de week van de foute beslissingen

Sinds Vincent weg is, heb ik precies alleen nog maar foute beslissingen genomen.  Het begon met het roken van een sigaret, wat dan een heel pakje werd.  Om enkele dagen later terug door die afkickperiode te gaan.  Die sigaretten deden me meer dan anders ervaren dat ze eerder stress veroorzaken dan wegnemen.  Dat wist ik al wel, maar ik had het nooit zo hard gevoeld als nu.  

Tezelfdertijd besliste ik dat het tijd werd om op dieet te gaan, want ik heb een hoogtepunt bereikt wat mijn gewicht betreft.  Of noem je zoiets een dieptepunt?  In ieder geval, ik heb nog nooit zoveel gewogen.  De laatste 10 dagen hebben maar liefst vijf mensen me gevraagd of ik zwanger ben, en ik voel mijn buik ook steeds meer in de weg zitten.  Dus, tijd voor een periode lijnen.  Het is jaren geleden dat ik nog eens op mijn eten lette.  Vroeger werkte ik in de horeca.  Eender wat ik toen at en dronk, eender op welk uur van de dag of nacht, ik liep het er weer wel af op het werk.  Daarna volgden enkele stressvolle schooljaren en leerde ik dat ik van stress afviel.  Dus, ook toen kon ik eender wat, eender wanneer binnenspelen, zonder negatief resultaat.

En dan is er nu.  Dit schooljaar heeft me ook al wat stress bezorgd, het is mijn donkerste schooljaar in mijn carrière tot dusver.  Ik voel me niet goed in mijn vel, en vond manieren om me beter te voelen.  Ik begon te 'genieten' van het leven: shoppen, eten, alcoholische drankjes, dansen.  Dat laatste doet me zeker goed, maar die andere dingen waren surrogaten voor een gevoel dat toch niet terugkomt.

En zo ben ik beland op dit punt dat ik me dik voel en er dik uitzie.  Ook al krijg ik redelijk wat tegenwind, meestal van mensen die zelf ook iets ronder zijn.  Dat ik dat toch niet nodig heb, dat ik overdrijf, als ik al op dieet ga, wat moeten zij dan niet zeggen...pfff...  Mag een mens misschien nog zelf invullen hoe hij omgaat met zijn lichaam?  Mag een vrouw zelf invullen hoe zij omgaat met haar eigen lichaam?  Ik dacht van wel!

In ieder geval, ik ben wat afgeweken.  Een wonder dat het schrijven zo goed gaat, zo laat op de avond.

Gisteren had ik een vrije dag.  Ik had tegen Elzy gezegd dat ik haar dan zou bezoeken, want woensdag heb ik nascholing.  We hadden afgesproken dat ik rond 16:00 naar haar zou gaan, en dat ik voor eten zou zorgen.  Dan kon ik van bij haar rechtstreeks gaan dansen.  Zij ging mij nog bellen maandag, om zeker te zijn of alles doorging zoals afgesproken.

Gisterenmorgen dus telefoon, om 9:00 al.  Ja hoor, ik was al wakker en zelfs ijverig aan het werk voor school.  Ik had grootse plannen: schoolwerk, winkelen, poetsen.  Of ik tegen de middag al bij haar kon zijn?  Nee, want ik had nog veel werk, ik had in 't weekend ook gewerkt op de Krokusfeesten.  Ah, ik ben weer te veel weggegaan in 't weekend dus moet ik nu nog zoveel doen.  Whatever...  Oké, tegen 14:00 dan, dan kunnen we samen naar de bank.  Maar ze had toch zo graag op restaurant gegaan 's middags.  Weet je nog, ik ging voor eten zorgen?  Okido.

Mijn schoolweek onvoorbereid vertrok ik naar de winkel.  Het was al 13:15 eer ik daar was.  Al maar opgebeld: het wordt later.  Op miraculeuze wijze toch tegen 14:30 in A'pen gesukkeld.  Maar redelijk slecht gezind.  Want Fie blijft auti en blijft het moeilijk hebben met verandering van haar persoonlijke agenda zo op 't laatste nippertje.

Het eten leek goed te komen, ik ging voor mijn lievelingsmaaltijd uit Honduras (toch gedeeltelijk): tajadas con chimol, met vis erbij.  Maar bij de tajadas liep het mis.  Want Elzy bleef maar zeggen dat ik er meer stukjes banaan moest inleggen, en ik bleef maar verkondigen dat dat niet gaat want dat die dan plakken, en zij bleef maar vergelijken met patatjes, en dan werd ik lastig.  Dus, het was beeld zonder klank aan tafel, en de 3 bananen lagen in de vuilbak.

