Weg uit de hel!

Eindelijk weg uit die gevangenis, die de laatste twee weken echt een hel voor me was! Een samenvatting van hoe het me verging sinds zondag tot nu… Toen ik terugkwam van Copán, ging ik met Claus naar de cinema (met koffers en al, schoon zicht zenne), en net voor donker ging ik naar ‘huis’. Voor de eerste keer had ik mis padres niet verwittigd, aangezien die toch op een verjaardagsfeest zouden zijn waarop ik niet was uitgenodigd. En ik was het ook gewoon beu altijd maar verantwoording af te leggen.

Die avond weinig gezegd, me verveeld, enkel het verhaal van de 6-uur durende busrit verteld. Maandag telefoon van Tania: waarschijnlijk is de cambio sneller dan we verwacht hadden, met name donderdag! Goed, drie avonden diende ik nog te overleven, dat zou me wel lukken… Dinsdag alweer telefoon, mis padres waren ingelicht. ‘s Avonds heeft mi madre even gepraat met me, dat ze het spijtig vinden, dat ze enkel het beste voor me willen, enz… Klinkt toch mooi, niet? Schijnheilig ja, nadat ze een hele lijst met klachten aan Tania hebben gegeven!

Woensdag niets gehoord van AFS, terwijl die 1 dag voor de cambio zouden bellen… ‘s Avonds zelf naar Jennifer gebeld, die me vertelde dat het nog wel tot zaterdag zou duren… En tranen, alweer! Het ergste vond ik nog dat het leek alsof Jennifer aan hun kant stond. Het leek haar het beste dat ik de rest van de week gewoon ‘thuis’ bleef, om de rust en de kalmte te bewaren. Ik zei haar dat de hele tijd huilend rondlopen ook niet al te goed is voor de sfeer, maar toch bleef ze bij haar standpunt. Uiteraard, ik ben volwassen, dus uiteindelijk beslis ik zelf.

Diezelfde avond wilden mis padres nog met me praten. Anderhalf uur in totaal, gedeeltelijk over ‘de lijst’. Waarom kwam ik naar hun gezin als ik wist dat er een curfew was na 17:00? Waarom ben ik dan niet tevreden als ik 1 keer per week tot 21:00 buiten mag? Waarom studeerde ik niet vaker Engels met Kevin? Waarom vind ik me amuseren belangrijker dan werken? Mijn ‘verdediging’ werd geen enkele keer aanvaard. En dat van dat werken, heb ik ook mogen uitleggen aan AFS. Want mi familia zag het dus zo. Ik woonde 5 minuten van mijn werk, waarom zou ik dan willen verhuizen? Wel, omdat ik liever dichter bij het centrum woon, om uit te kunnen gaan.

Woensdagavond mezelf in slaap geweend, en donderdag weeral al huilend opgestaan. Op school nog steeds die tranen, en Iliana vroeg me waarom ik niet tijdelijk bij haar kwam wonen, tot ik naar mijn nieuwe gezin kan. Dat kon ik toch niet maken? Ten eerste zijn die mensen niet aan AFS verbonden, en ten tweede zou ik nog wel even op mijn tanden bijten… Donderdagmiddag belden Jennifer, Adriana én Tania! “Dios mío, je familie maakt ons gek”! Ik vertelde Tania over Iliana haar voorstel, en zij vond dat ik het diende te aanvaarden. Mi padre had haar namelijk verteld dat hij op me zou blijven inpraten, dat hij me het leven zuur zou blijven maken tot de moment dat ik vertrek.

Rennend terug naar school, om met Iliana te praten. Diezelfde avond pikte ze me op omstreeks 18:00. Mis padres heb ik niet meer gezien, en daar ben ik blij om. Momenteel ben ik dus nog altijd bij Iliana. Waarschijnlijk is de cambio vandaag, hoewel AFS me nog niet heeft gebeld. Ik zou liever morgen pas gaan, aangezien straks Honduras tegen Canada voetbalt, en ik wil de match zien met mijn ‘tijdelijke brussen’. Ach, we zien wel… In ieder geval, het gaat beter met me nu. Toch voel ik dat ik tijd ga nodig hebben om de voorbije twee maanden te verwerken. Nu pas besef ik hoe zwaar die tijd is geweest… Binnen een weekje ben ik in Costa Rica, de perfecte tijd om deze moeilijke ervaring achter me te laten!