2/3 weken

Vol hoofd.

Zo begin ik wel vaker.

Nood aan schrijven, geen zin in papier en pen.

Dus kom ik hier terecht.

Ik weet echter niet waar te beginnen.  Mijn hoofd zit echt vol.  Het lijkt alsof ik veel te vertellen heb, veel om over na te denken, ook wat filosofische tekst.  Veel.  En niets geordend.  Ik heb geen idee of dit zal helpen, of het boeiend zal zijn om te lezen.  Waarschijnlijk niet.  Tenzij je houdt van chaotische teksten van Fie.

Voor wie schrijf ik dit eigenlijk?  Hopla, het filosofische is er al!  Je weet hoe het begon (enkele keren klikken en je kan het ontdekken, als je het toch niet weet).  Het ging verder als blog.  En nu weet ik niet meer wat het is.  Iets anoniem persoonlijk?  Dat vraagteken staat er zo ineens.  Ik bedoelde een punt.  Freud.

Wow

Gelukkig zijn Chaja en Fanny er om te luisteren naar mijn frustraties.  En Chris uiteraard.  Maar hij is geen vrouw, dus zijn visie is soms verschillend.  Of hij wil me doen nadenken, terwijl ik gewoon wil ventileren.  Dan zijn vrouwen beter.  
Ik wil heel weinig prijs geven vandaag.  Valt het op?  Ik vermoed van wel.

Officieel nog drie weken te gaan.  Onvoorstelbaar!  Het zit er weeral bijna op!  En ik voel me soms een echte workaholic, maar volgens sommigen ben ik dat niet.  Nochtans vind ik dat ik het goed deed dit schooljaar.  Dat donkere jaar lijkt de dingen soms nog steeds te overschaduwen.  Voor mezelf, maar mogelijk ook voor anderen.  Ik zat diep.  Het zit diep.  Maar ik sta er.  Elke dag opnieuw.  En ik wil er blijven staan.  Ik doe dat goed.  Ik vind dat ik dat even van mezelf mag zeggen.  Anderen doen dat ook.
En het is waar.  Dat geloof ik echt.

In mijn hoofd zijn het eigenlijk nog twee weken.  Want het zijn nog twee volledige weken.  Tenzij er nog één of andere vergadering bij komt.  Dat denk ik soms.  Het mag. Het zal wel lukken.  Alles lukt.  Zelfs wanneer je het niet verwacht.  Problemen los je op als ze zich voordoen.  Alweer zo'n bizarre kronkel.  Neen, weinig problemen op het werk momenteel.  Gewoon druk en wat frustraties.

Oei, als ik niet op pas, krijgen de frustraties nog de bovenhand.  Neen, zo is het niet, hoor!  Tenzij je de luidruchtige buurman meetelt.  OMG!  Geen aanwinst voor de straat!  Oh ja, daar heb ik me ook al ontelbare keren aan gestoord!  Ontelbare keren, en de man woont hier misschien twee weken.  Maar echt: zwijg!  Ik babbel veel, maar hij wint!  Die man is gewoon praatziek!

Even afgeleid.  Ja, want de buurman die veel talen kent (dus met "no entiendo" kom ik niet weg) en van Poolse afkomst is en veel joints rookt, is weer volop aan het praten.  Tegen wie?  Ja, dat vraag ik me ook af.  Tegen iedereen die ongewild luistert, vrees ik.  Gisterenavond deed ik duidelijk maar subtiel de voordeur toe; "slaapwel".  Blijkbaar was dat toch niet duidelijk genoeg.  Té subtiel dus, hihi.

Amai, ik heb al veel geschreven precies.  Misschien ga ik maar eens slapen.  Of nog even naar iets kijken op de laptop.  Kwestie van eens niet te werken of met het huishouden bezig te zijn.  Of met Canada.  Canada dat steeds dichterbij komt voor mij en waaraan ik nog steeds werk heb.  Neen, iets kijken en daarna oogjes toe; dat wordt het!