Veel zal je er waarschijnlijk niet van hebben opgepikt, het protest van de vrachtwagenchauffeurs in Canada. Ik vind het alleszins indrukwekkend. Ik heb het intens gevolgd. Goed bezig daar! Nu ja, jammer dat het nodig is, dat wel. Canada vonden we zo'n prachtig land. Het was een mooie reis. Echter, nu tonen landen hun ware gezicht. En dat is geen mooi plaatje.
Landen tonen hun ware gezicht. Het was onderwerp van gesprek afgelopen woensdag. Ik had er nog niet bij stilgestaan. Doch, het klopt. En het maakt dat de keuze van relocatie misschien daarmee verbonden hoort te zijn. Want er valt wel wat te zeggen voor Spanje, maar daar liet de regering de waanzin ook regeren.
Momenteel overwegen we huren. Het zal wat afhangen van hoe de zaken gaan lopen met de groep. Eerste keuze is nog altijd ons te omringen met gelijkgestemden. Maar als dat om één of andere reden niet doorgaat of lang op zich laat wachten, vinden we huren een goede optie. Dan zetten we ons niet vast. Want dat is het hele probleem nu, dat we onszelf vast hebben gezet met al dat vastgoed. Vastgoed blijkt dan toch niet zo goed.
Op nachtelijke uren ben ik blijkbaar wat opener. De nachten zijn hels. Ik slaap heel slecht. Dat maakt dat ik overdag nog minder energie heb dan voorheen. Op dit moment zijn er ook buren in hun tuin aan het feesten. Dat krijg je als je mensen zo lang alles ontzegt. Dan krijg je homeparty's, in plaats van dat mensen gewoon ergens in een dampend kot gaan feesten. We begrijpen het maar al te goed. Echter, voor mijn nachtrust is het niet goed.
Morgen/Straks zouden we opnieuw naar Brussel gaan. Maar als ik weer zo'n slechte nacht heb, ga ik dat niet zien zitten. Ik bekijk alles momenteel van dag tot dag. Helaas is het merendeel van mijn dagen leeg. Plattekes. Ik sta op tegen de middag en ben trots op mezelf als ik simpele dingen als boodschappen online heb gedaan. Nu ja, trots. Dat is een te groot woord. But you get the picture.
Vorige week zijn we voor het eerst in lange tijd aan de finish geraakt. Dat voelde erg goed! Helaas vond de politie het nodig om relschoppers ín het park te drijven waar wij met z'n allen vreedzaam samen waren. Dus werden we alweer bedreigd door waterkanonnen en traangas. Trieste wereld. Ik schaam me stilaan om Belg te zijn.
De Belgen met hun geweldige barometer. Om de mensen perspectief te geven. Yeah right. Kijk naar Denemarken en het Verenigd Koninkrijk: er is geen gevaar meer! Als dat er dan al ooit was. Nee, vanaf nu gaan we ook tijdens griepgolven belachelijke maatregelen nemen. We gaan de mensen blijvend pesten, eigenlijk.
Ik heb wel meer goede dingen gedaan deze week. Ik heb mijn huurders op twee telefoonnummers berichten gestuurd en gebeld, en op twee mailadressen gemaild. En vano. Geen reactie. Dus ik zal wat energie bij elkaar mogen zoeken om er langs te gaan. Pffff. Want het is mijn bedoeling om mijn appartement te koop te zetten. Maar 't is niet dat ik zomaar kan binnen walsen. Misschien kan ik een aangetekende brief sturen. Hmmm... Neen. Dan moet ik zeker zo'n kutmasker op. Hoewel ik dat bij hen ook wel zal moeten. Bange mensen.
Ik heb ook twee therapieafspraken gemaakt, bij twee verschillende mensen. Ineens op twee paarden wedden, geen extra tijd verliezen. Goed voelen wat me het meest ligt en daarvoor gaan. Financieel zal ik het voelen, maar hopelijk ook mentaal. Ik heb echt wat kracht nodig. En geloof in mezelf.
Mijn collega's zijn ontzettend lief. Ik kreeg al kaartjes, bloemen, videoberichten, telefoontjes, mails,... Maar het komt allemaal niet binnen. Complimenten komen al heel lang niet binnen. Ik ben vooral verbaasd dat zij blijkbaar kwaliteiten zien in mij. Ik ben dus lang nog niet klaar om terug aan het werk te gaan. Ik moet eerst opnieuw in mezelf geloven. Deze job kan ik niet doen als ik niet stevig in mijn schoenen sta.
De job achterlaten voelt momenteel als iets heel moeilijk. Waarschijnlijk omdat mijn collega's me zo steunen en zo in mij geloven. Dan speelt mijn loyaliteit op. Dus op dit moment wil ik daarover weer even niet te veel nadenken. Hoewel ik weet dat ik binnen een half jaar een plan dien te hebben om een inkomen te genereren. Of ook niet.
In Spanje is het leven een pak goedkoper dan hier. Chris vond een huurhuis voor 200 euro. Dat is eigenlijk bijna niet te vatten. Hoewel onze fantasie soms nog in noordelijke richting gaat. Echter, grijzer weer dan hier kan ik niet aan vrees ik. Ik zit me af te vragen waarom het plots zo stil is. Heeft er iemand geklaagd of de politie gebeld? Wat het ook moge zijn, ik ben niet meer in slaapmodus voorlopig. Weer zo'n rotnacht.
1 opmerking:
Maar mijn lieve dochter toch.... ik weet je ziet alles heel somber, maar probeer toch een beetje jezelf op te krikken. Misschien geen slecht idee om te huren elders waar het veel goedkoper is, maar wat en hoe dan later als je buitenland werkt, en daar zou blijven of andersom terug zou komen, je pensioen? alléé als dat er dan nog is hé.
Maar ik in jullie beiden plaats zou hier toch een woonst houden eentje van jullie beiden, of? van Chris of van U, maar dan kan je daar altijd op terug vallen, enne het vastgoed is serieus in prijs terug aan het dalen, dus als je wil verkopen zeer snel zijn, is de boodschap.
je schrijft ook dat je collega's zo attent zijn naar jou toe, dat wil toch veel zeggen hé, je bent er nog niet zo lang bezig en ze weten wie ze missen, misschien toch ook stof tot nadenken, je bent super in je werk en geeft je dan ook 200 pct als je iets doet, dus.... misschien nog een paar weekjes dat het wel weer beter wordt, dat hoop ik tenminste. Ik vind het zeer onprettig te weten dat je U zo slecht voelt, maar hoe kan ik je daarmee helpen hé, kan je alleen proberen wat op te monteren en je laten weten dat ik ontzettend veel van je hou!!!
lieve dochter ik hoop dat je weer een beetje meer moed krijgt, en dat je samen met Chris een passende oplossing zal vinden.
Als ik je met iets kan helpen laat het weten, en dan zien we wel.
veel moed en dikke knuffels
mama
Een reactie posten