Ciao!

Dit is hoogstwaarschijnlijk mijn laatste post op Italiaanse bodem. Mijn trouwe lezers zaten waarschijnlijk al even te wachten, want het heeft toch een week geduurd eer ik nog eens iets kwam vertellen. Dat komt doordat we in het duurste hotel van de hele reis géén wifi hadden. Straf, hé! Ja, Venetië is duur. Het was de duurste bestemming die we bezochten. Maar kom, eerst zal ik even updaten.



Ik denk dat ik de laatste keer iets schreef toen we in Milaan waren. Zeker weet ik dat niet, want ik typ dit weer offline, vanop de trein. Vanuit Milaan gingen we naar Como, aan het meer dat dezelfde naam draagt (hoe inventief!). De eerste dag daar wandelden we weer veel. We namen ook een funicolare naar Brunate, van waaruit we nog verder omhoog wandelden tot in San Maurizio. Daar staat een vuurtoren ter ere van Volta, de meneer die de elektrische batterij uitvond. Helaas was de toren al gesloten, dus konden we enkel genieten van de uitzichten op het meer.


Diezelfde avond zochten we lang naar een plaatsje op een terras om te eten. Uiteindelijk aten we het lekkerste eten van de hele reis, met een fantastische bediening. Enige minpunt was dat het begon te onweren, en dat de kelners ons met het woord “bruto” naar binnen begeleidden. De tweede dag in Como kochten we een ticket om enkele andere dorpjes te bezoeken per boot. Het was allemaal heel rustig, maar echt veel was er niet te zien. De drang om te zwemmen groeide, maar 10 euro per persoon hadden we er niet voor over.


’s Avonds ontdekten we, tegen alle verwachtingen in, een strandje in Como zelf. Nochtans had iedereen ons verteld dat in Como niet gezwommen kon worden. Die boodschap was duidelijk: de locals wilden geen toeristen op hun strand. Het was overigens de goedkoopste zwemplek die we vonden, maar op dat moment was het al te laat.


Maandag namen we de trein naar onze laatste bestemming: Venetië. We kwamen het station buiten, en wisten direct waar we waren. Het zicht vanop de trappen was echt al mooi. In Venetië wandelden we weer veel, en ergerden we ons af en toe aan de vele toeristen in de smalle straatjes. Gisteren brachten we veel tijd door op verschillende waterbussen, om enkele eilandjes te bezoeken. Burano was echt prachtig. Volgens de Lonely Planet is het het kleurrijkste visserdorp ‘of the Mediterranean’. Ik heb me weer uitgeleefd met mijn fototoestel! We zagen er ook een scheve toren, de zoveelste in rij. Want niet alleen in Pisa staat er zo één (dat wisten jullie niet, hé?)!


We voeren ook naar Lido, waar we gingen ZWEMMEN! Joepie !!!! Daar hadden we zo naar uitgekeken! We bleven maar een half uur op het strand, want we wilden de laatste dag niet verbranden. We zien bruin, maar ons lichaam (buik, rug, bovenbenen) heeft geen zon gezien. Voor de rest hebben we het eigenlijk gewoon rustig aan gedaan, want zoveel citytrips, dat voel je wel.


Nu zitten we op de trein richting Bologna, waar het een kleine vier weken geleden allemaal begon. Deze namiddag gaan we waarschijnlijk nog wat rondhangen, misschien nog een paar dingen kopen, iets drinken (ik denk dat Vincent nog een laatste Aperol Spritz wil). Alles op het gemakske, zoals ze zeggen. Dat is wel de clou van de reis: In het begin is alles nieuw, en wilden we zoveel mogelijk zien. Echter, sinds Firenze gingen we nergens meer binnen. Ooit had ik een ‘kerkenverslaving’, ik wilde alle kerken binnengaan. Maar in Firenze ‘ontplofte’ ik een beetje, en toen hoefde het ineens niet meer. In die stad betaalden we ook veel geld om kunst te bewonderen, maar mochten we geen foto’s nemen van de prachtige paleizen waarin die kunst zich bevond. En zo ontstond stilaan het gevoel dat we genoeg gezien hadden, en dat we gewoon gingen genieten van de zichtbare architectuur vanop straat.


Als iemand ons ooit vraagt naar ons reisschema, zouden we die persoon aanraden eerst naar Venetië te gaan. Venetië was namelijk de duurste bestemming waar we waren, en toen hadden we het er niet meer voor over. Wij vonden Firenze al duur, maar in Venetië mochten we nog eens de helft meer rekenen om ergens binnen te gaan.


Ik kan me voorstellen dat veel mensen zich afvragen of het meeviel om met de trein door Italië te reizen. Daarop zeggen we volmondig “JA”. We hebben één keer een trein gehad die bijna een half uur later vertrok, waarschijnlijk omdat de airco in het rijtuig waarin wij zaten stuk was. De conducteur heeft ons vriendelijk verwezen naar eerste klasse, maar wij bleven zitten met onze grote koffers. Daarnaast hadden we twee vertragingen. De eerste keer ging het om 20 minuten, om van een stationnetje in Perugia naar een ander stationnetje in Perugia te gaan. De tweede keer was het een kwartier, voor een trein van Como naar Milaan. De volgende trein in Milaan hadden we al gereserveerd, maar we hadden drie kwartier ruimte gelaten, dus dat zorgde niet voor problemen. Financieel vielen de treinritten ook goed mee. Het is wel een kwestie van vergelijken. Er zijn namelijk meerdere treinmaatschappijen in Italië, en die prijzen kunnen wel veel verschillen. Zo betaalden we van Milaan naar Como € 4,45 pp en van Como naar Milaan € 12,50 pp. Er bestaat een goed netwerk van snellere treinen, maar die kosten dus ook meer. De treinrit die we op dit moment maken kost ons € 10,75 pp, voor een afstand van 160 km. Dat kan je niet in België, hoor!


Zo, dat zal het zowat zijn. Ik heb ook al een post voorbereid met allerlei herinneringen die ik vooral ook voor mezelf wil neerpennen. Het gaat om uitspraken en dingen die regelmatig terugkwamen, zaken waarmee we gelachen hebben. Ik ben er nog niet uit of ik dat bericht in het AN of in het dialect zou schrijven. Want, uiteraard praten we onder elkaar geen al te mooi, duidelijk Nederlands ;-).