cumpleaños

Eerst en vooral: bedankt allen voor de mailtjes en e-cards vor mijn verjaardag. Erg fijn dat jullie aan me dachten! Het gaat ondertussen een beetje beter met me, maar dat komt doordat ik probeer niet te denken aan die kutverhuis. Want ik vind het nog altijd (een) rot(streek).

Wat er zich afspeelde sinds de laatste keer dat ik een bericht achterliet...let´s see... Ik ging met Jennifer een keer eten in Pizzeria Italia, en gisteren ook met mijn collega´s voor mijn verjaardag. Op valentijn was er een feestje van de kerkgroep bij mijn tío, en daar ging ik naartoe. Zondag ging ik met Jennifer naar de cinema.

Woensdag was het dan mijn verjaardag. Ik ging werken zoals altijd. De kindjes zongen voor me, en ik liet hen naar me telefoneren om me een “happy birthday” te wensen. Ze dienden eerst te vragen of ze met me konden praten, “please”, zodat ze ook dat beleefdheidswoord leren gebruiken. ´s Avonds ging ik naar de dansles. Cesia, mijn nieuw(st)e vriendin, kon niet aanwezig zijn omdat ze diende te werken tot 20:00. Ze ging me nadien oppikken om samen iets te gaan eten in Applebees. Na een uur dansles, bleek plots dat er taart voor me was! Terwijl ik dacht dat niemand van mijn verjaardag wist... Echter, Gilberto de dansleraar zei me “te manda tu amiga Cesia” (Cesia stuurt je deze pastel). Wat een verrassing! Lekker gegeten die avond (zalm, met een laagje gecarameliseerde sinaasappel).

Mijn g.familie weet tot op heden niet dat het mijn verjaardag was. Ik heb echt geen zin om weer zo´n feestje te hebben...we eten al elke week samen. Ik heb trouwens mijn g.mama niet meer gezien sinds zondag. Ik veronderstel dat ze het erg druk heeft met haar job. Ik weet niet eens of ze thuis heeft geslapen...ach, ieder zijn leven, hoewel ik niet mag doen wat ik wil...ik ben het gewoon geworden.

Tja, ik heb de laatste tijd weer veel last van migraine. Ik zou zo graag om de twee weken een weekend reizen, maar ik weet gewoon niet met wie. Dus, blijf ik me maar vervelen hier in SPS. Wanneer de zon schijnt, zou ik het liefst van al naar een waterpretpark gaan of zo, om wat kleur op te doen. Maar alweer...met wie? Het is soms toch maar een eenzaam bestaan hier... Ik heb wel vrienden, maar die antwoorden vaak niet op berichtjes/telefoontjes, of op de laatste moment veranderen de plannen, of ... Anyway, así es la vida. Hasta la proxima, Fx