pearls

 

Het zou hier een wat positievere post worden. Maar het is nacht, dus ik weet het niet zeker. Voor het eerst in weken heb ik zin om hier te komen schrijven. Omdat ik nog geen zin heb om te gaan slapen. Hoewel Tom hier al gaat binnenkomen om 9.30 uur. Echter, ik slaap al meerdere weken niet echt tot laat, dus ik ga er van uit dat ik ook morgen (vandaag dus eigenlijk) op tijd wakker en uit bed zal zijn. Ach, we zien wel.

Hopla, daar is de afleiding al. Jawel, zo'n post dus. Toch alleszins bij het begin. De afleiding: Waarom gaat Tom al zo vroeg bij Fie zijn? Omdat Tom zijn auto in onze garage staat, gezien een vrijdagavond na de squash problematisch is qua parking. Daarom. En aangezien Tom een sleutel van ons huis heeft, kan hij er gewoon in, wat hij morgen ook zal doen, volgens afspraak.

Oké, back on track. De titel. De titel deed me meteen aan TML denken. Want de plaatselijke munt daar .... jawel ... Maar eigenlijk bedoelde ik iets anders. Ik twijfelde aan een titel, aansluitend op de vorige. En aanvankelijk was ik niet erg creatief in mijn hoofd. Ik dacht aan stapjes, pasitos, nog meer nieuwe fases... Tot het plots daar was: pareltjes. Dat ik het in het Engels schreef, was misschien toeval.

Pareltjes. Pearls. Op Netflix (natuurlijk, ik ben nog steeds verhangen aan Netflix) staat een documentairefilm over/met de psychiater Stutz. Deze man gebruikt tools om zijn patiënten beter te maken. In de film worden die tools belicht. Ik heb de film nog steeds in mijn favorieten staan, omdat ik denk dat ik hem nog eens dien terug te zien en aantekeningen wil maken dan. In ieder geval, de tool die mij meteen heeft aangesproken, ging over parels.

In het leven kan je enkel vooruit. Willen of niet. Elke dag een nieuwe dag, elke week een nieuwe week, elke maand een nieuwe maand, elk jaar een nieuw jaar. Cycli. En de enige manier is vooruit. Wanneer iemand depressief is, is vooruit een lastige richting. En daar komen de pareltjes. Pareltjes, pareltjes. Ik zeg het vaak tegen mezelf.

Je kent het wel, zo'n draad waaraan je parels rijgt. Die parels staan symbool voor vooruitgang. Elke parel is een stap vooruit. En alles wat je doet, is een parel. Alles, echt álles: opstaan, je bed opmaken, tanden poetsen, douchen, haren kammen, kleren aandoen, naar de winkel gaan, boodschappen uitladen, koken, opruimen, parkeerplaats zoeken, sociaal contact, eten,... En elke parel is hetzelfde. Elke parel is even mooi, even waardevol. Elk ding dat je doet, is een parel, en elke parel weegt even veel, elke parel is even belangrijk. Elke parel is een stap vooruit.

In de parels van Stutz zit ook een strontje. Omdat niet altijd alles goed loopt. Omdat de ene dag sociaal contact leuker voelt dan de andere. Omdat dingen soms een opgave zijn. Maar vooral omdat die strontjes ín de parels zitten. Ze hangen er niet rond, ze zitten erin. De parel, de buitenkant, is mooi. Hmmm. Ik weet niet of het zo werd uitgelegd. Maar zo komt het uit mijn vingers op de toetsen op mijn klavier. Nu. Dus nu is het zo.

De parels. Pareltjes. Zo noem ik ze. Tegen die enkele mensen die mijn tijd nog waard zijn. Want ja, bepaalde dingen zijn echt duidelijk voor mij nu. Geen oppervlakkigheid meer. Daar steek ik mijn tijd niet meer in. Dus als je hard tegen mijn kar rijdt, dan stopt het. Want ik ga niet langer tijd verspillen aan sociale verplichtingen. Sociale conventies.

Ik weet dat ik rancuneus ben. Dat weet ik. Dat geef ik ook toe. Temeer wanneer mensen mij er reden toe geven. Bam! Oeps, toch even zo'n intermezzo. Chris leerde me dat ik pas een antwoord mag verwachten wanneer ik een vraag stel. Tsja. Ik stelde een vraag en kreeg geen antwoord. Blijkbaar heeft hij mij die les geleerd, maar heeft hij zijn broer nooit uitgelegd dat een antwoord verwacht wordt bij een vraag.

