te persoonlijk

Wat ik ook kies, ik ga er volledig voor.  Dat had ik gezegd.  Maar dat was rekenend op jou.  En als jij me nu in de steek laat, begin ik plots te twijfelen aan alles.  Ja, ik ging in de fout.  En nee, ik kan niet garanderen dat dat niet nog eens gebeurt.  Maar ik dacht dat elkaar graag zien voldoende zou zijn.  Voldoende om ook de moeilijke momenten aan te kunnen, voldoende om ervoor te blijven gaan.  

Dat lijkt nu niet meer zo.  Helaas.  Op dit moment gaat het niet.  Het gaat niet met jou, het gaat niet met mij, het gaat niet met ons.  Niets gaat.  En wat was mijn idee?  Datgene waar ik goed in ben wanneer ik iemand graag zie: een verrassing om te tonen dat mijn liefde nog steeds aanwezig en oprecht is.  Voelen en laten voelen.  Maar dingen doen zonder nadenken, zoals vanmorgen, zoals gisteren, blijkbaar werkt dat niet.  Dat werkt gewoon niet.  Dus eet ik alleen de 30 euro op die ik besteedde aan mijn 'leuke' verrassing.  Tja.

Ik weet alles en ik weet niets momenteel.  Mijn hoofd zit vol.  Vol met goede bedoelingen, vol met twijfels die jij zaait.  Het ene moment dit, het andere moment dat.  Emotionele rollercoaster.  Jij liet me godverdomme inzien dat zekerheid niet alles is in het leven.  Ik koos voor onzekerheid, en het maakt alles gewoon nog meer onzeker.  Want zonder jou gaat er niks aan zijn.  Nada.

Nee, zo mag ik niet denken.  Ik mag niet twijfelen.  Maar je doet me wel zo denken, je doet me wel twijfelen.  Ik was nooit zo zeker van mijn gevoel als bij jou.  Ik voelde het nooit eerder, en dat heb ik je al verteld.  Dat is niet veranderd.  Ondanks alle strubbelingen.  Ik wil jou.  Nu, straks, morgen, volgende week, volgend jaar.  Maar voor zoiets moet je met twee zijn.  En op dit moment vermoed ik dat jij mij niet meer wil.

Jammer dat je andere dingen boven mij verkiest.  Dat je naam belangrijker is dan ik.  Toegegeven, het was geen goede zet, maar mensen zijn dat ook weer gauw vergeten.  Maar daar denk jij niet aan.  Ik weet hoe het is om op de tweede of derde plaats te komen, en bij jou had ik dat gevoel niet.  Ik wil bij jou ook niet op een andere plaats staan dan bovenaan.  Als dat wel het geval is, spijtig dan.  Salut en de kost, zoals ze zeggen.

Maar dat kan en wil ik niet, echt niet.  Ik kan eraan werken, maar niet alleen.  En jij bent het werken al beu, terwijl je in mijn ogen nog niet zoveel hoefde te werken.  Maar dat zal ik wel verkeerd zien.  Ik zie wel vaker dingen verkeerd.  En dan krijg je zoiets.  Iets dat je doodongelukkig maakt, terwijl je er zelf voor gezorgd hebt.  Top.

Tja, ik weet niet wat je denkt, voelt en wil.  Je wil babbelen, dat wil je.  Babbelen...dat klinkt niet goed.  Het maakt me alleen maar onzekerder, en vooral ongelukkiger.  Dit is het niet.  En door te babbelen lossen we dit mijns inziens niet op.  Ik vond mijn plan beter, maar dat is waarschijnlijk omdat het mijn eigen plan is en omdat ik nu eenmaal gewoon ben om mijn goesting te krijgen.  En ja, ik weet het, bij jou zal ik die niet altijd krijgen, dat is ondertussen meer dan duidelijk.

Dus nu is het aan jou om voor te stellen hoe we hieruit geraken.  En liefst niet op de meest drastische manier die me niet gelukkiger kan maken.  Echt niet.  Ik koos voor jou, met alles erop en eraan.  Ik kies nog steeds voor jou, met ALLES erop en eraan.  Alles.  Als ik tenminste de kans krijg om dat nog eens te proberen.  Niet iedereen gelooft in tweede kansen natuurlijk.   Aangezien we elkaar maar net leren kennen, weet ik niet of jij erin gelooft.

Ik wil nog zoveel meer opschrijven, en ook weer niets.  Het draait steeds om hetzelfde.  Het blijft een liefdesverklaring aan jouw adres.  Ik kan niet meer zeggen, de uitkomst, het resultaat, blijft dat ik je graag zie.  Het blijft dat ik me goed voel bij jou, het blijft dat ik samen wil zijn met jou, het blijft dat ik mijn tijd met jou wil delen, in goede en slechte tijden.  Zo cliché is dat.
Samengevat: TQM