devuélveme la vida

 

    que me la has quitao que ma la has quitao que me la has quitao
    que me la has robao que ma la has robao

 

Hmm, komen bloggen zit al twee dagen in mijn hoofd, maar ik deed het niet omdat het alweer negatief zou klinken. Maar net een liedje gehoord, en nu maar op repeat gezet. Jep, dat refrein vat het mooi samen. De rest van het liedje iets minder wel. En maar mee zitten brullen in mijn living!

          devuélveme la vida que me la has quitao que me la has quitao que me la has quitao
          devuélveme la vida que me la has robao que me la has robao 

 

Dus, het is haat geworden. Jawel. Een telefoongesprek van drie kwartier heeft het haat gemaakt. Zo van die uitspraken als "haar eerste keer wilde ik exclusiviteit", schoten redelijk in het verkeerde keelgat. Net als de bevestiging dat Chris niets negatief zei, hoewel hij beweert dat hij begonnen is met kritiek. Nope. Nog meer leugens. Uiteraard.

Dus wat kan er nog? We zijn stilaan op het punt dat er een beslissing dient te vallen. Want na acht weken is dit nog bezig en het gaat een probleem blijven. Een probleem van wantrouwen en nu dus ook haat. Wraak was minder erg, geloof mij. De dingen die me nu wakker houden, zijn pakken groffer dan in het begin. Oh ja, ik lig weer wakker.

Of ik wil dat het nog goed komt? Ik weet het niet. Ik weet het oprecht niet. Ik voel me zó verraden en het wordt alleen maar erger. Dát is wat ik voel. Terwijl de weinige mensen waarmee ik erover spreek, vinden dat ik niet zoveel vraag. Ik vraag gewoon erkenning. Erkenning dat onze situatie bemoeilijkt werd. En niet zo van "achteraf gezien...". Geen inzicht dus. Geen schuldbesef. Niets. 

          devuélveme la vida que me la has quitao que me la has quitao que me la has quitao
          devuélveme la vida que me la has robao que me la has robao