de artiesten maken het

Mijn trouwe lezers herinneren zich waarschijnlijk nog de post over TW Classic vorig jaar.  Wel, dit zou er ook zo één kunnen worden.  Nu ja, het wordt er zo één.  Oei, nog niet helemaal 'bij mijn positieven', 'wakker'.  Want Festival Pal Mundo: wat een slechte organisatie was me dat!  Een overzicht:

- hoofdartiest Marc Anthony verdwijnt in alle stilte van de affiche
- vervanger voor Marc Anthony, Carlos Vives, verdwijnt in alle stilte van de affiche
- geld terugvragen kan enkel als de hoofdartiesten (neen, niet Marc Anthony), afzeggen
- algemene informatie krijg je een week voor het evenement
- drank en eten ter plaatse zijn erg duur
- deodorant wordt afgenomen bij de securitycheck
- weinig keuze om te eten (zeker als vegetariër) en helemaal niet lekker
- alcoholische dranken zijn een soort van pop drinks, alles uit blikje, op voorhand gemixt
- minutenlang zonder muziek, in het donker, wachtend op de volgende artiest
- geluid was niet goed, niet elke artiest kwam tot z'n recht
- muziek stond ook luid, oordoppen waren zeer welkom
- om 00:55 gaan we door 'till the break of dawn', maar 5 minuten later stopt alles
- vervoer was niet afgestemd op het evenement (geen metro's, weinig taxi's)
- absoluut niet de sfeer van een festival
- niet even naar buiten kunnen met een stempeltje
- heel warm binnen
- festivaltoiletten, en dat in een concertzaal
- één podium op vrijdag, twee op zaterdag; lange, saaie wandelweg tussen de twee
- een hoofdartiest die een half uur te vroeg begint, en dat nergens aankondigen

Neen, dit doen we niet opnieuw.  En toch was het een leuk weekend, dankzij de vriendengroep.  We hebben ons goed geamuseerd samen.  We hebben goed gelachen en gedanst.  En we konden onze ergernissen bij elkaar kwijt, beseffend dat we misschien te verwend zijn als Belg.  Want wij Belgen kunnen wél festivals organiseren!

En natuurlijk zijn de artiesten nog altijd het belangrijkste, en die hebben echt wel wat goed gemaakt.  Ik keek enorm op tegen Romeo Santos, maar heb genoten van de entertainer die twee uur lang het podium innam.  Zelfs als niet-Spaans-sprekende was het blijkbaar leuk de sfeer in de zaal te ervaren, de reacties van het publiek te horen en zien.  Ja, Romeo Santos kán entertainen.  Echt wel!  En dan valt twee uur bachata heus nog mee.

En zo is er al één week van de vakantie voorbij.  En uiteraard deed ik nog lang niet al het werk dat ik gepland had.  En natuurlijk heb ik deze week nog veel plannen gemaakt.  En zou ik best toch ook nog heel wat rust nemen, aangezien ik weer ziek ben.  Het is vakantie, hé...  Mijn keel is echt niet goed, ik vermoed dat ik ondertussen een keelontsteking heb.  Na zo'n weekend van feesten, gillen, luid mee zingen, zweten en dansen, roken, alcohol drinken, in de wind lopen,...  

Deze week op het programma: vandaag hier thuis wat werken in het huishouden, vanavond Lolly bezoeken in zijn nieuwe woonplaats (joepie!), morgen ontvang ik de toffe madam die mee mijn keuken ging kiezen, morgenavond ga ik misschien eens een kijkje nemen bij een dansles, woensdag naar Elzy.  Dat staat al vast.  Verder dus ook nog wat werken, mogelijk nog eens gaan dansen (nu dat fijne gevoel terug is), enkele vrienden ontmoeten, naar de supermarkt, wat poetsen,...  en daarna klaar voor de start van de marathon!  Want zo ervaar ik het derde trimester toch altijd.  

~ SIN SALSA NO HAY PARAÍSO ~  leuk liedje!