Uhu. Dat zit er nog altijd. Hoewel ik probeer te focussen op parels, zit dat er nog steeds. Ontelbaar zijn de ruzies intussen. Ontelbaar. Helaas. Ik weet wel dat we bijna tien maanden ver zijn. Tien maanden. Tien maanden rancuneuze Fie. Tien maanden wraakzuchtige Fie. Tien maanden Fie met groeiende haatgevoelens ook. Haatgevoelens die groeien wanneer vragen onbeantwoord blijven. 

Maar Fie heeft ook knopen doorgehakt. Fie heeft besloten opnieuw naar SJH te gaan. Jawel. Na drie jaar afwezigheid, ga ik terug naar mijn school. Ik ga voor 50% terug werken in onderwijs. Wat dat met me gaat doen en voor me gaat betekenen, kan ik nog niet inschatten. Maar de beslissing is genomen en dat is op zich goed. Geen grote parel, want alle parels zijn even waardevol (geloof mij, voor mensen met perfectionistische trekjes is dat iets goeds). Maar een parel bij aan die lange ketting van parels.

Ik weet dat ik er nog niet ben. Ik weet ook dat september (derde week augustus in realiteit) er sneller zal zijn dan verwacht. Ik weet dat mijn (volgens sommigen radicale) gedachten niet veel veranderden. Het woord 'propaganda' neem ik echt nog wel in de mond wanneer ik gesprekken over onderwijs voer. Doch, ik weet ook dat daarin voor mij een taak kan liggen. 

Jawel, dat durf ik hier schrijven. Risico's erbij nemend. Want serieus: willen we jongeren leren hoe te denken of wat te denken? Let that sink in. And be honest. Ik weet wat ik verkies. Ook met kwetsbare jongeren. Ik ben eigenlijk ontzettend trots op die enkelen die het been stijf hielden. Echt ontzettend trots! Want voor ons was het al zo moeilijk. Voor jongeren zal het nog veel moeilijker geweest zijn. 

Of ik dan nu positief ben over de toekomst? Neen. Over 'de toekomst' zeker niet. Over 'mijn toekomst' ook nog niet. Maar wel minder negatief. Dat is al veel. Naast mijn terugkeer naar onderwijs, wil ik blijven focussen op salsalessen geven. Ik kán lesgeven. Ik ben daar goed in. Dat durf ik ook zeggen, met alle risico's die daarbij horen. Ik kan dat goed en ik doe dat graag. En salsa is Fie. Fie is salsa. Dus salsales geven, is gewoon logisch. De weg is nog lang. Eén pareltje per keer. En we zien wel. Ik ga nog een tijdje doorzetten. Omdat ik het goed kan en graag doe. 

Al is het moeilijk, die start. Starten is moeilijk. 't Is niet voor niets dat er een spreekwoord voor bestaat. Alle begin is moeilijk. Dus zo ver kan ik nu denken: halftijds in onderwijs, salsales, wonend in Rijmenam. Diepenbeek is van tafel. Dat is het sinds 8 augustus vorig jaar. En dat zal het blijven. Diepenbeek behoort al tien maanden exclusief aan anderen toe. Ik was goed om daar mee voor te kiezen maar nadien werd ik aan de kant gezet. Ok. Ok. Het is zo. 

Het is zo. Er zijn manieren om mijn haat te verminderen. Die zijn er. Tijd is er één. Tijd werkt als dingen uit mijn leven verdwijnen. Dat is in deze situatie niet het geval. Er zijn heus nog andere dingen. Die gebeuren niet. Dat die niet gebeuren, geeft mij het signaal dat ik niet belangrijk was/ben. Dat is (niet) ok.

Neen, dat is niet oké. Maar dat is wel wat het doet met mij. Dat is wat het deed en nog steeds doet. Maar het is niet waar ik mee wil eindigen, eigenlijk. In ieder geval, parels. Pareltjes, pareltjes. Vooruitgang. Sommige dagen slechts enkele parels, andere dagen een hele armband. Misschien zelfs een halsketting. Alleszins, ik herpak me sneller. Ik voel af en toe een klein vlammetje. En af en toe zak ik weg. Voor beperkte tijd. Dat is oké.

Want elke dag zijn er parels.