bubblegum

Ik begin dit te schrijven zoals ik lesmateriaal ontwikkel: zonder titel. Dat is één van de dingen waar ik de voorbije maand uren en uren mee bezig ben geweest: lesmateriaal uitwerken. Ik ben weer aan het werken, werken, alsof er niets anders bestaat. Maar eigenlijk bestaat er ook weinig anders momenteel.

Ik ben het echt beu. Ik ben het beu dat je over alles moet nadenken, dat je niks nog spontaan kan doen. Ik ben het beu van thuis te zitten. Ik ben het beu dat iedereen zo bang is en in mijn ogen overdreven maatregelen neemt. Ik ben het beu vervreemd te zijn van alles en iedereen. Ik ben het echt beu.

Niks gaat nog vanzelf. Ik organiseerde vorige zondag voor de tweede keer een online salsafeestje. Ik wist waar het de eerste keer wat minder goed liep, dus ik maakte de nodige aanpassingen. En ik nodigde zelfs een dj uit! Ik keek er enorm naar uit: een namiddagje hoofd leegmaken, dansen op ons terras met een mojito erbij. Echter, er was iets mis met mijn Zoom.  Iets...we hebben het niet gevonden. Bijgevolg hebben we bijna 2 uren aan probleemoplossing gedaan, in combinatie met de begeleiding van de dj. Want 't is niet dat ik op voorhand dingen met hem had afgesproken. En hij kende Zoom niet, noch het delen van muziek, dus het verliep allemaal nogal chaotisch. Conclusie: we dansten slechts een vijftal keer en ik had er gewoon nog meer stress aan over gehouden.

Het frustrerende is dat er niks anders is. De enige manier om te dansen, simultaan met anderen, is het zelf organiseren. Want niemand anders komt met dat idee. En ik vind het helemaal niet erg om zoiets te organiseren. Maar als dan alles mis loopt, geeft het me niet wat ik zo hard nodig heb.

Natuurlijk is het niet allemaal slecht. Doch, goed zou ik het niet noemen. Mijn emotionele en fysieke kant worden volledig genegeerd. Ik ben voortdurend mentaal bezig: werken, werken, werken. Op zich heb ik wel het gevoel dat ik nuttige dingen doe en ben ik heel trots op wat ik doe.  Maar dat is niet genoeg. Het is niet genoeg om elke dag van 9 à 10 uur te werken tot 's avonds na 22 uur. Het is niet genoeg, omdat er altijd werk zal blijven zijn. Het is niet genoeg omdat anderen er eigenlijk niks om geven. Of ik dat nu doe of niet... Maar kom, ik doe het voor mezelf. En vooral voor mijn leerlingen!

Ik mocht afgelopen dinsdag voor het eerst terug fysiek gaan lesgeven. Contactonderwijs heet dat dan. Er komt nochtans weinig contact aan te pas. De hygiënevoorschriften zijn echt belachelijk. Voor en na alles wat je doet (naar toilet gaan, koffie nemen, een lokaal binnen of buiten gaan,...), moet je je handen wassen én ontsmetten. Euh, excuseer? Begrijp me niet verkeerd: Ik ben Fie en als je Fie regels voorschrijft, zal Fie die volgen. Bijna blindelings zelfs. Maar ik vind het wel belachelijk. Ofwel was je je handen grondig, ofwel ontsmet je. Maar dit? Dit geeft mij de indruk dat men er niet op vertrouwt dat ik mijn handig deftig was, dus dat ik dan ook nog maar moet ontsmetten. Oké.

En de mondmaskers, uiteraard. Iedereen draagt een mondmasker. Verplicht. De hele tijd. Gelukkig onderhandelden mijn collega en ik ook een pleximasker. Tijdens het lesgeven van aan het bureau, mag ik zo'n masker dragen. Dat is wat koeler. En dan zien de leerlingen me tenminste lachen!

Het is een hele uitdaging alleszins. Want slechts de helft van mijn leerlingen komen effectief naar de klas. Er zijn er vier thuis: één voelde zich ziekjes, dus dan moet je thuis blijven; één mag niet komen van haar ouders; één is risicopatiënt; en de laatste loopt stage omdat ze kans heeft op vast werk in juli, dus haar bubbel is de stageplaats.

Bubbels. Ik heb dat altijd een leuk gegeven gevonden. Ik drink graag bubbels. Ik zie graag bubbels uit zo'n bellenblaasding. Maar dat woord bubbel heeft plots wel een andere betekenis gekregen! Net als het woord corona. Wat op zich nog een mooi Spaans woord is, toch?

