Mijn handtas is gestolen!

Zaterdagavond: Jeroen vraagt me mee naar Return, een hardstyle/jumpstyle discotheek. Niet mijn ding, maar bij gebrek aan alternatieven beslis ik de rit van 35 kilometer aan te gaan. De muziek is om hoofdpijn van te krijgen, mijn trommelvliezen lijken elk moment te gaan springen. Gelukkig is er ook een tweede zaal, boven, met overwegend hip hop. Samen met Kevin en Christine sta ik een tijdje in die andere zaal, en het is er erg leuk. Af en toe gaan we naar beneden waar de anderen staan. Dat doen we uit beleefdheid.

Omstreeks 3:00 gaan Kevin en Christine naar huis. Sander komt hen 'vervangen'. Zo kan ik toch nog boven blijven staan, jippie! Op een zeker moment wil ik een foto nemen van Sander en mij (twee mooie mensen, dat kan niet mislukken). Iemand neemt de foto, en wanneer ik hem bekijk, zie ik plots erg snel een persoon passeren. Onmiddellijk denk ik aan mijn handtas, die naast ons op een tafeltje staat. Ik kijk, en er staat niets meer! Aanvankelijk denk ik nog dat iemand me wil tonen dat ik voorzichtiger dien om te springen met het laten staan van mijn handtas... Na een minuut slaat de paniek toe: alles is weg!

Daar sta ik dan, in Vosselaar, zonder auto- en/of huissleutel, GSM (inclusief véél telefoonnummers), sigaretten, geld, paspoort, rijbewijs,... We verwittigen het personeel en gaan zelf nog op zoek naar de handtas, zonder succes. Toevallig ging Marc gisteren niet werken, waardoor mama nog niet wakker was om 4:30. Tevergeefs tracht ik haar te bellen. Uiteindelijk besluit ik met Sander en twee vrienden mee te rijden. We krijgen een comfortabele slaapplaats aangeboden. Ik stuur mijn mama een sms-bericht met het verhaal in, en vraag of ze me belt op dat nummer.

Nu, even tussendoor een verhaal dat hier halvelings los van staat (niet helemaal, want als ik mijn autosleutels nog had, was ik gewoon naar huis gereden). Om één of andere reden denken mannen nog te vaak dat ik een 'gemakkelijke' ben, terwijl dat absoluut niet zo is! Misschien heb ik die naam wel gecreëerd, door mijn uitbundigheid tijdens het uitgaan, maar toch... Aangenaam is het niet. Telkens opnieuw dien ik uit te leggen dat ik daar geen zin in heb, dat ik niet zo ben, dat ik bepaalde principes heb welke ik niet overtreed... Maar goed, uiteindelijk werd het nog wel gezellig (niets meer dan dat).

Gisterenmorgend is Sander met mij naar Lier gereden om de reservesleutels op te halen. Mama was erg ongerust geweest, blijkbaar had ik het sms-bericht naar een verkeerd nummer gestuurd. Terug aangekomen in Vosselaar, stond mijn auto gelukkig nog op de parking (want ook die had men kunnen meenemen, het was nog de enige wagen die er stond). Na de middag ben ik de diefstal gaan aangeven bij de politie van Lier. Ik diende de waarde van alle gestolen goederen mee te delen, hoewel ik er toch nooit iets van zal terugzien (dom maar ja).

Vandaag ga ik naar Proximus, normaal gezien kan ik mijn nummer recupereren. Ook ga ik pasfoto's laten nemen, en een nieuw rijbewijs halen (voorlopig mag ik niet rijden, een attest van diefstal is een ongeldig vervangingsmiddel). Ik zal eveneens rondkijken naar de prijs voor een nieuwe GSM (één die me op het lijf geschreven is, hoewel de vorige altijd mijn favoriet zal blijven), en een nieuw draagtasje voor mijn fototoestel (dat is het enige dat ik nog in handen had). Een sleutelhanger die bij me past ga ik ook nog zoeken, én tot slot opnieuw de sleutels laten bijmaken...

Goed, dat zal zowat het hele verhaal zijn! Voorlopig kan ik een oude GSM van Marc gebruiken. Ik heb reeds een mail rondgestuurd naar verschillende vrienden, om hun telefoonnummers terug te vragen. Een diefstal komt natuurlijk altijd ongelegen, maar ik weet al hoe ik dit heb aangetrokken. Ja hoor, het zelfbewustzijn groeit met de dag! Ik blijf gewoon lekker positief en gelukkig verder leven! Wat ben ik trots op mezelf!