de shock blijft uit

Ik ben al een kleine twee weken terug in België, en ik merk dat ik nog steeds dé schock (heimwee) nog niet heb gehad. Uiteraard wil ik terug, maar het overheerst niet mijn hele denkpatroon. Misschien heeft dit met het mooie zomerweer te maken? Het heeft nog geen enkele keer geregend, en enkel ´s nachts is het buiten koud. Of laat ik het gewoon niet toe? Ben ik er onbewust mee bezig dat mensen er iets van zullen zeggen? Ik geef toe dat ik soms wel stilletjes heb geweend, ergens in een hoekje alleen...

A saber...ik heb deze week wel eens met mijn tío Jorge gebeld. Dat deed me goed, zo nog eens deftig Spaans kunnen praten. Ook met Iliana probeerde ik te telefoneren, doch de (internet)verbinding was slecht. Ondertussen weet trouwens iedereen Honduras liggen, door de regeringscrisis (nee, het was geen staatsgreep volgens de USA). Jammer dat de mooie kant nooit getoond werd/wordt...

Nog een weekje vakantie rest me, en dan begin ik terug in de Louis te werken. Ik slaap nog altijd lang; ik zet de wekker om 10:00. Mijn feestje was aangenaam, ook al was er niet zoveel volk. Voorts ben ik al eens lekker gaan eten in de Louis (mmmmmm......rabarbertaart!) en de Rosario, ik ging naar de braderij zondag en at heerlijke Belgische aardbeien gedoopt in Belgische chocolade. Het is voor mij een culinair festijn nu: frietjes, Kriek, wijn, cava, vegetarisch vlees,...

Ik ben trouwens de hele week goed bezet geweest. Maandag ging ik naar Lier met mijn mama, dinsdag naar Elzy, woensdag lunchen met Eline, gisteren mijn Lollyke bezocht en vandaag bezoekt Sam me. Het is tof iedereen terug te zien, echt wel! Niettegenstaande is een deel van mij(n hart) in Honduras, en dat zullen jullie ook allemaal geweten hebben! Ga alvast op zoek naar een ticket en spreek met mij een datum af zou ik zeggen ;-)!