deciciones

 

Weer zo'n moment dat ik kom schrijven, zonder te weten waarover. Ik weet dat er veel in mijn hoofd zit. Ik weet dat ik al enkele dagen / weken denk om te komen schrijven. En toch kwam het er niet van. En die drie zinnen opnieuw lezen, doet me al vermoeden waar het naartoe gaat. Ergens wil ik opsommen wat goed gaat en wat minder goed gaat. Om te ontdekken dat het goede groter is. Maar is dat zo?

Op dit moment alleszins niet. Maar misschien was het al zo. Mogelijk. Want oudjaar viel wel mee (voor de tijdlijn). Het was niet top, maar goed. Ik heb me geamuseerd. Tom heeft zich ook geamuseerd, volgens mij. Dat Tom erbij was, was het belangrijkste. Dat herinner ik me van die nacht. "Op een beter jaar". In mijn gevoel begreep enkel Tom dat. In mijn gevoel hé.

Het was dus goed. En ik heb sindsdien nog goede dansuitjes gehad. Echt wel. Zo van die dansuitjes waarbij ik het allemaal voel. De energie, de goesting, de connectie met wildvreemden, het enthousiasme. Vorige zaterdag had ik er nog zo één. Of was het vrijdag? Het was toen Chris al vertrokken was, in ieder geval. Het was in Ekeren. Met Hilde en Tom. Ik weet het niet meer, op dit moment. Maar het was wel goed.

Net zoals de zes namiddagen salsa con un toque de Español leuk waren. Zes namiddagen vrijwilligerswerk met middelbare scholieren. Erg leuk. Veel geleerd ook voor als ik effectief de stap zou zetten. Zou zetten. Nochtans was ik in die drie weken echt wel overtuigd van die stap zetten. En waarschijnlijk nog. Maar momenteel is het wat lastig.

Wat het is? Tsja. Ik vermoed dat ik wel heel gevoelig ben aan hormonale schommelingen. Dat vermoed ik al langer. En ondanks ik niet houd van alles dat een smartphone kan tracken, heb ik deze week toch besloten een app te installeren om het tracken. Want ik denk dat, maar is dat zo? 

Deze week was het moeilijk te meten. Want ik ben ook alleen deze week. Echt alleen. Chris ging skiën met Jens. Iets dat ik niet oké vond. Dus uit zelfbescherming, maar ook om onze relatie niet meer te verzieken, stelde ik radiostilte voor. Mijn voorstel. Dus ook al is het zwaar, mijn voorstel. Neen, ik kwam er niet op terug.

Maar stilaan hoort hij terug te zijn, in mijn hoofd. Ik zei dat ik pas iets wilde horen wanneer hij terug in de provincie Antwerpen is. Ik hoorde nog niets. Mogelijk hoor ik pas morgen iets. Mogelijk is hij terug in België, in Vlaanderen, maar niet in onze provincie. Dus ik hou vol. Petrified, dat wel. Niet helemaal juist. Maar toch. Ik voel me versteend.

Ik heb wel wat zitten nadenken de voorbije week. Over hoe mijn toekomst eruit ziet. Wat ik wel en niet zie zitten, wat ik wel en niet wil bedenken op dit moment. En ik kwam tot dit: We gaan in Rijmenam wonen. Damn. En toch krijg ik het niet getypt. Hoe komt dat? Hoe komt het dat het stopt na die ene zin? Terwijl ik meer heb bedacht. Damn.

Zaken voor andere schrijfsessies. In ieder geval is dat het besluit: We gaan in Rijmenam wonen. Ik heb daar wel nog wat voor nodig. Ik denk dat ik misschien in gang kan geraken als die dingen besproken zijn en gestart worden. En verder dan Rijmenam kan ik nu niet denken. Ik wil dat ook niet.

Maar wat ik daartussen nog allemaal bedacht, krijg ik dus nu niet geschreven. Uhu. Hoe komt dat? Omdat .... nee .... niet voor hier en nu .... Oké .... Ik mis hem dus. Dit kan niet allemaal pms zijn. Onmogelijk. Tien dagen radiostilte. Hadden we dat ooit al in die acht jaar? Ik denk het niet. 't Is ook geen tijd meer om zo'n lange radiostiltes te hebben. En toch hadden we ze.

En met de minuten die passeren, krijg ik ook zo'n beklemmend gevoel van "wat als hij dit juist goed vond". Wat als hij nu heeft ingezien dat hij beter is met zijn broer, zonder mij. Want ja, het is er nog. Mijn boosheid is er nog. Ik merk dat ik minder in de razernij stap. Ik probeer me bewust te zijn van de automatisch negatieve reactie. Maar ze is er nog. En de kwaadheid is er ook nog.

Toen ik eergisteren tijdens het koken ontdekte dat een basisingrediënt als peper niet voorhanden was, dan verweet ik hém dat. Want is hij te schoon om zijn peper mee te nemen naar Frankrijk, dat Chris dat moest doen? Zodat ik plots mijn eten niet meer kon kruiden. Jep, het zit nog steeds hoog.

