ik begin te leven

Dag lieve mensen! Eerst en vooral weer hartelijk bedankt voor de leuke reacties! Het doet me echt goed! Ik besef dat het een tijdje geleden is dat ik hier een berichtje achter liet, dus bij deze: nieuws! Het laatste dat jullie vernomen, is dat ik naar Tela ging. Wel, dat was super! Het was vakantie! Niets anders gedaan dan op het strand gelegen, gezwommen in de warme zee (nog nooit meegemaakt, zo`n warm zeewater), cocktails gedronken, lekker gegeten, uitgeweest,… Op het einde van het weekend hebben we besproken dat we bij onze volgende uitstap wel iets willen zien. Ook ik zou dat liever hebben, doch met een groep van 10 mensen is het niet gemakkelijk iets te vinden dat iedereen ligt.

Zondagmiddag ging ik tegen zin weer naar huis, want ik wist dat het vrijheidsgevoel weer zou verdwijnen… Toch was de thuiskomst leuk. Iedereen leek erg blij me terug te zien, een warm welkom dus. Echter, maandag voelde ik me alweer een gevangene… Dan bleek ook nog eens dat ik deze week veel vakantie had (vraag me niet waarom, de professionele schooltaal is moeilijk te begrijpen), en toen ging het weer bergaf… Jep, deze ervaring is een rollercoaster: de gevoelens wippen op en neer, en ik heb er totaal geen controle over.

Dat negatieve gevoel was ook de reden dat ik niet eerder kwam bloggen…ik wilde niet te negatief klinken… Nu, woensdag heb ik alleen de taxi genomen naar de Mall, ook al hadden mis padres dat niet graag. Ik ben het beu rondgereden te worden! `s Namiddags had ik een afspraak met Jennifer, mijn lokale contactpersoon van AFS. `s Avonds hebben we samen nog eens met mis padres gepraat. Donderdag heb ik eveneens getelefoneerd met Tania, de coordinator van AFS Honduras, en ook zij ging nog eens contact opnemen met mis padres. AFS begrijpt dat het voor mij zwaar is, aangezien ik de oudste van de groep ben en de minste vrijheid heb.

Ondertussen gaat het weer beter met me. Mis padres hebben nog steeds niet graag dat ik me verplaats in San Pedro zonder hen, want dat is gevaarlijk. Toch begrijpen ze dat dit mijn eigen keuze is, en dat ik wil dat ze mij vertrouwen. Ik zeg hen altijd naar waar ik ga, waarom, met wie, voor hoelang,… Eergisteren ben ik me gaan inschrijven in de dansles, en maandag begin ik eraan! Het is een mix van verschillende ritmos: salsa, merengue, punta, hip hop, reggaeton,… Het gaat me goed doen! En deze namiddag begin ik ook te zwemmen, samen met mi madre.

Zoals jullie merken, het ging wat minder, doch ik ben er weer bovenop! Mijn leven hier kan gaan beginnen, en dat maakt me echt wel gelukkig! Resten me nu nog enkele korte boodschappen: mamie, ga aub naar de dokter; Marc, nogmaals, ik ben niet afgevallen; mams, nogmaals, altijd welkom (met lege koffer, hehe); iedereen, ¡los amo! Tot volgende week voor meer nieuws!