Half juli ging ik naar een salsafeestje in Mortsel. Ik ging met Hilde en Bart. Ik vroeg Chris en Jens mee, maar zij hadden geen interesse. DJ Joel draaide, dat is (bijna) altijd goed. Het was goed die avond. Een week later vertrokken we op kampeervakantie met Lucas en Tom. Niet de vakantie die ik op dat moment nodig had. Ik kwam zonder energie terug. Toen begon de dansstop.
Een week na de kampeervakantie was het begin van wat nu al vier maanden alles overheerst. Ik probeerde nog lesjes te geven in mijn living. Maar uit gaan dansen, dat ging niet meer. De lesjes in mijn living, daar was Jens ook bij. En omdat ik -in tegenstelling tot hem- mensen niet wil gebruiken, heb ik hem op een gegeven moment verbannen. Het moment waarop hij zei dat hij geen spijt had van zijn keuze om de vriendschap op de helling te zetten. Toen was het genoeg geweest. Dus stopte ik ook met de lesjes in mijn living.
En toch...als je mij over salsa hoort praten, dan wéét je gewoon dat dat mijn passie is. Misschien voel je het zelfs. Ik voel het wel. En toch...toch die dansstop. Toch maandenlang niet dansen. Waarom? Deels omdat het onveilig werd. Dat gebeurde in het verleden nog eens. Maar die onveiligheid kon ik redelijk goed voorspellen. Ik voorspelde waar ik naartoe kon. Buiten de festivals, die ik niet wilde opgeven, ging dat meestal goed. Maar nu, nu is de onveiligheid weinig voorspelbaar.
Winterland was zo. Ik was bang om er naartoe te gaan. Ik voelde onveiligheid. Nergens voor nodig, bleek achteraf. Maar goed. Nergens voor nodig, dus probeer ik opnieuw meer te gaan dansen. Maar nu komt het....Ik kan er niet op teren. Nog steeds niet. Ik kan er nog steeds niet meer op teren. (Bewust vreemde zin, want ik kan er niet meer op teren, en ik kan er nog steeds niet terug op teren, zoiets.) En dat kan ik niet plaatsen.
Op de dansvloer voel ik me zó goed! Zó energiek! Zó in verbinding soms ook. En dan...dan die put. Een beetje zoals de vakantieput toen ik nog werkte. De eerste keren na het doorbreken van de dansstop leek het nog goed te zijn. Vorige zaterdag echter was het terug om zeep. Waarom? Het was een feestje met Joel. Tom was mee. Maar ik vond het zelfs op het moment zelf niet zo leuk. Het was wel in Axxes. En dat trekt een bepaald soort volk. Mogelijk niet mijn soort volk. Ik weet het niet. Ik vond het alleszins niet echt leuk.
Zondag kon ik er misschien nog een beetje op teren, als ik er nu op terug denk. Ik had een bepaalde energie; Zin om mensen te zien. Maar natuurlijk kan dat niet. Dat gebeurt niet. Wie dan? En dan ging het dus verder bergaf. Dinsdag ging ik opnieuw naar Winterland. Alleen deze keer. Ik ken er wel volk. Plus, 't is Limburg, andere mentaliteit. Ik heb me echt goed geamuseerd.
Doch, woensdag .... gedaan .... woensdag gedaan. Gedaan met stapjes willen zetten, gedaan met goede dingen doen, gedaan met positieve dingen trachten te zien. Enkel nog de "ja, maar". Goed-nieuws-boekje vastnemen, iets proberen schrijven, en bedenken "ja, maar". Gedaan met teren. Niets teren. Nieuwe dansstop. Weeral. Zo snel.
Tom vroeg gisteren of ik vandaag mee naar Gent wilde gaan dansen. Cubaans. Mooi. Ik zei van niet. Chris en ik hebben tenslotte nog weinig qualitytime tegenwoordig. Ja, we zijn soms weinig bij elkaar en wanneer we bij elkaar zijn, maken we ruzie. Chris vond vanochtend dat ik toch maar naar Gent hoorde te gaan. Dus ik informeer bij Tom hoe en wat.
Wanneer ik voor mezelf heb beslist dat ik dus waarschijnlijk tóch ga dansen (ik heb zelfs al een outfit uitgezocht), komt Chris met het idee van naar Breda te rijden. Intussen is het middag en zie ik dat niet meer zitten. Maar in onze ruzies krijg ik wel eens het verwijt dat ik nooit doe wat Chris wil, dus ik ga mee. Tsja, geen dansen in Gent dan hé. Want dat is vertrekken om 19 uur, in Antwerpen. Gegeten hebben. Nope.
En hier zit ik dan. In mijn zetel. In pyjama. Op zaterdagavond. Ontevreden over mijn dag. Huilend. De zoveelste ruzie. Niet dansend. Vrezend voor de volgende dansstop. Want als ik er niet op kan teren... Vrezend voor de toekomst. Vrezend voor mijn relatie.
Ja, soms gaat het beter. Enkele weken ging het beter. Nu niet meer. Het is even terug heel wat minder. Jammer
Geen opmerkingen:
Een reactie posten