En toch, toch al minder hoog. Ik zie het nu als dat hij in hetzelfde rijtje zit als zij. Zij zat in een rijtje van mensen tegen wie ik vriendelijk kon doen (niet zijn), die ooit belangrijk voor me waren, maar nu geen plaats meer hebben in mijn leven. En dat werkte perfect. Echter, dat werkt maar tot wanneer zo'n persoon opnieuw iets doet dat je kwetst, dat je een onveilig gevoel geeft, en dan is het dus om zeep. Jeezes, ik heb niet het gevoel dat dit duidelijk geschreven is. Tsja. Daar zit hij dus ook.

En dus kan ik niet anders dan me afvragen wat hij kan doen om het opnieuw aan te wakkeren. Om mijn gekwetstheid terug bloot te leggen. Om terug de controle over mij te nemen. Nope. Niet goed. Het schrijven doet me beseffen dat het niet goed is. Is vergeving dan werkelijk de enige weg?

Damn. Het lijkt er wel op. Want ik probeerde te bedenken wat hij kan doen om het opnieuw aan te wakkeren, maar ik kan het niet bedenken. Zo ging het met haar ook. Zoiets kan je je niet bedenken. Dus ik kan het me niet bedenken. Ik weet wel dat het veel pijn deed en dat mensen die me zo kwetsen, geen plaats verdienen in mijn leven. Ik wil alleen nog diepgang, geen oppervlakkigheid. Maar wel diepgang met mensen die het waard zijn. Hij is dat niet.

Maar godverdomme, hij mocht wel een week op vakantie met de man die ik nu een week heb gemist. Weer iets dat hij verdient en ik niet. Damn. Niet het pad dat ik wil bewandelen vanavond, maar het komt er toch weer uit. Neen. Het is nog niet voorbij. Dat is nu pijnlijk duidelijk. Wanneer dan wel? Wanneer stopt het?

Volgende week gaan we naar een concert van een vriendin. Iets dat me veel stress bezorgt. Want ik weet dat er ook andere festigroep-mensen gaan zijn. Zij niet, dat is duidelijk. Maar hij dus mogelijk wel. En ik dacht dat ik dat wel zou aan kunnen. Maar nu begin ik enorm te twijfelen.

Deze week was geen goede week. Zoveel dingen die ik goed deed, heb ik laten varen. Behalve de sigaretten. Gek genoeg heb ik die zo gelaten. Hoewel ik echt enkele keren heb gedacht om er eentje op te steken. Maar dan dacht ik aan hoe slecht het zou smaken en hoe ik halfweg al genoeg zou hebben en toch gewoon zou door roken en besloot ik om het niet te doen.

Gek hé. Misschien moet ik met al die andere dingen hetzelfde doen: enkele maanden niets meer. Misschien is dat de sleutel. Ik weet het ook niet. Want zelfs op dit eigenste moment denk ik -uiteraard- aan de sigaret, en toch ga ik niet naar buiten. Want ja, ik heb er nog steeds in huis. Dat geeft me rust. Ik denk dat ik al hervallen zou zijn als ik ze niet zou hebben. Dan was ik lang naar een nachtwinkel gelopen, volgens mij.

Goed, dat is stilaan een zekerheid: geen sigaretten. En verder? Verder nog steeds veel onzekerheden. Frustraties. Maar los van deze week ook stapjes. Stapjes naar mijn eenmanszaak. Stapjes naar mijn eigen salsalessen. Een proces dat zich ontwikkelt, een toekomst die zich ontplooit. 

Een toekomt waarin ik Chris en mezelf zie. Dat wel. Ik zie dat. Ik zie niets anders eigenlijk, om eerlijk te zijn. Ik heb hem echt gemist deze week. Hoewel ik absoluut niet wil weten hoe het voor hem was. Ik wil niets weten over zijn week met Jens. Jens heeft dat gekregen, zoals zo vele dingen, en ik ben het slachtoffer dat alles maar ondergaat. Dus ik wil er niets over weten. 

Ik zou ook kunnen gaan dansen vanavond. Of morgenavond. Dat zou kunnen. Liever vanavond dan. Meer moustache, geen inkom betalen. Maar de manier waarop Tom me eergisteren stuurde over vanavond, heeft me in mijn schulp doen kruipen. Want Axxes is niet mijn scene. Daar schreef ik al over hier, volgens mij. Het is niet mijn scene. 

Soite. Ik ga vanavond niet meer achter het stuur kruipen. En dat was wel Tom zijn verwachting. Dus blijf ik maar thuis. Nog wat tv kijken. Al zoveel uren tv deze week. 't Is zo'n week. Maar kom, ik heb wel mijn stapjes gezet. Vaak gewoon ijsberend in mijn living. Maar ik zette ze. Net zoals ik niet rookte. En de helft van de tijd zorgde voor eten voor mezelf. De andere helft was het zakken chips, kaasbroodjes,... En op twee dagen na, droeg ik alle dagen kleren. Vaak binnenhuiskleren (slobberkleren), maar toch. 

Ja, maar. Zie je, dat is het. Over and over again.