game over

Ze zijn achter de rug.  Zes festivals bezocht ik deze zomer.  Zalig was het!  Maar ook wel druk.  Want mijn vakantie vliegt voorbij.  Elk weekend weg van huis; tijdens de week minstens twee dagen bezig met opruimen, wassen, het volgende festival voorbereiden, oplossingen zoeken voor Saartje,...  

De laatste twee kwamen echt wel kort op elkaar.  Op zondag kwam ik terug van Reggae Geel en donderdagmorgen vertrok ik al terug naar de Antilliaanse Feesten.  Ik heb zelfs niets kunnen komen vertellen over mijn weekendje Reggae.  Dus zal ik dat nu nog even komen doen.

Toekomen op Reggae Geel was een kleine hel.  De camping hoorde propvol te geraken, dus het was vechten voor een plaatsje.  Aanschuiven, wachten, en als de lijn opschoof al klaar staan met een opgegooide tent.  Dat was lastig, want we lieten twee van onze tenten in de auto, omdat we niet alles in één keer mee kregen.  Ik kreeg de vervelende taak om de plaats bezet te houden.  Ik slaagde er slechts gedeeltelijk in.  Uiteindelijk hadden we wel nog een fijn plekje en de Brusselse buren kwamen zelfs enkele keren sociaal wezen met ons.  Alleen jammer dat de toiletten op meer dan vijf minuten stappen waren.

De sfeer op Reggae Geel was speciaal te noemen.  Wie Reggae zegt, denkt aan Jamaica, en bij Jamaica denken velen aan één of ander groen grasje.  Het was vooral grappig om zelf nuchter rond te lopen en alle mensen in hogere sferen te observeren.  Wat de muziek betreft, ho, reggae is voor mij misschien toch wat te soft.  Echt doordansen zit er niet in, en daardoor had ik het zaterdagnacht ijskoud.  Zo koud zelfs dat ik pas zondag, toen ik mijn voeten waste (nadat ze eindelijk wat opgewarmd waren) ontdekte dat ik een splinter in mijn voet had.

Wat ik het mooiste vond op Reggae Geel was de inclusie.  Er waren heel veel mensen met een beperking.  Eindelijk een festival waar de rolstoeltoiletten effectief gebruikt worden door de mensen die daar behoefte aan hebben!  Ja, die inclusie willen Fanny en ik ook op ons festival :-)

Bij thuiskomst had ik dus drie dagen om alles in orde te brengen voor de Antilliaanse Feesten.  Het laatste festival, de beste camping.  Dat staat als een paal boven water.  De gekste camping, vooral.  Zalig veel ruimte, vele feestjes, mensen die een eigen dansvloer meebrengen, weliswaar een kakofonie van muziek langs alle kanten, maar oh zo fantastisch!

In die drie dagen deed ik vier machines was, ik poetste mijn hele appartement, ik zocht een recept voor rijstsalade, ik bezocht Albert Heijn, Colruyt, de groentenwinkel en nog eens Colruyt, ik maakte long island iced tea mix en rijstsalade, ik ging naar Elzy want zij was 's zaterdags helaas gevallen, ik ging ook nog met mama naar Action om een partyset samen te stellen en waarschijnlijk deed ik nog andere dingen die me nu ontgaan.

Woensdagavond bleek Tom ziek te zijn, waardoor ik de verantwoordelijkheid kreeg om een plaatsje te kiezen op de camping.  Een verantwoordelijkheid die me niet ligt.  Ik ben niet goed in zo'n dingen.  Gelukkig was Tom nog voor 11:00 op de wachtparking en kon hij me op het plan nog eens tonen waar ik juist naartoe diende te rijden.  En zo hadden we bijna dezelfde plek als vorig jaar, vlak over de douches.  Voor ons de ideale plaats!

Op de camping maakten we het ongelooflijk gezellig.  Verschillende bekende gezichten passeerden ons op weg naar de toiletten, wasbakken of douches en bleven een praatje maken, dronken mee iets of deelden een waterpijpje met ons.  Wat de alcohol betreft: onvoorstelbaar hoeveel erdoor gegaan is.  Lara en ik reden zaterdag zelfs nog eens naar de supermarkt om bij te halen.  Gek, want niemand werd op geen enkel moment té dronken.  Lekker uitzweten die handel!

Hoogtepunt was voor mij ongetwijfeld het weerzien met Maurizio en Conny.  Op de valreep, zaterdagnacht, nadat we het laatste optreden gezien hadden.  We gingen nog even salsa dansen in de spiegeltent en Joeri zei me dat hij een verrassing had voor mij.  Ik wist direct waarover hij het had!  Zalig!  Een jaar nadat ik hen ontmoette, heb ik hen eindelijk weer gezien!  En we hebben telefoonnummers uitgewisseld, zodat we in de toekomst eens voor echt kunnen afspreken.  Super!

Festivalgewijs zijn de Antilliaanse Feesten niet zo geweldig.  Er wordt ons inziens wat te weinig moeite gedaan om een mooie affiche samen te stellen.  Grupo Niche was zowat het enige dat ik zeker wilde zien.  Hun optreden was geen bom, maar ik heb me wel geamuseerd doordat ik met heel veel onbekende mensen heb gedanst.  En ik heb me ook bij een rueda gezet om het spel volledig mee te spelen.  Het was echt leuk!  

Over rueda gesproken, want over afgelopen weekend heb ik genoeg verteld denk ik, donderdag is het zover!  Donderdag doe ik opnieuw mee aan een demonstratie met de ruedagroep waar ik nu al meer dan een jaar deel van uitmaak.  Dus, bij deze nodig ik jullie allemaal uit om een bezoekje te brengen aan mijn mooie stad bij schitterend weer!  Locatie: Kattendijksluis, voor Antwerpen Danst, bij de zomerbar van de Zomer van A.  Amai, helemaal duidelijk.  Uhu.  Zoek het gewoon even op, hé?  Maar je mag gerust komen kijken en zelfs meedoen!  Om 19:30 is er een initiatie (basiskennis van salsa is wel nodig) en rond 20:15 onze demo.  Nadien wordt er nog door gedanst tot middernacht.  Er wordt lekker warm weer voorspeld, dus gewoon komen!  Toegang is vrij en de drankjes zijn niet zo heel duur.  Ik zie jullie allen daar, hihi!

Wat er verder deze week op het programma staat: wassen, poetsen, inpakken, oplossing zoeken voor Saar, Elzy nog bezoeken, met Lily naar l' Epicerie du Cirque, boekje over Tenerife lezen, en aan mijn to-do-list werken.  Yeah right.  De lijst die ik veel te laat opstelde (een week geleden).  De lijst voor in de vakantie.  En nu is die vakantie al bijna voorbij.  Ongelooflijk!  Op naar de volgende!  Hoewel op reis gaan voor een hele week er niet in zit, want in de herfstvakantie begin ik met een cursusje.  Ach, ik zie wel, eerst nog wat genieten van de zomer!

Zo, ik geloof dat deze post meer dan lang genoeg is.  Ik geloof dat je wel gesnapt hebt dat het goed met me gaat.  Ja, het gaat goed, alleen dat ik daar zo dik van word.  Maar het gaat goed.  Dus dat is beter dan zo mager rondlopen en verdrietig zijn.  Geloof ik.  Om nog eens te eindigen met een lied: Ay, qué bonita es esta vida!