Als ik het kon

 

Goede voornemens. Ik doe er niet aan mee. Toch niet echt. Niet zoals sommige anderen. Of zo voelt het toch. Het is wel een feit dat ik in het verleden ergens in november begon te denken aan dingen die ik zou veranderen, slechte gewoontes om te doorbreken. Zo was er eind 2019 het doorbreken van een dansstop. Die maakte dat ik begin 2020 veel ging dansen, te beginnen met 1 januari in Hasselt. Wat een mooie herinneringen heb ik aan die avond! Chris en ik kwamen overeen dat we vanaf dan elk jaar op 1 januari zouden gaan dansen. Helaas weten we hoe dat gelopen is. En helaas, ook dit jaar geen DJ Joel op 1 januari.

Goede voornemens. Ik ben er al even mee bezig, ook al doe ik er zogezegd niet aan mee. Eind oktober begon ik er al mee, enkele veranderingen doorvoeren. Na een maand zo goed als tabaksvrij, verminderde ik ook mijn alcoholconsumptie, mijn overmatig binnenspelen van zakken chips en begon ik meer te bewegen. Een zestal weken ging dat goed. Nu gaat het wat op en af. Het vraagt meer inspanning dan in het begin. 

Goede voornemens. Willens nillens word je er toch mee geconfronteerd. In mijn geval vroeger meer dan nu. Want nu heb ik nog zeer weinig sociale contacten, dus zijn er gewoon minder mensen die me erover aanspreken. Praten doe ik eigenlijk alleen nog met Hilde en Tom. Echt praten, bedoel ik. En dan vooral met Hilde. Zij opperde dat het misschien het uitgelezen moment is om bepaalde dingen achter mij te laten. Dat was na een gesprek met Chris (met hem praat ik soms, maar over het algemeen maken we ruzie; jawel, nog steeds). Chris vond dat ik Jens moet vergeven. Voor mezelf. Zo verkocht hij het.

Goede voornemens. Plots kon ik over nog weinig dingen nadenken. Vergeving, wat is dat? Wat houdt het in? Hoe doe je dat? Ik las er veel over, en sprak met Hilde en Tom. Het was duidelijk: vergeven doe je voor jezelf, de andere partij hoeft dit niet te weten, vergiffenis is niet hetzelfde als verzoening. Dus mijn gedachten werden volledig ingenomen door dat gegeven. Plannen voor oudjaar maken, het ging niet. Nadenken over Spanje, het ging niet.

Goede voornemens. Een weekje dacht ik erover na. Intussen, zonder het beeld helder te krijgen rond uitgaan met oudjaar, zegde ik toe om oudjaar te vieren met Chris, Hilde en Tom. We gaan samen eten thuis en nog voor middernacht naar een dansfeestje. Ik noem het dans, want het is niet puur latin. Of ik er naar uitkijk? Neen. Want ik had geen ruimte om erover na te denken. 

Goede voornemens. Plots duikt er een familiefeestje op, "overmorgen". Met Jens en aanhang en Chris met aanhang. Wie Jens zijn aanhang is, is niet duidelijk. "Ik denk...." "Jij bent natuurlijk ook uitgenodigd." Maar 't is niet zomaar een bijeenkomst. Neen, Chris wilde het niet te laat maken 's avonds, dus hij besloot dat het in Diepenbeek te doen was. Euh... Dat zijn wel veel dingen ineens om van mij te vragen. Zeker kort nadat je me zei dat ik moest vergeven. Dat ben ik nog aan het verwerken.

Goede voornemens. Ik overweeg het. Ik overweeg het, oprecht. Maar ik voel ook dat er te veel wordt gevraagd. Er wordt me gevraagd de familie onder ogen te komen. Ik, onredelijke Fie, die al sinds de zomer niet meer mee wil. Er wordt me gevraagd met Jens aan tafel te gaan. Er wordt me gevraagd misschien met Fanny aan tafel te gaan, want "ik denk" dat ze er niet bij is, is redelijk vaag. Er wordt me gevraagd naar dat huis te gaan waar ik zou gaan wonen maar dat dan plots verboden terrein was en exclusief aan Jens en Fanny bleek toe te behoren. Dat is toch behoorlijk veel in één keer. Echter, Chris ging er van uit dat ik toch niet mee zou gaan, dus hij zag er geen graten in dat het in Diepenbeek was, als Fanny erbij zou zijn,...

Goede voornemens. Ik overwoog het. Omdat ik het graag wil achter mij laten. Dat was mijn laatste kans. Eergisteren. Nadat ik aan Chris had uitgelegd dat hij toch wel veel vroeg, dacht hij al meer in de richting van dat wij enkel op restaurant zouden gaan. Oké, maar dan wilde ik er eerst zijn. Want ik wil niet degene zijn die de tafel rond moet. "En je mag aan je broer zeggen dat hij niet verplicht is tegen mij iets te zeggen." 

Goede voornemens. Ineens was vergeving niet genoeg. Ineens hoorde ik me te verzoenen. Euh....! Wablief? Dat werd toch echt te veel. Dus besloot ik niet mee te gaan. Ik besloot niet los te laten, niet achter mij te laten. En nu zit ik precies nog vaster dan voordien. Ik weet het niet. Ik zit alleszins vaster dan een week geleden, toen enkel vergeving op tafel lag. Verzoening is geen optie. Fanny terug in mijn leven, is gewoonweg geen optie. Ja, ze is de moeder van Lucas. Ja, we waren heel goede vriendinnen. Maar neen, nu zijn we dat niet meer. Neen, ik heb er geen interesse meer in. Voor mij was ze intussen een kennis, en dat was oké. Iemand die je twee keer op een jaar hoort en even vaak tegen komt op een salsafeestje. Prima. Dansje doen, even kortstondig connecteren en weer weg. Niet samen aan tafel gaan, haar horen smakken tijdens de hele maaltijd, en zoveel meer waarover ik niet ga uitweiden.

Goede voornemens. Ik heb ze misschien. De dingen die ik al in gang zette, volhouden. Verder droom ik van loslaten. Ik hoop dat sommigen zich nog zullen excuseren voor de pijn die ze veroorzaakten. Hoewel ik vermoed dat het ijdele hoop is. Ik zou ook graag wat meer energie hebben en opnieuw levenslust vinden. Iets dat me een drive geeft durven vastpakken en niet meer loslaten. Mijn angst voor verandering loslaten. Want die ligt aan de basis van zoveel 'problemen'. Mijn angst voor verandering.

Goede voornemens. Positiever bloggen. Haha. Neen, je weet hoe ik daar tegenover sta. Dit is mijn wereld. Es lo que hay. Maar het zou fijn zijn om hier als laatste berichtje van het jaar positief te eindigen. Zelfs als ik er zelf niet echt in geloof. Oké, here I go: morgen ga ik een leuke avond tegemoet met Chris, Hilde en Tom!