Emoties toelaten? Geen tijd!

Ik ben op.  Dat ben ik.  Maar ik bijt door.  Twee deadlines op zeer korte tijd.  Weinig slaap, geen rust.  Nog eventjes.  Nog 8 dagen tijd om mijn appartement klaar te krijgen.  Nog één avond tijd om de rapporten af te werken.  Nog veel extra activiteiten voor het werk.  Geen tijd om te voelen.

Dat is al even bezig eigenlijk.  Echter, ik ben zo vermoeid aan het geraken, dat ik af en toe plots begin te huilen. Uit het niets.  Maar zo snel als het opkomt, zo snel stop ik het weer.  Want ik heb er simpelweg geen tijd voor.  Ik vrees dus voor nog een serieuze weerbots eens ik op mijn plaats zit.  Tja, dat mag dan hé.

Waarom ik huil?  Ho, goede vraag.  Ik heb namelijk ook geen tijd om daarover na te denken.  Waarschijnlijk dat ik daarom tien minuten tijd maak om hier iets te schrijven.  Zo kan ik er heel even over reflecteren.  Ik vermoed dat het het om vele dingen is.  Zoals de stress en de vermoeidheid, het gebrek aan privacy, het tekort aan contact met bepaalde vriendinnen, geen tijd hebben voor Saar, te weinig dansen,...

Over dat dansen...pfff...  Twee soorten dans, ideaal gecombineerd.  Tot de ene lessen plots op een ander moment gegeven werden.  En ik dat niet wist.  Ah nee, want ik heb geen Facebook.  En nu dien ik te kiezen: rust en actie, of te veel betaald hebben.  Ik weet het nog niet.  Misschien mijn gevoel volgen op het moment zelf?  Maar ik voel meestal weinig.  Geen tijd, remember?  Tja, ik zie wel dan.  Hé?

Zo, en de tien minuten zijn voorbij.  Tijd om de computer af te sluiten.  Eerst nog even vergaderen samen met de collega's.  Daarna kan ik verder werken aan mijn rapporten.  Om me dan vanaf morgen volledig op mijn appartement te storten, een weekend lang (en langer).  En ook wel een avond op Fanny, want ze wil mij als verjaardagscadeau.  Hihi.