Hier koos ik voor.

Ik koos er als Lierenaar, die ook een tijdje in Mechelen doorbracht, voor om naar de echte stad te trekken.  Dat deed ik omdat er hier zoveel meer te beleven valt.  Het is eigenlijk echt een overaanbod.  En ik ben nog niet gewend aan dat Antwerpse leven, geloof ik.  Gelukkig heb ik in Fanny en Tom goede gidsen gevonden.  Zij zijn een toonbeeld van hoe een actieve Antwerpenaar leeft.

Met hen spreek ik af om iets te gaan doen, maar al meteen volgen er twee andere activiteiten tijdens diezelfde afspraak.  En dat is toch wel wat wennen, als Lierenaar.  Want als Lierenaar kijk je uit naar die ene activiteit per week, en daar steek je dan al je tijd in.  Hier valt er zoveel te beleven, dat je gerust meerdere dingen per dag kan doen en bijgevolg het gevoel krijgt een leuke, aangename, actieve, productieve tijd doorgebracht te hebben.

En toch, ik ben nog lerende in de bomen door het bos zien.  In overaanbod.  Ook zo toen ik zaterdag een trip hield naar Decathlon.  Die winkel staat in dezelfde categorie als Ikea voor mij.  Ik krijg er stress van.  Het is zo groot en er is zoveel keuze.  En dan sta ik minutenlang voor die fietssloten om het juiste slot te kiezen.  Dat ik er zelf ambetant van word!

Of internet, nog zo'n goeie.  Op zoek naar een kast voor in de badkamer, een kast voor mijn werkgerief, een opbergsysteem voor mijn schoenen.  Uren tijd stak ik er al in!  U-REN!  En als ik het dan eindelijk denk gevonden te hebben, twijfel ik weer.  Of mijn buurvrouw valt binnen met slecht nieuws, en ik stel de aankoop uit.

Mijn buurvrouw had slecht nieuws.  Tijdens het uitgaan in een nieuwe club hier in Antwerpen, verdween haar jas spoorloos.  De jas met alles in, ook haar huissleutels.  De gsm kon ze terugvorderen, van de rest geen spoor.  We praatten ook wat over de voordeur die 's zomers toch niet zoveel veiligheid biedt, en bedachten dat we misschien toch wel willen investeren in een nieuwe.

Na dat bezoek gingen we naar Outpost met Fanny en Tom.  We aten er lekkere noodles, die Fanny als verliezer van het spel ging halen.  Daarna kozen we voor comedy in The Joker, met Philippe Geubels, voor maar 5 euro!  Leuke avond, moe maar voldaan terug aan mijn voordeur.  En dan dat telefoontje vanuit de garage: Er is ingebroken in je auto.

Ja, ook hier koos ik voor.  Blijkbaar.  Ik koos ervoor om in Antwerpen te gaan wonen.  Antwerpen, een stad met hogere criminaliteitscijfers dan pakweg Lier of Mechelen.  Antwerpen, dure stad.  Ik koos ervoor om 70 euro per maand te betalen voor een simpele parkeerplaats, achter een automatische poort.  Een automatische poort die al meer dan een week niet werkt en die nu dus boefjes (of boeven) heeft aangetrokken.

Schade: ruit in duizenden stukjes binnenin mijn wagen.  Iets weg?  Nee hoor.  Gewoon even het handschoenkastje geopend, niets interessant gevonden blijkbaar, en terug vertrokken.  Klaarwakker, uiteraard.  En nu nog steeds vol stress en woede.  Want dit kost me weer onvoorzien geld en tijd.  Tijd vooral.  Want ik heb echt wel betere dingen te doen dan rondbellen, naar de politie gaan, naar de garage voor een nieuwe ruit,...

Ik heb daarenboven een stevige nachtmerrie gehad, in dat uurtje dat ik wel sliep afgelopen nacht.  Dus seffens komt Kim langs voor een wijntje, en wil ik de voordeur verder bespreken.  Want het is overduidelijk wat een open deur betekent voor sommige mensen op deze soms grauwe planeet...

Verder functioneer ik even niet.  Ik geraak niet ontspannen, eet amper en voel ook geen honger.  Het zal wel terug verbeteren, maar op dit moment ben ik echt verbitterd.  Dus even alles opzij voor mijn irritaties!  Nog even niet beginnen aan het huishouden, aan het schoolwerk, aan internetaankopen, aan verdere zomerplannen.  Even gewoon hier zijn.