conciencia

Tien dagen geleden was ik nog eens op weekend met AFS.  Dat is altijd erg vermoeiend, maar het blijft toch iets dat ik nodig heb.  Het houdt mijn eigen buitenlandse ervaring levendig, het geeft me de kans om het met anderen te delen zonder dat iemand me erop wijst dat het nu toch wel genoeg is geweest met mijn verhalen.

Deze keer had ik het geluk dat twee mensen naar het mooie Honduras gaan, dus bereidde ik op voorhand wat geschenkjes voor.  Ik ging weer een uur rondhangen in een cadeauwinkel, op zoek naar de ideale pakjes om mee te sturen.  Het wordt steeds moeilijker, want ik stuurde al verschillende keren iets op.  Het mag niet te veel kosten, want misschien gaat het wel verloren...en te groot mag het ook niet zijn, want dan willen de mensen het misschien niet meenemen.  Sleutelhangers, die schonk ik al vaak, dus zocht ik andere kleinigheden die tonen dat ik met mijn hart nog altijd bij mijn dierbare Catrachos ben.

De wenskaarten zijn altijd het duidelijkst.  Daar kan ik op neerschrijven hoe hard ik hen mis.  En nadat ik zaterdagavond de kaartjes geschreven had, nam ik mijn afscheidsboekje erbij.  Het was al zeker een jaar geleden dat ik nog eens ging lezen in dat boekje.  De Belgische zijde bekeek ik zelfs niet meer sinds ik in 2009 terug naar België kwam.

Die zaterdagavond las ik dus het hele boekje, en kwam ik tot een aantal inzichten.  Ik voelde terug de liefde die op mijn afscheidsfeestje in de lucht hing.  Ik zag die mooie woorden die mensen neerpenden om mij het beste toe te wensen.  En toen kwam er vanalles los...  Ik besefte plots dat zovelen om me gaven, en dat er zoveel mensen toen in mijn leven waren en dat nu niet meer zijn.

Ja, Honduras heeft veel veranderd voor mij.  Voor mij is er het leven voor Honduras, en het leven erna.  Er was de Fie voor Honduras, en de Fie erna.  Afgelopen zomer, toen ik terugtrok naar 'mijn beloofde land', vond ik de Fie van voor Honduras terug, en dat heeft me echt goed gedaan!  Nu ben ik dus al een tijdje terug, maar voel ik meer en meer dat ik hier behoorlijk alleen ben. 

Ik wil me hier niet verontschuldigen, want ik geloof dat ik een tijdje andere dingen nodig had.  Nu ik mezelf terug heb gevonden, heb ik bepaalde mensen wel terug nodig.  Echter, ik weet niet hoe je zoiets doet, zo plots terug aan iemands deur gaan staan.  Ik weet nogal veel niet de laatste tijd, maar ik besef het, dat is ook al wat!