Oh, jawel, weer zo'n avondlijke/nachtelijke post. Jawel. Dus ... je weet wat dat betekent ... Dat hoort voldoende waarschuwing te zijn. Dus ik begin. Nieuwe fases. Ik kom net thuis van een avondje bijpraten met Tom. 't Is iets dat ik bij voorkeur tweewekelijks inplan, maar niet altijd zo uitdraait. Soms gaan er wel zes weken voorbij eer we nog eens écht praten. In ieder geval, die momenten zijn belangrijk.
Tom is nog één van de weinig vrienden. Ik vond dat erg, maar nu niet meer zo. Ik ben gewoon in een nieuwe fase van mijn leven. In deze fase kies ik voor diepgang en laat oppervlakkigheid me koud. Mogelijk schreef ik dat hier al. Misschien ook niet. 't Is alleszins hoe ik nu naar de dingen kijk. Hoe ik nu naar relaties kijk.
Het was een leuke avond. We hebben goed bij gepraat. Echt gepraat. Dat is niet altijd zo wanneer we afspreken. Soms heb ik niks te vertellen en zit hij niet goed in zijn vel en dan staren we wat naar de clips die passeren en praten we daarover. Vandaag niet. Vandaag hadden we zelfs geen behoefte aan clips/achtergrondmuziek.
En terwijl ik dit typ, begrijp ik dat dit over mij gaat. Mijn stuk. Zijn stuk is een ander verhaal. Een verhaal dat ik voor een stuk kan brengen, maar met voorzichtigheid. Zijn stuk zit weer diep verborgen. Waarschijnlijk is er maar één manier om er te komen. Terwijl ik die manier niet wil inzetten. Dus het blijft verborgen.
Hoe hard ik ook probeer een goede vriendin te zijn, hoe hard ik ook geloof dat ik een goede vriendin ben...na een avond samen een bericht ontvangen met inhoud die ik niet verwacht...dat is lastig. Zeer lastig. Zo lastig zelfs dat ik hier nu kom schrijven. Hoewel ik het anders misschien ook had gedaan. Maar misschien ook niet.
Nu kom ik alleszins schrijven. Met een heel dubbel gevoel. Ik kwam met zo'n goed gevoel thuis. En dan tien minuten later dat bericht. En de tranen. Niet dat die tranen zo erg zijn. Ze komen nog steeds te weinig, denk ik. Ik duw ze nog steeds weg. Dus als ze dan komen op dit moment, is dat misschien gewoon oké. Niet goed, wel oké.
Nieuwe fases. Lucas zit in een nieuwe fase. Een fase waarin herinneringen zich beginnen te settelen. Een fase waarin hij die herinneringen begint te benoemen, te delen. Een fase waarin hij de werkelijkheid nog niet goed kan scheiden van fantasie. Een fase waarin hij het verleden nog niet goed kan plaatsen of ordenen. Maar wel een nieuw fase.
Een fase die logisch is, maar die we (Tom en ik) niet zagen aankomen. Wij hadden onze mening al gevormd over hoe Lucas met de situatie omging. Echter, blijkbaar hadden we het mis. En dat is een harde realiteit. Confronterend. Voor Tom zeker meer dan voor mij. Maar toch. Ik voel zijn pijn.
Ik voel zijn pijn, maar toch niet op alle niveaus. Dat vind ik zo moeilijk. Ik neem blijkbaar wel wat over van anderen. Dat werd me verteld door de sjamaan die ik intussen opnieuw bezocht. Ik weet niet wat ik ervan denk, maar Chris had het ook al opgemerkt; dat ik zijn werkstress vaak overneem. Dus er zal wel iets van aan zijn. Ik dus aandachtiger voor dat overnemen, die hoogsensitiviteit (jups, een modewoord). En er zijn situaties waarin ik het besef. Momenten dat ik denk "opgepast Fie, je gaat je humeur laten beïnvloeden door..." of "opgepast Fie, je gaat je energie verliezen aan...". Echter, er blijken ook nog altijd momenten dat ik niets aanvoel, niets doorheb. En dat vind ik moeilijk te plaatsen. Enerzijds lijk ik heel gevoelig en lijk ik dingen aan te voelen zonder dat ik het echt door heb; anderzijds heb ik totaal niet door dat het niet goed gaat met een heel goede vriend.
En dat maakt me droevig. Ik voelde me blij, gemotiveerd, energiek,...toen ik thuis kwam daarnet. Maar dat bericht vaagde dat allemaal weg. Plots rolden de tranen over mijn wangen. Want ik wil wel aanvaarden dat er dingen verander(d)en, dat ik verander(de), maar ik heb wel een zeker houvast nodig. En dat is er nog altijd niet, blijkbaar.
Damn. Zo diepzinnig. Ik dacht niet dat dat ging gebeuren in deze schrijfsessie. Want ik ging gewoon over nieuwe fases schrijven. Ook mijn nieuwe fases. En ja, dat doe ik wel. Maar ik ging niet zo diep gaan. Dat was niet mijn plan. Ik ging gewoon schrijven over mijn salsaplannen. Hoe ik vandaag weer een stapje zette door te bellen met een gemeentelijke sportdienst over zaalhuur.
Dat lijkt banaal. Ik vind dat ook. Maar ik veranderde. En dat is niet meer banaal. Ik kom van hele dagen in pyjama Netlixen. Die dagen zijn er soms nog. Maar ik herpak me sneller. Dus ja, een telefoontje doen is voor sommigen (de 'maatschappij') banaal, maar voor mij is dat een stap. Of stapje.
"Onderschat nooit de kracht van kleine stapjes." Dat is blijkbaar een slogan van mijn laatste werkgever. Een dierbare oud-collega stuurde het me in de herfst. Antwerpen plus was goed in dat soort oneliners. Ik voelde me -denk ik- ook goed in die organisatie. Maar ik verander. En ik weet niet of ik nog pas in dat maatschappelijk beeld.
Dus ik blijf spelen met dat idee van mijn eigen baas zijn, mijn eigen zaak, mijn passie gebruiken/volgen. Tot het niet meer goed voelt. Dát. Ik begrijp het hele beeld van zekerheid. Ik begrijp de maatschappelijke verwachtingen. Echter, dat betekent niet dat ik daar hoef in mee te gaan. Ons leven is kort. Is het dan niet logisch dat we het invullen zoals we zelf willen? Zoals we zelf voelen? Is het niet logisch dat we vooral nastreven ons goed te voelen?
