tegen mijn principes ingaan

Ik ga de laatste tijd nogal vaak tegen mijn principes in.  En dat vreet aan me.  Het zit hem in kleine dingen, details, zoals men dat noemt.  Maar Fie is nu eenmaal een detailfreak.  Maar het zit hem ook in grotere dingen, in zaken die me echt raken, in mijn ziel.  En dat weegt door, voel ik.

De kleine dingen kan ik gemakkelijk benoemen.  Er is er zo één dat zegt dat ik niet hoef te lopen voor het openbaar vervoer.  En toch is net dat wat ik zo vaak doe de voorbije twee weken.  Want het is wel friskes om buiten op een perron of aan een halte te staan wachten.  Dus loop ik, te vaak, tot het weer mooier weer wordt en ik terug aan dat principe kan vasthouden.

Nog zo'n principe is het ja zeggen tegen de dingen.  Echter, ik voel dat het soms wat te veel is, dus luister ik naar mijn lichaam.  Anders ook belangrijk, lijkt me!  Dus dat stoort me niet zo erg.
Nog iets is dat ik nogal socia(a)l(istisch) ben ingesteld.  En toch staak ik niet.  Ik spreek mezelf er voortdurend in tegen.  Nog één nacht om erover wakker te liggen.  Misschien doe ik het toch aanstaande maandag...

En dan, dan is er dit nog.  Dit.  Mijn uitlaatklep.  Naast dansen en boekjes, één van de betere dingen in mijn leven.  Doch, ik krijg zo vaak klappen in mijn gezicht.  Zo vaak onbegrip.  Zo vaak reacties.  Zo vaak onwetendheid.  Zo vaak pijn.  En ik word het beu.  Dus tegen mijn principe in haalde ik mezelf even uit de zoekresultaten van de robots.  Echter, ik heb er al elke seconde spijt van, sinds ik het deed.  Ik lig er echt van wakker.

Mijns inziens ben ik nooit te persoonlijk gegaan wat anderen betreft.  Ik schrijf over mijn wereld.  En ja, die heeft niet altijd een mooie kleur.  Maar om dat dan tegen mij te gaan gebruiken?  Dat lijkt me laag bij de grond!  Echt laag!  Akkoord, er komt hier wel eens persoonlijke informatie, maar daar kies ik zelf voor.  En neen, dat doe ik niet in een impulsieve bui.  Die keren sla ik het op als concept, of verwijder ik de hele boel nog voor ik het kan publiceren.

Iedereen gaat toch wel eens door een donkerdere periode?  Iedereen kijkt toch wel eens te diep in het glas?  Iedereen gaat toch wel eens uit de bol?  Iedereen heeft toch een hobby?  Iedereen deelt toch graag?  Iedereen ergert zich toch wel eens aan iemand anders?  Iedereen heeft toch het recht op een vrije mening?

Dat dacht ik.  En dat is ook zo.  Oh, ja.  Maar blijkbaar (dju, ik zit vast...al wat ik nu bedenk, betrap ik mezelf ook wel eens op; want ja, ook ik hoor bij iedereen, geloof het of niet!)
Pfff, en zo komt hier een post die er misschien nog meer over gaat dan de vorige, volgens sommigen.

I said it before and I say it again, and I will say it again (!): Staat het je niet aan?  Blijf hier dan f****** weg!  Want wat is het dat je stoort?  De zogenaamde voorbeeldfunctie die ik heb omdat ik toevallig lesgeef?  Ik durf openlijk zeggen dat deze blog tot mijn privéleven behoort.  En ik ben ook maar gewoon een mens, die toevallig lesgeeft om haar boterham te verdienen.  En toevallig doe ik dat graag en toevallig weet ik echt wel wat ik tegen bepaalde mensen kan vertellen en wat niet.  Wat trouwens niet van iedereen kan gezegd worden.

Maar kom, dan word ik weer wat te persoonlijk, of zo.  Persoonlijk naar anderen, bedoel ik dan.  Want, je hoeft het niet te geloven, maar ik denk er wel degelijk over na.  De keren dat ik hier al iets heb willen schrijven dat werkgerelateerd is, zijn al bijna ontelbaar geworden.  En ja, af en toe doe ik dat ook.  Maar dan redelijk vaag.

Echter, op dit moment zit het me nog eens hoog.  Het is doorbijten tot aan de vakantie.  Het is doorbijten tot het nieuwe jaar.  Het is nog tien dagen doorbijten, vooraleer ik bepaalde mensen eens twee weken niet hoef te zien (maak voor jezelf maar uit of dit over collega's of leerlingen gaat).  Het is nog enkele nachten doorwerken, het werk van een ander doen, want ja, dat is het.  En meer mag en kan ik daar niet over zeggen.  Want dan ben ik weer niet collegiaal.  Niet dat ik dat ooit kan zijn.  Want ik ben Fie.  Auti-Fie.  Fie met haar structobord.  Ja, dat ben ik!  En als je daar ongevraagd iets aan veranderd, voel ik me erg ongemakkelijk!  En dan verschijnen hier posts over principes...