t Fie

Vorige week had ik een relatief goede week.  Er gebeurden enkele leuke dingen.  Eén daarvan heeft te maken met kerstavond.  Ik bedenk me regelmatig dat ik meer zou kunnen doen.  Ik weet dat ik al veel doe voor anderen, maar ik vind het niet genoeg.  Al enkele jaren speel ik met het idee om vrijwilligerswerk te doen op 24 december.  Ik heb eindelijk de stap gezet, met een positief gevolg.  Concreet weet ik nog niets, maar ik kreeg alvast een mail met de boodschap dat ik zeker en vast welkom ben om te helpen.  Ik ben anderzijds uitgenodigd op een etentje bij Chris zijn familie.  Doch, dit is iets dat ik echt wil doen.  Er is begrip voor.  

Waar word ik nu gelukkig van?  Het is een vraag die we ons allen dienen te stellen.  De ene kan daar gemakkelijker op antwoorden dan de andere.  Ik kan dat niet goed.  Ik tracht al een tijdje te leven naar mijn gevoel, maar dat blijkt toch moeilijker dan ik zou denken.  Want ik ga gewoon voor de dingen, voor de volle 100%.  Als ik aan iets begin, ben ik niet tevreden met 'goed', ik wil 'perfect'.  Dus wanneer ik voel dat ik zin heb om aan rapporten te werken, blijf ik doorgaan alsof er niets anders meer is op de wereld.  Ik blijf naarstig klikken en typen, tot mijn concentratie zo sterk verzwakt dat ik plots besef dat ik al uren bezig ben.  En zo gaat dat met alles.

Woensdag wilde ik vooral lui wezen, dus heb ik enkele uren in de sofa gelegen.  Ik was daadwerkelijk moe, want ik had ongeveer anderhalf uur geslapen de nacht voordien.  Ik was dinsdag gaan dansen en kwam thuis vol energie.  Op zich vormt dat niet altijd een probleem.  Echter, deze keer geraakte ik niet in slaap.  Ik lag gewoon wakker.  Gewoon.  Wakker.  Zonder meer.  Het gekke was dat ook Chaja, Fanny, Chris en Tine wakker lagen.  Met de 'latinas' begon ik berichten te sturen, Chris en ik lagen onrustig naast mekaar in bed, met Tine sprak ik gisteren over onze woelige nacht.

Los van het feit dat ik niet kon inslapen, was er die nacht ook lawaai bij de buren.  Ik dacht dat het van de kinderen naast me kwam, hoewel ik naarmate de tijd voorbij ging daaraan begon te twijfelen.  Het klonk als gehuil, zoals van een hond.  Maar toch klonk het ook niet als een hond, het was te eentonig, of zo.  Tine dacht dat het de buurman van naast haar was, volgens haar is de man ziek.  

Op slag voelde ik me schuldig.  Want temperamentvolle Fie was al van zin om de volgende keer de politie te bellen.  Tine overtuigde me om samen bij de man langs te gaan.  Dat deden we woensdagavond.  Het duurde erg lang voor iemand de deur kwam openen.  Tine gaf me al gelijk: we hebben gedaan wat we konden, vanaf nu is het de politie.  Want blijkbaar klinkt dat geluid bijna elke nacht, maar meestal slaap ik er dus door.

Uiteindelijk ging de voordeur open.  Moeilijk uit te leggen wat er op onze netvliezen viel.  Tine nam het woord, want ik ben voor zo'n dingen niet tactvol genoeg.  Ze vroeg, in een combinatie van Engels en Nederlands, of alles oké was.  "We horen lawaai 's nachts."  De man antwoordde: "I drink alcohol".  En daar wisten we het mee.  Er bestaat problematisch drinken, maar dit is ziekelijk.  Echt triest.  De man beloofde dat hij die avond stiller zou zijn.  Tine denkt intussen dat hij huilt, mogelijk door het besef dat hij ziek is, of zo.  Het is raden naar wat er gebeurt aan de andere kant van de muur.  Ik heb alleszins beter geslapen sinds we er langs gingen.  

Dat was deze week, terwijl ik nog belangrijk nieuws heb over vorige week.  Vrijdagavond kwamen Fanny en Tom, op eigen uitnodiging, eten.  Chris vroeg zich donderdags af of we Chaja niet zouden uitnodigen.  Ik vroeg dat in een bericht aan Fanny, maar zij antwoordde niet.  Zelf hoopte en verwachtte ik iets, maar ik liet het onuitgesproken.  Pas nadat ze uren aan m'n tafel zaten, kwam het eruit: "Wij hebben nog een vraag voor jou".  "Dit is het!", dacht ik, en ik kon mijn geluk al bijna niet meer voor mezelf houden.

Ik word meter van de baby van Fanny en Tom!  't Is onbeschrijfelijk hoe gelukkig ik me daardoor voel.  Neen, ik wil zelf geen kinderen, maar dat maakt me toch geen kinderhater?  Verschillende mensen schrikken dat ik deze rol op mij zal nemen.  Ze hebben een verkeerd beeld van wie ik ben.  Ze kennen me niet.  Maar Fanny en Tom kennen me wel, en ze vertrouwen me blijkbaar en ze geloven in mij.  Ze maakten de juiste keuze, durf ik zeggen.  Dat kindje zal niks tekort komen met mij als meter.

Hoe dat kind me zal noemen?  Ik wil niet gewoon 'Fie' zijn, dus ik koos voor 'tante'.  Enkele dagen later praatte ik met een speciale vriendin en zij raadde me aan toch voor iets anders te gaan.  Iets dat voor mij speciaal is, en de binding met Latijns-Amerika en Spaans duidelijk maakt.  Dus werd het tia.  Ik heb Fanny en Tom al verteld dat ik 'van naam wil veranderen' en dus graag tia Fie zou zijn.

Ja, het geluk is groot, echt wel.  Doch ik dien ook toe te geven dat ik me nog steeds niet helemaal terug goed voel.  Ik word heel gelukkig van dat meterschap, gek genoeg.  Uiteindelijk is Fanny al lang zwanger, en leef ik al lange tijd mee.  Maar nu is ze wel zwanger van het kind dat ook in mijn leven een rol zal spelen, meer dan wanneer het gewoon het kind van vrienden zou zijn!

Soite, zelf voel ik me nog steeds wisselvallig.  Het feit dat ik 100% ga voor de dingen heeft soms een negatief effect.  Andere dingen verdwijnen even in de vergetelheid en achteraf besef ik dat ik weer niets anders deed dan dat ene ding.  Dat ik niet tevreden was met 'goed'.  Vandaag herhaalde ik mijn homeopathie opnieuw, met goedkeuring van Sieglinde.  Afwachten wat het gaat geven.

Het gaat beter, dat is zeker.  Maar ik ben nog niet aan het einde van de weg.  Dat hoeft ook niet, maar een stukje verderop zou ik me toch nog gelukkiger kunnen voelen.  Want nu ben ik te veel bezig met één ding, ik krijg mijn tijd niet verdeeld over meerdere dingen.  Vandaag zocht ik cadeaus voor de geboorte van de baby.  Ah ja, "de baby", want niemand van ons kent het geslacht. Dat wordt spannend binnen dit en ... dagen/weken!  Fanny is uitgeteld voor 1 januari, dus het komt heel dichtbij!