Op de dansles vernamen we dat het plan om mee te doen aan een rueda-wedstrijd, niet doorgaat.  Ik vind het heel spijtig, want ik had zoiets wel eens graag meegemaakt.  Ik was niet de enige, de 2 andere 'vrijgezellen' vrouwen vonden het ook jammer.  Niet dat we single zijn, maar we zijn dat wel als we dansen, vandaar de term.  In ieder geval, dit was geen beslissing van mij, het was gewoon een tegenslagje bovenop alle andere tegenslagen.

Je merkt het: duidelijk niet mijn week, zoals ze zeggen.  Maar dat was gisteren, er komt nog! (ai ai ai)

Toeval of niet, vandaag had ik migraine.  Gisteren had ik al hoofdpijn, maar daar bleef het bij.  Vandaag dus nog een stadium verder.  Maar ja, life goes on, dus je doet je ding.  In mijn geval: het schoolwerk dat ik gisteren niet kon doen, vandaag proberen te redden.  Ik kan je vertellen dat ik bij lange niet gedaan heb wat ik gepland had te doen.  Weeral niet...

Na de middag gaan lesgeven aan een veel te rumoerige klas, met te vaak het mopje "pas op, ze is prikkelbaar".  Maar dat zijn pubers, geen potten gebroken, enkel hier en daar een rode nota in de agenda.  Tja, als je je dag niet hebt, of liever, als je je week niet hebt, dan beïnvloedt dat wel eens de manier waarop je naar leerlingen kijkt.

Thuisgekomen heb ik de buurvrouw nog even wegwijs gemaakt in de termen type 1 en type 8, kwestie dat ze de juiste keuze maakt voor haar kids.  Foute keuzes genoeg, dus we zullen trachten andere mensen een beter pad te laten volgen, hehe.  En dan verder aan het werk.  Ja, ik ben bijgewerkt, maar ondertussen ligt er al wel terug een vrij vette to-do-lijst.  En zo blijven we bezig hé!

En ik blijf duidelijk bezig!  Volgende foute beslissing: als ik nu eens niet ging dansen vandaag, dan heb ik tijd om andere dingen te doen.  Zo gedacht, zo gedaan.  Ik bleef thuis om te poetsen.  Ik koos voor een totaal andere volgorde dan ik gewoon ben (oei oei), waardoor ik te vaak over en weer liep.  Omstreeks 21:15 was ik klaar om Saar op te sluiten, zodat ik beneden kon dweilen.  Ik stuur Saar naar boven, zij begint wat zotte kuren te verkopen, en ik ga er even in mee.  Dan zit zij op de tweede trap, en volgt er zo'n speelgeluidje.  Want ja hoor, ze had een levend speeltje gevonden op de muur!  PROBLEEM!  Nog voor ik het goed en wel besefte, had ze de veel te dikke spin richting de andere trap getikt, en stond ik aan de grond genageld.  Of toch bijna...ik was eerder een ijsbeer die luidop zichzelf probeerde te overtuigen van het feit dat dat beest meer schrik heeft van mij dan ik van haar.

Om je de details te besparen: 20 minuten later was ik erin geslaagd met een stuk of 10 kloppen met een schoen het beest te vermoorden.  Daar gingen veel angst, zweet en tranen aan vooraf.  Ik geef het toe, ik heb een probleem.  Nu ja, ik heb wel meer problemen, en één daarvan is mijn arachnofobie.  Want het is echt wel een fobie geworden, en het lijkt steeds erger te worden.  Gewoon nog maar aan zo'n beest denken, en ik krijg het alweer benauwd.

En met die gedachte, mag ik seffens in slaap vallen.  Want ondertussen is het middernacht net gepasseerd, dus wordt het dringend tijd om te rusten!  Binnen een zestal uren loopt de wekker af.  Ik kan me voorstellen dat het weer een relatief korte nacht wordt, want slapen doe ik ook niet zo goed de voorbije nachten.

Toch wil ik even verduidelijken: ik zie er de fun nog van in hoor, van al mijn foute beslissingen!  Hoewel ik het ongelooflijk spijtig vind dat ik geen tijd heb gemaakt om van de eerste lentekriebels te genieten.  Daarnet, 23:00, voelde ik dat het buiten echt nog aangenaam was.  Het deed me al ontzettend hard verlangen naar de zomer, naar zwoele zomeravonden...verschrikkelijk cliché :-)