marginaliteit

Ik beken: het is weer té lang geleden dat ik hier nog eens kwam posten.  Het is ook te lang geleden dat ik nog andere blogs doornam.  Reden?  Tja, het drukke leven van een jonge leerkracht die ook wat sociaal leven wenst.  Zoiets.  Waarom ik dan nu wél de tijd vond om te bloggen?  Wel, omdat ik normaal gezien nog zou slapen, maar na een kleine vier uurtjes slaap het noodgedwongen diende op te geven.  Wat?  Je begrijpt me niet?  Wacht even, ik zal het wat kaderen dan! 

(Als je me kent, heb je ondertussen al door dat er iets broeit, dat ik moeite doe om niet te direct te zijn maar dan gewoon nog groffer zal worden, dat ik dus eigenlijk simpel gezegd zeer slecht gezind/kwaad/tot zelfs agressief ben, dat ik daarom voor deze uitlaatklep kies, en dat ik niemand dit sprekende verhaal wil ontzeggen uiteraard!)

Tegenwoodig kijk ik ontzettend uit naar de weekends.  Blijkbaar krijg ik onvoldoende rust tijdens de week, dus bereid ik me een hele week (en vooral vrijdags) voor op lekker bijslapen, uitslapen enzomeer.  Ik ga niet meer elk weekend op stap, want dat voel ik te hard tijdens de week die volgt.  Er zijn al meerdere weekends gepasseerd dat ik voor 00:00 in mijn bed lag, gewoon omdat ik het nodig had.  Zo ook gisterenavond...

Het is nog donker en plots word ik opgeschrikt door luid gebonk op een deur/raam, met daarbij geroep: "HEY!".  Ik hoor ook de motor van een auto draaien onder ons raam.  *zucht* - ik kijk op de klok, 3:47.  Ik merk dat ook Vincent wakker wordt van het kabaal.  Want het is niet maar even gebonk of één keer "hey", het blijft zich herhalen.  Daar komt bij "DE SLEUTELS", "MAAKT DA GE HIER ZIJT", en luid gekreun/gehuil.  De hond begint daarenboven te blaffen en janken, en uiteraard mag ik de kids niet vergeten te vernoemen.  *hardere zucht* en de melding "Jeezes, is da nu een uur? Dees gaat erover" (jaja, mijn dialect reikt ver!). 

Ik mijn bed uit, gordijntje opzij.  Ik zie twee met javel gebleekte hoofden over en weer hollen, en het dikke lichaam van iemand op de grond aan de overkant van de straat.  Er staat een zwarte Mercedes met draaiende motor, met op het dak het woord 'taxi'.  Eén van de gebleekte hoofden belemmert het zicht, ik zie het derde gebleekte hoofd niet maar ga ervan uit dat het onze buurvrouw is.

Speculatie nummer 1: "omg, die zijn gewoon aan 't vechten", want zo leek het wel.  Roepen, tieren, brullen, hollen...en dan die vrouw die neerligt op de stoep, huilend/kreunend.  Ik sta op het punt het raam open te doen en duidelijk te maken dat er wel mensen slapen.  Maar kom, ik houd me weer in, want die vrouw ziet er toch niet zo goed uit (nu ja, haar lichaam, want het gebleekte hoofd daar heb ik nog steeds het raden naar).  Even afwachten en zien wat er gebeurt.  Dit is beter dan cinema!  (eigenlijk niet, de cinema is op dat uur gesloten, terecht trouwens)

De twee gebleekte hoofden helpen het derde gebleekte hoofd recht, de taxichauffeur ondersteunt langs achter.  Het gehuil en gekreun houdt niet op.  Evenmin de paniek en de stress (veronderstel ik, want roepen en brullen om 4:00 in de ochtend lijkt me geen gewone reactie).  De gebleekte hoofden naar binnen, de deur dicht. 

Menig lezer denkt nu "oef".  Maar nee hoor, het is nog niet gedaan!  Want in zo'n gezellige arbeiderswoning als de onze, hoor je ook wat je buren doen.  Met andere woorden: The show goes on.  Ik word het beu, ben intussen klaarwakker en gefrustreerd, dus besluit te gaan roken.  Het is nog donker, ons terras is geen terras meer maar gewoon een dak (dat is voor een andere keer), dus ik neem de beslissing in mijn slaapkleren aan de voordeur te gaan roken.

Daar hoor ik nog geroep, door de niet-geluiddichte voordeur van de buren.  "BRENGT EEN NAT WASHANDJE........................GAAT DA NOG LANG DURE WANT DAN KOOM IK HET ZELF HALE!"  En het gekreun gaat door.  Praten kan zij blijkbaar niet meer, want dan hoor je ook zeggen "ik denk da ze da bedoelt".  En ook nog "rustig liefje, ik ben hier, rustig, kalm".  Mijn conclusie werd de volgende: foute trip. 

Ik kan me echt niets anders voorstellen eigenlijk.  Dronken is iedereen wel eens, maar welke vrouw kreunt en huilt dan en kan geen letter meer uitspreken?  Aangezien de marihuanageur al vaker ons huis binnendrong, ga ik ervan uit dat deze mensen ook andere drugs niet schuwen.  Dus: een foute trip.

Ik heb getracht terug te gaan slapen.  Na een uur wakker liggen vol frustratie en dit blogbericht in mijn hoofd, heb ik het opgegeven.  De kans is zeer groot dat ik overdag nog zal gaan bijslapen.  Het was tenslotte een nacht van minder dan 4 uren!  En ik ben zo kwaad!  Echt!  Ik heb al de wildste plannen om hen ook een keer hetzelfde te 'flikken'.  Maar ja, tot dat niveau kan ik me moeilijk verlagen.  Het zit misschien ergens diep in mijn natuur, maar de rede wint het van zo'n gedachten.  Daarenboven komt dat ik de rest van de mensen in de straat niet wil storen.  Anyway, ik smeed toch nog een plan, kwestie van de boosheid te kunnen kanaliseren.  Wordt vervolgd ... ;-)