Ach ja. Geen titel, geen idee waar dit over gaat. Ik besefte dat het al even geleden was en dat ik dus nog eens van mij moest laten horen. 't Is dat ik alleen maar werk. Behalve wanneer ik mezelf dat echt verbied, zoals vandaag. Normaal blijft de computer dan ook echt uit, want de neiging om toch nog snel even een mailtje te sturen is er altijd. Maar aangezien ik nu weekend neem, tot zondag, en ik absoluut niet weet wat ik kan doen, kom ik maar even schrijven.

De vorige keer dat ik enkele dagen weekend nam, was met de Dag van de Arbeid. Ik heb toen drie dagen niets gedaan. Ik was zó moe! Ik heb alleen maar in de zetel gezeten, en soms zelfs geslapen overdag. Het ziet er naar uit dat het nu niet veel anders wordt. Want nee, ik heb geen zin om te gaan wandelen of zo. Heel de tijd dat besef dat iedereen daarmee bezig is, heel de tijd mensen die afstand nemen, pfff....

Vorig weekend bezochten we mijn papa. Dat was 's zaterdags. Ik had onszelf er uitgenodigd om te eten. Op zich deed dat wel deugd. Even niet thuis, niet naar tv zitten kijken 's avonds. Wanneer we vertrokken was het al bijna middernacht. "Zullen we nog ergens iets gaan drinken?", wilde ik voorstellen.  Maar nee, dat is geen optie hé.

Voor dit weekend heb ik ook geprobeerd onszelf bij iemand uit te nodigen. Iemand met een tuin, social distance en zo, bla bla. Echter, "onze bubbel zit al vol", was het antwoord. Zucht... Ik heb geen bubbel. Ik probeer te doen waar ik zin in heb, te doen wat goed voelt. Ik ga geen berekeningen maken en afwegen welke vier mensen ik dan zou toelaten in die zogenaamde bubbel. In mijn bubbel is niemand welkom, eigenlijk. Mijn bubbel is privé. Want dat is nog zo'n betekenis van dat woord die ik wel kan appreciëren. Mijn bubbel! Met bubbels, soms. Bubblegum, dat wordt 'm. Zo wat het helemaal niet is. Want gum is sticky en dat is nu net niet de bedoeling. Ach ja. Es lo que hay. 

Grootste voordeel, waarschijnlijk enige voordeel, aan deze situatie: Ik kan vlotjes sparen. Niet dat ik iets ben met dat geld, nu toch niet. Maar als dit ooit allemaal voorbij is, kan ik zonder nadenken een vlucht naar Honduras boeken. Dat is wel geruststellend. Op twee maanden tijd heb ik die vlucht al bij mekaar. Netjes.

Niet dat ik enig idee heb van wat ik volgende zomer zal doen. Ik vind het heel vervelend, maar ik wil er nog niet te hard over nadenken. Ik voel het ook niet. Ik voel er niks bij. Ik weet dat ik dit jaar voor een Belgische zomer ging. Ik had al tickets voor drie festivals. Die tickets worden overgezet naar volgend jaar. Oké, maar ik weet niet of ik dan volgend jaar wel een Belgische zomer wil, hoor. Als het nu niet kan, hoeft het niet. Zoiets. Dan ga ik liever naar mijn tweede thuis, denk ik.

Oké, ik ben wat uitgepraat. Ik vind dat ik het nog redelijk oppervlakkig heb gehouden. Ik weet dat ik bij de weinige non-believers hoor. Jawel, ik durf dat zo noemen. Chris en ik zijn non-believers. Maar ik weet ook dat het weinig zin heeft om dat van de daken te schreeuwen. Want de meeste mensen hebben zich al lang laten brainwashen door eenzijdige berichtgeving in de media.

Allé, toch nog efkes doordoen dan. Chris en ik maakten al vaak de vergelijking met de Tweede Wereldoorlog. Als ze zo beginnen spreken over iedereen testen, app'jes,...stellen we ons zoiets voor als de Davidster. Oké, jij mag buiten, doe maar een groene armband aan. Zoiets. En voor alle duidelijkheid: non-believer wil niet zeggen dat we het bestaan ontkennen. Die vergelijking gaat niet op. Maar het wil zeggen dat wij lockdown-maatregelen niet de juiste manier vinden om om te gaan met een virus dat eigenlijk even veel kwaad doet als de griep. And that's all folks!