Fie is out

Mijn drukke leven...ik genoot ervan en het werd een gewoonte... Vermoeidheid, dat voelde ik niet meer. Zolang ik voldoende at en dronk, kon ik blijven leven in hoogste versnelling. Toch wist ik dat het niet zou blijven duren. Mijn humeur vertelde me dat ik toe was aan 'me-time'. Echter, ik luisterde niet, ik dacht dat ik nog wel twee weken zonder kon, tot aan de krokusvakantie.

Gisterenmiddag eindigde het mooie financiële liedje. Gedreven (sommigen zullen het gehaast noemen) als ik ben, gleed ik uit over een cd-doosje dat op de grond lag. Dit pijnlijk voorval vond plaats in de kleedkamer van de Louis, op de tweede verdieping (auch). Ik had iets horen kraken tijdens mijn val, dus maakte me zorgen. Toch ging ik ervan uit dat ik nog wel zou kunnen werken. Tien minuten, en enkele pogingen om te stappen later, besloot ik dat het beter was een medisch geschoold persoon naar mijn gezwollen enkel te laten kijken.

Samen met mijn mama verbleef ik anderhalf uur op de dienst Spoedgevallen. Na het nemen van foto's, en pijnlijke aanrakingen van doktershanden, kwam het verdict: voorste gewrichtsband gescheurd. Het had erger gekund... Sinds gisterennamiddag 15:00 zit er een erg strak verband rond mijn (linker-) voet, enkel en onderbeen. De rest van deze week werd me platte rust voorgeschreven, waarbij mijn been zoveel mogelijk omhoog dient te liggen. Af en toe mag ik ijs leggen op de enkel, en ik neem ontstekingsremmers met een pijnstillende werking (yeah right).

Vorige nacht heb ik op de sofa doorgebracht, met veel pijn, zweet en tranen, én zonder slaap :-( . Rusten zal ik doen, maar of ik uitgerust zal zijn na vier dagen, dat is nog maar de vraag! Pijn, pijn pijn! In ieder geval, alles heeft een reden volgens mij, en het is duidelijk dat dit gebeurd is omdat ik té veel wilde... Voorlopig zie ik het als iets negatief, een straf, maar het zal me uiteindelijk wel iets goeds verschaffen. Want, ook dat geloof ik nog steeds: alles is goed in mijn wereld!