cultuurbotsing

Yep, de eerste grote cultuurbotsing meegemaakt… Er waren er al vele gepasseerd, doch niet noemenswaardig. Degene die me gisteren overkwam, spookt nog wat rond in mijn hoofd. Laat ik beginnen met te vertellen over mijn weekend aan zee! Vrijdagmiddag vertrokken we, met het slechte weer (regen!). Aangekomen in Playesa, ´s avonds rustig buiten gezeten en gezwommen (toch zo fijn in de regen, herinner me een feestje bij Wes…).

Zaterdag vele uren in de zon gelegen (hehe), met mijn Humoke! Na de middag naar het strand geweest met Rosy en Samuel, twee collega´s van mi madre. Weeral prachtige foto´s gemaakt, van het vervuilde strand (die vervuiling hier is echt erg). In de late namiddag met diezelfde twee collega´s naar Tela geweest, om wat cocktails te drinken. Eveneens Fanny en Kare gezien ginds.

´s Avonds speelde Honduras tegen Canada. Eerste helft: goal voor Canada (ai). Tweede helft: twee goals voor Honduras (woehoe)! Ik was de enige in het gezelschap die de goals zag, de anderen waren binnen om eten te halen… Jaja, Fie, de Hondurees. Uiteraard wil ik geen seconde missen van zo´n match!

Omstreeks middernacht begon het te regenen, en besliste iedereen te gaan slapen. Doch, zaterdagnacht…Walter (eveneens college van mi madre) en ik bleven naast het zwembad praten…tot de zon weer opkwam… Fijne tijd gehad, ik durf zelfs te stellen de beste nacht sinds ik hier ben! Heb in zes weken niet zoveel gelachen als die nacht! En die kerel, hij gedroeg zich goed, zoals het hoort (uitzonderlijk hier). De hele nacht waren we alleen naast (en soms in) het zwembad, zonder dat hij ook maar enige toenadering zocht, en zo wil ik het natuurlijk! Toen de zon opkwam, beslisten we naar het strand te gaan. Na een hele nacht alleen geweest te zijn, dacht ik hem wel te kunnen vertrouwen. Ook daar nog voort gepraat, gezwommen (of zoiets, de zee was nogal wild), gerust. Alles in het Spaans trouwens, want hij kan geen woord Engels…

Wanneer ik rond 7:30 in ons huisje binnenstapte, vertelde ik mi madre onmiddellijk hoe ik de nacht had doorgebracht. Ik vreesde namelijk dat ze andere dingen zouden denken, en dat ze me niet meer zouden vertrouwen. Alles in orde, tot gisterenavond. Mi madre vroeg me even buiten te gaan voor een gesprekje. Er wordt geroddeld op haar werk, en men luistert niet naar haar weerwoord. Ze wordt aangesproken op mijn persoon…het kan toch niet dat ik een hele nacht alleen was met Walter? Ik legde haar uit dat dat de reden was dat ik het haar ook direct had verteld, om dit soort situaties te voorkomen.

Jullie kunnen zich waarschijnlijk wel indenken dat ik nu met een negatief gevoel zit… Ik voel me boos, verdrietig, en zoveel meer… Erg bekrompen vind ik die collega´s! Ze kennen mi madre al bijna 10 jaar, en ze laten haar nog niet uitpraten! Hoe onrespectvol! Soite, mijn dagboek en Claus hebben de rest van mijn woede al geïncasseerd ;-). Momenteel denk ik dan ook niet meer op reis te gaan met mi familia. We zien wel, maar dit soort situaties vind ik maar niets! Terwijl ik nog zo´n aangename tijd had tijdens het weekend…zucht…

Anyway, eerste grote cultuurbotsing dus. Niet tof, maar ik zal het wel overleven zeker. Ik ga er niet te veel van wakker liggen. Binnenkort hebben ze iets nieuw om over te roddelen, en dan waait dat wel weer voorbij… Nu ga ik naar de Mall zie, want heb de namiddag vrij (Día del Niño, fiesta geweest voor de middag). Vanavond Honduras-Jamaica, hier in SPS. Zou graag gaan zien, doch weet niet hoe thuis te geraken, dus dat wordt waarschijnlijk niets… Tot binnen een week lieve mensjes!