai, wat een performance!  Goed gelachen!  En tot slot passeerde nog de eerste moslima die als comedian aan de slag ging, Shazia Mirza.  Amai, was haar 'dry humour' goed zeg!  Eigenlijk lukt me dat aardig goed, zo moppen volgen in het Engels.  Hoewel ik toch nog steeds merk dat ik soms niet lach als anderen dat wel doen.  En dat is dan echt omdat ik het niet verstaan heb.  Daarom dat ik nog nooit tickets kocht voor een volledig Engelstalige comedyshow.

Het deed me goed.  Ik ben blij dat ik gegaan ben.  Ik twijfelde, omdat ik me vrij energieloos voel door zo slecht te slapen.  Doch, ik dacht dat ik anders misschien gewoon zou wakker liggen in bed, daarom dat ik besloot te gaan.  We wandelden nog een ommetje richting Fantomy thuis, waarbij Tom spontaan begon te wuiven naar enkele mannen binnen in een huis.  Zij gebaarden om binnen te komen, en Tom stond al in het deurgat.  Met hem maken we toch altijd wat mee hoor!  De mannen kwamen van Afghanistan en Irak en zaten nog in hun procedure.  Ze boden ons cola en noten aan, én een pretsigaret.  Maar die lieten we gewoon passeren.  Bij het aflossen van peter Jan als babysit, staken we nog een waterpijp aan.  Ik ging echter snel daarna naar huis, want ik wilde zeker nog met de tram terug kunnen.  Geen zin in fietsen!  (Verrassing!  NOT!)

Ik heb alleszins wel het gevoel dat ik nog enkele culturele uitjes wil plannen nu.  Goed nieuws, toch?  Ik weet dat ik er nog niet ben.  Mijn basisbehoeften blijven onvoldoende op peil.  Er is te weinig structuur momenteel.  Ik kom altijd pas tegen de middag uit mijn bed, waardoor ik al veel te laat ontbijt.  Lunchtijd schuift dan automatisch ook op.  En beweging, dat neem ik écht te weinig!  Ik was gewoon stijf in mijn benen van terug een trap op te gaan hier thuis.  Dat is toch echt niet goed!  Doch, ik krijg mezelf echt moeilijk gemotiveerd.  Plus, de meeste lessen zijn alweer een maand bezig.  Want ik denk dat ik eens wat anders wil gaan doen qua dansen.  Maar dan ga ik mogen wachten tot januari... 

Voorlopig blijft het dus gewoon bij rueda.  François en Diane vertrekken wel bijna op vakantie, dan gaat het drie weken niets zijn.  Ik merk dat ik na één dansje al serieus hard zweet, ik heb echt geen fysieke conditie meer.  En ik heb echt wat nieuwe uitdaging nodig wat dansen betreft, iets dat ik nog niet ken, iets dat me opnieuw kan verrassen. Voldoende informatie inwinnen tegen begin volgend jaar, zodat ik een goede keuze kan maken.  Maar nu dus gewoon nog verder 1-2-3-pauze.

** Ah ja, de titel!  Het was een stuk uit een gedicht van Andy Fierens.  Hij zei: "Problemen zijn als vuil, perfect uitwasbaar".  Dat woord perfect, maakte het perfect voor mij!
 

ongewenste correspondentie

In het tweede deel van vorige maand ontving ik een mail van Sunparks om mijn verblijf voor te bereiden.  Vreemd, want ik kon me niet herinneren dat ik een verblijf geboekt had.  Ik negeer de mail.  Ik word tegenwoordig regelmatig geconfronteerd met phishing, dus ik denk dat het weer zoiets is.

Vijf dagen later ontvang ik opnieuw zo'n mail.  Chris bekijkt het mee, want ik vond het er wel heel echt uitzien.  Inderdaad, het leek niet om phishing te gaan.  Ik op zoek in mijn archief en op internetbankieren...  Neen, niets te vinden over een verblijf dit jaar.  Nu is het zo dat ik één keer per jaar naar Sunparks ga, het eerste officiële lang weekend dat ik op school heb.  Toeval wil dat dat eerste lange weekend afgelopen weekend was.  Echter, het zogenaamd geboekte verblijf ging in op de maandag daarvoor.  Al grappend maakte ik ervan dat Sunparks gewoon is dat ik elk jaar rond deze periode een verblijf boek, dus dat ze me automatisch hadden ingeboekt.  Uhu.

Bij die tweede mail besluit ik contact op te nemen met de klantendienst.  Neen, telefoneren doen we niet, dat is te kostelijk.  Ik stuur een e-mail.  Uiteraard krijg ik heel snel een automatisch antwoord toegezonden: binnen de vijf dagen zou mijn vraag beantwoord worden.  Oké, dan zou het dinsdag zijn, een dag nadat mijn verblijf zou ingegaan zijn.

