Afscheid nemen is begonnen...

Ik ben er al ongeveer zes weken mee bezig...stilletjes loslaten...maar nu begint het écht te worden...het besef groeit... Of het me verdrietig maakt? Ach nee, ik heb ervoor gekozen mijn droom te verwezenlijken, en ik geloof er nog steeds in! Het voelt gewoon irreëel, dat ik jullie allemaal een jaar niet zal zien, voelen, spreken,... Uiteraard is dat overdreven... Met al die moderne communicatiemiddelen tegenwoordig, zullen we elkaar wel wat kunnen volgen, maar toch...

Vorige week donderdag was de laatste dansles. Een jaar niet dansen! Toch niet 'stromend', hehe. Hilde had voor mij een verrassing voorbereid. Na de les was er een picknick in de zaal, met wat wijn en knabbeltjes. Ze had op een A4 blad een fotocollage gemaakt (met foto's van tijdens de les), en er een tekstje opgezet over weggaan... De anderen tekenden de kaart (dubbel geplooid blad) en schreven er naar wens nog iets bij. Van het Lint-team kreeg ik eveneens een kaartje, met de mooie zin "Geef alles wat je hebt, neem alles wat je wordt gegeven".

Zaterdag bezocht ik mijn oude school (KdG), en daar liep ik Vicky (stagebegeleidster eerste keer laatste jaar) tegen het lijf. Ook van haar nam ik afscheid. Gisteren werkte ik voor de laatste keer in de Louis. Titi had voor een kaartje gezorgd, en een deel van de collega's had er een centje ingestoken. En morgen...morgen ga ik met Lilytje lunchen, in de Louis, hihi. Mogelijk wordt dat ook onze laatste 'date'.

Nog Honduras-nieuws...ik mail dagelijks met mi familia, vooral met mi padre. Naar mi madre heb ik één keer gemaild, met als bijlage een foto van mezelf en Vincent. Zij stuurde een foto terug. Het ziet er een fijn madammeke uit. Niet echt groot...maar in mijn clichébeeld zijn latino/-a's dan ook kleiner dan ons. In ieder geval, ze geven me daar alvast een welkom gevoel!