gewoon opt gemakske hé

Tijd is nog steeds geen goed excuus, daar ben ik me bewust van. Toch is het alweer enkele weekjes geleden dat ik nog eens iets kwam vertellen. Terwijl er eigenlijk toch heel wat nieuws is hoor. Zo ging ik vorig weekend naar Antwerpen voor de laatste officiële bijeenkomst met de buitenlandse vrijwilligers van AFS.

Ik leerde er weer wat bij over ons landje, namelijk dat we geen lekker brood hebben! Tja, het is maar wat je gewoon bent hé. Ik herinner me nog goed hoe ik zo'n boke met kaas gemist had! Maar sommigen hebben liever dikkere sneden, die breken bij het dichtplooien. Van Moni (mijn counsel'kindje') kreeg ik een geschenkje helemaal uit Costa Rica! Zij heeft haar ouders een keertje ontmoet in Frankrijk, en liet haar mama een handtasring (voor aan de tafel) meebrengen. Ik had haar namelijk -ergens in april - verteld dat ik het betreur dat ik dat nooit gekocht had voor mezelf in Honduras. Heel lief, toch?

Met diezelfde Moni gingen we deze week nog eens eten in Rosario, met Vincent erbij. Want zij wilde hem eens graag ontmoeten. En het plan is dat we haar, tijdens haar laatste week in België, een keer meenemen naar de zee. Ze zou graag eens zien hoe een strand zonder palmbomen is, want dat lijkt haar toch maar raar :-).

Vanaf maandag zal Vincent vakantie hebben gedurende twee weken. Waarschijnlijk gaan we enkele dagen naar de Ardennen, en voor de rest zien we wel. Gewoon rustig genieten. No Honduras, no nothing! Heel bizar, Fie de reisgek die thuis blijft, I know. Doch, ik heb er (veel) vrede mee!

Eergisteren werd onze kat die bij mijn grootouders woont 18 jaar. Ik was begin deze week op bezoek, en zag ook wel dat ze er steeds slechter uitzag. Gisteren hebben ze haar laten inslapen. Blijkbaar waren er nierproblemen, maar ze was ook gewoon oud. Toeval wil dat ik gisteren, voordat ik dat nieuws ontving, enkele spullen voor een mogelijk huisdier had gekocht. Vincent en ik twijfelen nog steeds, we praten er veel over, maar we komen er niet uit. Ik hou jullie op de hoogte!

Tot slot nog even vertellen dat de 'housewarmings' begonnen zijn. Het begon dinsdagavond, met een toevallige virtuele rondleiding voor Iliana en haar mama. Jep, gewapend met webcam, laptop en hoofdtelefoon hebben Vincent en ik een wandeling door ons huis gemaakt. Ze vonden het heel mooi, en hebben nu ook gezien waar we een bedje hebben voor als iemand ons ooit wil bezoeken uit het verre Honduras. Gisteren waren de dansvriendinnen op bezoek, vandaag Vincent zijn ouders en grootouders, morgen komen papa en Asia even langs. De reacties waren al heel positief! Mensen begrijpen dadelijk waarom we direct verliefd werden op dit huis! Leuk, toch?