Hoe het nu met me gaat? En waarom ik niet kan gaan werken?
Ik probeerde te antwoorden op die vragen, maar ik ben niet goed in gevoelens benoemen. Dat weten de meesten intussen wel. Gevoelens voel ik door te dansen. En aangezien dansen me alweer min of meer ontnomen werd, voel ik niet meer. Tsja.
Ik antwoordde dat het oké is zolang ik veel thuis ben. Eens ik in de auto stap en weg van huis rij, zie ik gemaskerde mensen en denk ik "die shit is nog altijd bezig". Dat is wat ik kon antwoorden. Sinds ik die vraag kreeg, heb ik veel nagedacht over hoe ik het kan uitleggen. Ik kan het niet, buiten met de woorden "het klopt niet". Dat is wat ik al van in het begin voel, en dat is het nog steeds.
Ik voel elke vezel in mijn lichaam ineen krimpen wanneer ik een gemaskerd persoon zie. Het klopt niet, dat ik iemands gezicht niet zie en dus ook geen gezichtsuitdrukkingen. Dat is wat mijn onderbewustzijn meteen doet. Uiteraard is er mijn bewustzijn om me dan terug gerust te stellen: 'Het is oké, mensen gaan gewoon mee in het narratief, ze zijn bang". Ontkennen dat je onderbewustzijn dat doet, is een grove leugen. Wij zijn gemaakt om elkaars emoties af te lezen, dus iedereen voelt dit.
Net zoals het voor iedereen moeilijk is. Wtf. Daar heb ik geen boodschap aan.
Mijn huisarts zei me dat, toen ik bij hem buiten ging. Really? Ik heb anders niet die indruk als ik rondom mij kijk. Iedereen in mijn omgeving gaat gewoon gedwee mee in het narratief. Iedereen denkt een vol leven te leiden door QR-codes te laten scannen en muilkorven te dragen. Enkelen vinden het goed dat wij op de barricade staan, ze begrijpen het en vinden het nodig. Maar meegaan? Nee, ze hebben plannen. Uhu.
Anyway, het ziet ernaar uit dat een maand onvoldoende zal zijn. Dat wist ik wel hoor. Ik wil mezelf dwingen om vaart te maken, om te werken aan dat exitplan. Tezelfdertijd voel ik dat dat nu nog niet aan de orde is. Ik ontwaak nog bijna dagelijks huilend. Dat lost dan op na een half uurtje, en ergens in de loop van de dag keert het nog een tweetal keren terug. Dus ik heb eigenlijk nog geen energie om andere plannen te smeden.
Ik wil nog veel vertellen over Groningen, huisonderwijs en Spanje. Anderzijds word ik ook hier steeds voorzichtiger. Dus ook al had ik grootse plannen, het blijft bij dit vage bericht. Ik zal binnen enkele jaren serieus terug mogen graven in mijn geheugen om te achterhalen waarover dit ging. Ach ja.
Hoewel...enkele jaren.... Chris en ik denken wel eens na over worst case toestanden. Wat we dan nodig hebben, hoe ver we dan zullen gaan. Dat plan ligt voor mij klaar, om eerlijk te zijn. De dag dat er manu militari mensen in witte pakken aan mijn deur staan om me een naald in mijn arm te dwingen, krijgen ze een brief overhandigd dat ze een dag later met de lijkzak mogen terugkregen. Die brief schrijf ik één dezer dagen. Zelfbeschikkingsrecht, weet je wel
Geen opmerkingen:
Een reactie posten