x10 én méér

 

Wat de druppel was, weet ik niet. Enkele mogelijkheden:

- Ik had niet mogen starten na de herfstvakantie.

- Ik droeg weer elke dag die mondvod.

- Ik hoorde weer elke dag die wanhopige verhalen, dat geklaag en gezaag.

- Ik bezocht Elzy en ik maakte van mijn hart een steen.

- Ik plande te dansen en niemand kwam.

- Ik ervoer traangas terwijl ik vreedzaam mee wandelde in de grootste optocht sinds het hele circus begon.

- Een ooit dierbare vriendin liet me weten dat ze ziek geweest was en verweet mij impliciet haar ziekte.

- Ik sliep slecht.

- Ik kwam op autopilot uit bed en deed zo maar wat.

- Een collega vroeg hoe het met me gaat.

De lijst is niet volledig. Ik weet het niet. Ik weet wel dat het niet meer kan. Ik werk met mensen, en dat kan niet meer. Op dit moment kan dat niet meer. Na een half uur ijsberen en van de hak op de tak springen, besloot ik vanmorgen dat het niet gaat. In deze tijden is het bijna onmogelijk om bij de dokter een afspraak te krijgen, zo blijkt, dus pas donderdag zal het verdict vallen.

Nochtans heb ik gisteren een uur lang genoten. Echt genoten! Bewogen tot tranen. We waren met zoveel! We waren nooit met zoveel! Volgens de msm 35 000, dus de kans dat we met nóg meer waren, is erg groot! En dat deed zo'n deugd! We zijn niet alleen! We zijn met heel veel! Spijtig genoeg stonden we na een uur stil. We begrepen het niet. Mensen begonnen terug te keren, roepend en huilend. Angst maakte zich meester van me. Chris wilde nog niet weg. In vlagen passeerden de huilende, roepende mensen. Op een zeker moment zag ik de waterkanonnen en was het tijd voor mij om een uitweg te zoeken. En daar kwam het traangas...op een menigte vreedzame betogers. WTF.

Ik kan het nog altijd niet goed vatten. Ik weet dat er bij betogingen altijd heethoofden zijn. Ik zag ook zo'n groep. Maar waarom wordt iedereen dan verjaagd? Waarom? Echt, waarom? Het zou toch veel logischer zijn om de mensen die met voorwerpen naar de politie gooien, gewoon op te pakken. Men hoeft daar geen hoop vredelievende mensen voor te vergassen. Mensen met jonge kinderen, gepensioneerden, mensen die in verbinding opkomen voor hun rechten. Een regelrechte schande was het!

In ieder geval, na mijn uur puur genieten volgden drie uren van angst en frustratie. De liefdevolle sfeer had plaats gemaakt voor een grimmige sfeer. Ongeloof, droefheid. En ik wilde gewoon naar huis. Maar dat kon niet. De politie verbood ons de doorgang in werkelijk élke straat. Drie uren hebben we erover gedaan om terug bij onze auto te komen. Ik trachtte het gesprek aan te gaan met één van die zwaar bewapende agenten bij de blokkade van prikkeldraad. Ik zei "wij zijn hier vanuit liefde en verbinding en willen nu terug naar onze auto." Hij antwoordde "daar kan ik veel tegenargumenten op geven." Echt triest, die massavorming.

Ik kan tegenwind.tv niet genoeg aanraden! Wetenschappers aan het woord. De tweede aflevering, met Mattias Desmet, heeft me toch nog wat nieuws geleerd. Ik kende het fenomeen van massavorming al, door eerdere interviews die ik zag met dezelfde professor. Maar damn! Ik leerde over hoe we allemaal geleerd hebben over 'de monsters die de nazi's waren', terwijl zij ook gewoon mensen waren die een ideaal nastreefden vanuit het idee dat ze het goede deden. En ik leerde over de psychologische invloed van cijfers. Hoe mensen de collaterale schade niet kunnen aanvaarden omdat die in de media niet wordt uitgedrukt in cijfers. In tegenstelling tot de plandemie.

Anyway, ik zit thuis. Waarschijnlijk verhuizen Saar en ik opnieuw naar Rijmenam. En als ik wat gerust heb, ga ik verder met mijn exitplan. Ik denk op dit moment, eerlijk gezegd, dat ik niet meer terugkeer naar ons onderwijs. Het gaat er niet beter op worden. Ik heb iets anders nodig. Ik wil die muilkorf niet meer aan en ik wil het niet meer zien dat kinderen zo'n muilkorf aan moeten, bijna gedwongen worden om zich te laten inspuiten met een experimenteel medicijn, wijsgemaakt worden dat we in een democratie leven, opgroeien tot slaven (~ Covid Slave Ticket). Neen, ik wil het niet meer!