Intussen zijn we zes dagen verder, en heb ik gisteren een mail gekregen met als onderwerp 'Welkom thuis'.  Allé, bedankt...  Ik heb de enquête ingevuld, overal een 1 voor heel ontevreden.  Tja, dat krijg je als je mensen lastig valt met automatische mails en niet antwoordt op vragen.  Voor de volledigheid heb ik net toch nog eens gemaild naar de klantendienst.  Jawel, ik heb al antwoord!  (Bijna geloofde je het, hé?) Binnen de vijf dagen zullen ze mijn bericht beantwoorden...wordt vervolgd...

Nog vorige week ontving ik een brief thuis van Eni, mijn energieleverancier.  Ze betreurden mijn overstap.  Overstap?  Wat?  Ik word dit echt wel beu!  Op naar de contactpagina op hun website.  Wat een klantvriendelijkheid!  Even chatten met een zekere Shanon en ik wist al iets meer.  Ik zou een nieuw contract afgesloten hebben (nog eens van die vroegdementie, want ik kon me het alweer niet herinneren) dat ingaat op 16 oktober.  Zij kon niet zien bij welke leverancier, daarvoor kon ik best contact opnemen met Eandis.

Op naar de website van Eandis.  070-nummer is dan wel kostelijk, ik ga ervan uit dat dat sneller gaat dan mailen.  Dus ik bel, typ flink elk nummertje in dat de computerstem me vraagt en krijg te horen dat het druk is bij de klantendienst.  Nee?  Echt?  Dat gebeurt nu nooit!  Oh, ik mag mijn nummer achterlaten en dan word ik morgen terug gebeld.  Oké, klinkt goed.  Nogmaals flink alles ingetoetst en dan zegt een stem mij "het nummer dat u heeft ingegeven..."    *klik.  Hop, gedaan! Lap, gaan ze mij nu terugbellen of niet?

Intussen ben ik al heel geërgerd en heb ik ook schrik want ik begin al te denken aan identiteitsdiefstal en zo...  Aangezien ik in vermoeide toestand wel eens inging op phising...pfff...  Dus ik bel Chris.  Ik doe heel mijn verhaal, en hij bedenkt al snel dat één van mijn buurvrouwen misschien een overstap heeft geregeld en de foutieve codes heeft doorgegeven.  Klinkt aannemelijk. Die Chris toch!

Ik vul het online contactformulier bij Eandis nog in, voor het geval ik de dag nadien niet zou terug gebeld worden.  Ik stuur ook een bericht in onze buurmadammen-groep op WhatsApp.  Kim denkt dat het te maken heeft met mijn deelname aan de groepsaankoop van de provincie, maar daarvoor heb ik me dit jaar zelfs nog niet ingeschreven.  Tine antwoordt 'ik!', en staat een kwartier later aan mijn deur.

Effectief, Tine ging overstappen van leverancier.  Ze had nog geen contract getekend en evenmin codes doorgegeven.  Maar, ze had wel een contract toegestuurd gekregen via mail, en jawel: daar stonden mijn codes in!  't Is zo dat wij geen busnummers hebben in ons gebouw, en de meters van de nutsvoorzieningen dus ook niet.  Dat maakt het soms wel ingewikkeld.

Tine deed het nodige om de fout van de nieuwe leverancier recht te zetten.  Toch zitten we nu met zo'n gevoel van "Wij betalen elkaars elektriciteit".  Want Chris heeft bij mijn meter genoteerd dat dat de meter van de eerste verdieping is, maar eigenlijk is dat ook gewoon iets dat de vorige eigenaar zo heeft doorgegeven.  En zo is dat ook voor Tine en Kim.  Toch wel gek hoe snel een fout gebeurd is, en eigenlijk ook erg hoe je als consument eigenlijk gewoon een nummer bent, een ean-code in dit geval.

Eén dezer dagen gaan we het allemaal nog eens goed bekijken.  Het belangrijkste lijkt me dat we allemaal licht en warmte hebben!  Als we voor mekaar betaald hebben, is dat ook zo.  Ik ben geen grootverbruiker, en ik denk mijn buurvrouwen ook niet echt.  Zo'n dingen kan je voor hebben in een appartement, zeker?

Het bewijst alleen maar weer hoe hard je alles in het oog dient te houden.  Dat we in dit bureaucratisch land eerder een nummer zijn.  Dat sommige klantendiensten nog altijd niet ten dienste van de klant lijken te staan.  Dat een fout snel gebeurd is en dat deze moderne tijden extra risico's met zich meebrengen.  En bij zo'n dingen denk ik toch ook aan mijn leerlingen.  Want hen tracht ik voor te bereiden op dat ingewikkelde leven in deze ingewikkelde tijd.  En ik doe dat altijd met zoveel overgave! Oh, wat mis ik het toch.  Maar ik ben nog te moe, punt