overleden voor mijn vrijheid

Onze tocht door België ging verder de voorbije week.  Deze week reisden we twee dagen terug in de tijd, naar de wereldoorlogen.  Donderdag bezochten we het Memoriaal van de Kazerne Dossin en aansluitend het Fort van Breendonk.  Ik was al vaker in het fort geweest, maar het blijft overweldigend en aangrijpend.  Gelukkig maar, anders zou er iets mis zijn met mijn gevoelens.

Vrijdag reden we richting Ieper, om nog verder terug te gaan in de tijd.  Het was voor mij de eerste keer dat ik in de Westhoek kwam om in het oorlogsverleden te duiken.  Ik vond het erg interessant, en wederom aangrijpend.  Toch voelde ik me minder te neergeslagen na een dag Eerste Wereldoorlog.  Ik wijt het aan het soort geweld.  In WO I was er uiteraard ook veel pijn en verdriet, maar het ging om meer 'typisch' oorlogsgeweld.

WO II blijft me fascineren, omdat ik maar niet kan begrijpen dat mensen elkaar zo kunnen haten omwille van ras, godsdienst, denkwijze,...  In mijn ogen was het ook een wredere oorlog, juist omdat hij gericht was tegenover alle mensen die volgens sommigen geen mensen waren.  Niet dat ik hiermee bedoel dat WO I niet wreed was.  Geloof me, op Pyne Cot Cemetry werd ik ook heel stil.

Iets waar ik tot nu nooit had bij stil gestaan, is dat zovele mensen gestorven zijn voor ons, opdat wij het leven kunnen leiden dat we nu leiden.  Zowel bij het Fort van Breendonk als op verschillende plaatsen in de Westhoek, kwam ik borden tegen waarop te lezen stond dat zij stierven opdat wij kunnen leven, dat zij stierven voor onze vrijheid.  En dat klopt volledig!

Het waren twee emotionele dagen, maar zeker de moeite waard.  Iliana was ook erg onder de indruk.  Ik vond dat ik haar niet kon laten terug reizen zonder dat stukje geschiedenis ervaren te hebben. Want haar vertrek komt nu wel héél dichtbij.  Zaterdag vertrekt ze terug naar haar gevaarlijke vaderland.  Het doet toch wel pijn te weten dat mensen die ik graag zie, in zo'n gevaarlijke situatie leven.

Anderzijds durf ik toegeven dat haar vertrek ook wel wat rust zal brengen.  De cultuurverschillen zijn groot, en soms erger ik me er echt aan.  Ik weet dat er ergere dingen zijn - zeker na de twee dagen die ik hierboven beschreef - maar soms raakt mijn geduld op.  Vooral het feit dat ze altijd moe is, stoort me enorm.  Ze kan ons levensritme echt niet aan.  Ze slaapt zeker de helft meer dan Vincent en ik, en toch blijft ze moe.  Ik kan dat heel moeilijk begrijpen...

Echter, ik ben heel blij dat we haar de kans hebben gegeven ons land te leren kennen, en een stukje van onze cultuur.  Heel veel heeft ze misschien niet geleerd over onze cultuur, ik vrees dat ze met een verkeerd beeld terugkeert.  Als het bijvoorbeeld op eten aankomt, ben ik niet de standaard Belg.  Typisch Belgische kost komt bij ons bijna nooit op tafel.  En gisterenavond deden we een kroegentochtje in Lier, maar was het overal zeer kalm.  Het enige café waar het wat drukker was, daar vond ze het niet leuk, net door de drukte.  Terwijl dat nu net het idee is van 'op café gaan'.

In ieder geval, ze zegt wel dat ze nog eens wil terug komen.  Ze kan niet uitleggen waarom, "un sentimiento', herkenbaar voor mij!  Maar eerst veronderstel ik dat wij nog wel eens terug op bezoek gaan ginder.  Allemaal welkom om mee het gevoel te gaan ervaren dat mij zo aantrekt in het mooie Honduras!  (Mits je het zelf bekostigt ;-) )