leerkrachten, mensen met superkrachten

Vrijdag de 13de kregen we een onaangename, doch duidelijke boodschap. Tot aan de paasvakantie zouden er geen lessen meer georganiseerd worden in onze scholen. We mochten opdrachten voorzien voor de leerlingen, ter verwerking van de reeds geziene leerstof. In onze school werd dit geïnterpreteerd als "we voorzien vrijblijvende opdrachten voor onze leerlingen".

Tot daar alles duidelijk. De onduidelijkheid begon met de paasvakantie. Want officieel wisten we bij die start van niets. Officieel zouden we terug starten op 20 april. Echter, we wisten dat er een reële kans was op een verlenging van de maatregelen. In mijn geval betekende dat dat ik onrustig aftelde naar 10 april. Dat was een vrijdag, en ik ging er van uit dat op die dag de beslissing over een mogelijke verlenging zou vallen.

Maar neen, hoor!  We stellen dat nog even uit naar woensdag 15 april. Nog vijf dagen langer in onwetendheid leven. Tja, dat wij er niks aan te zeggen hebben en dat wij gewoon verondersteld worden alles maar braaf op te volgen, dat is intussen pijnlijk duidelijk geworden voor ons allemaal. Het zij zo.

Sinds woensdagavond weten we dat we nog zeker twee weken langer van thuis zullen werken. Doch, nu mogen we wel nieuwe leerstof aanbieden. Onze school stapt nu ook over op verplichte opdrachten die zullen geëvalueerd worden. Het was te verwachten, maar het was niet zeker. 

En daar wringt het voor mij. Want plots wordt er heel veel van ons verwacht. Ik wil het natuurlijk ook allemaal goed doen. Ik wil dat het zinvol is voor mijn leerlingen. Tezelfdertijd wil ik dat opdrachten hen voldoende motiveren, stimuleren, uitdagen. En niet onbelangrijk: Ze horen het te begrijpen. Afstandsonderwijs...niet evident met onze doelgroep.

In ieder geval, sinds donderdagochtend ben ik er stevig in gevlogen. Overleggen met collega's via Zoom, mail, telefoon. Afspraken maken van wie wat voorziet. Nadenken over hoe we dit best aanpakken, op welke manier we zullen evalueren. En daarnaast ook nog werken aan GOK en een deel administratief werk dat overduidelijk toebehoort aan een ICT-dienst. 

Maar ik hoef niet te klagen, hé. Ik ben leerkracht. Ik zit in een luxepositie. Geen technische werkloosheid, veel vrije tijd. En ik had dit toch al een stuk op voorhand kunnen opvangen? Uiteraard, maar in mijn hoofd ging dat niet. We hadden donderdags voor de vakantie nog online vergaderd om de twee scenario's uit te denken. Dat vond ik al veel. Echter, ik ging niet al allerlei opdrachten beginnen maken om in afstandsonderwijs aan te bieden, als de kans nog bestond dat de scholen toch terug openden.

Ik zei het zo vaak: Schep toch eens gewoon duidelijkheid over een langere periode! En dan kan je nog op die beslissing terugkomen, met goed nieuws. Maar nu telkens opnieuw die hoop levend proberen te houden, mensen in onrust en onwetendheid laten toeleven naar de volgende deadline,... Neen, dat werkt niet voor mij.

Zelf dien ik voor 3 vakken / klasgroepen opdrachten te voorzien. Voor mijn oudere leerlingen heb ik wilde plannen. Zij zijn sowieso mijn testpubliek wanneer ik nieuwe werkvormen wil uitproberen. Ze zijn het al gewoon. Ik ben trouwens het laatste thema van dit schooljaar -Op weg naar werk- helemaal opnieuw aan het uitwerken. Daar doe ik ook gewoon aan voort, zelfs nu ik weet dat ik het dit schooljaar niet zal kunnen geven zoals bedoeld.

Vandaag maakte ik alleszins van een opdracht waarbij leerlingen via overleg kaartjes aan elkaar dienen te koppelen, een online opdracht. Ik stak er bijzonder veel tijd in en eigenlijk ben ik niet helemaal tevreden met het resultaat. Doch, nieuwe werkvormen ontwikkel je met vallen en opstaan. Toch wil ik er tegen zondag nog een andere online opdracht van maken, en dan zou ik de eerste als facultatieve taak aanbieden.

Met die laatstejaars wil ik ook een online moment organiseren. Aanvankelijk zag ik het groots. Ik wilde echt les geven en hen laten overleggen via een online kanaal. Ik dacht hen allemaal een deel van de informatie te geven, zodat ze samen tot een geheel konden komen. Intussen ben ik mezelf al wat aan het intomen. Ik denk dat ik eerst ga beginnen met een meer informeel moment, waarbij de leerlingen de kans hebben om vragen te stellen over de gegeven opdrachten.

Rond die opdrachten, overweeg ik ook om de instructie met een videoboodschap te geven. Want ik vrees dat als ik alles geschreven op mail zet, sommigen al gaan afgeschrikt zijn op voorhand. Maar daar lag ik dan nu van wakker (jawel, 't is momenteel 2:00 's nachts). Want wat als de leerlingen geen software hebben om die video af te spelen? Pfff...

Ik bekeek vandaag welke leerstof ik zou voorzien voor de komende twee weken. Ik deelde het hoofdstuk op, zodat ik de opdrachten op een duidelijke manier zou kunnen geven en dat er in de tweede week voldoende herhaling zou zijn. Goed bezig, vond ik. Tot ik tijdens een overleg deze namiddag besefte dat we 2 taken per week dienen te voorzien. En zo heb ik dat weer niet opgevat. En zo blijven we natuurlijk bezig...

Ik steek veel tijd in die laatstejaars. Er staat ook wel wat te gebeuren voor hen. Zij studeren normaal af eind juni. Dus ik wil hen toch zoveel mogelijk tools aanreiken om nadien de wereld aan te kunnen. Echter, ik dien ook nog opdrachten te voorzien voor twee andere klasgroepen. Damn. En daar gaan we niet voor nieuwe leerstof de komende twee weken. En die leerstof waar we opdrachten voor zullen voorzien, ben ik zelf echt beu. 't Is wat uitgemolken intussen. Dus daarvoor is de motivatie wat minder hoog...

In ieder geval, een slapeloze nacht. Ik had er al veel tijdens deze quarantaine. De situatie blijft bij mij persoonlijk voor veel onrust zorgen. En dat er van leerkrachten nu plots allerlei dingen verwacht worden, ín een vakantie nota bene, vind ik er los over. Maar ja, dat is mijn mening. En dat is zowat het enige dat we nog mogen hebben deze dagen. 

Ik zal maar eens opnieuw proberen te slapen. Hoewel ik vrees of het gaat lukken. Want intussen had ik nachtelijke ontmoetingen met drie verschillende spinnen. Niet zo goed voor mijn (on)rust. We zijn vannacht in Rijmenam, op den buiten dus. Het was tijd dat we nog eens kwamen wassen. 't Was al twee weken geleden. De joggingbroeken waren op ;-).